Abhorration - "Demonolatry" (2024)

Spośród premierowych wydawnictw z 2024 roku nie brakowało mocarnych strzałów, które nie musiały silić się na nowatorstwo, w opozycji do chociażby tak pompowanego naówczas "Absolute Elswhere". Jednym z takich niespodziewanych, ale zakorzenionych w tradycji ciosów byli dla mnie norwescy death metalowcy z Abhorration, którzy zadebiutowali albumem "Demonolatry". I nie, nie przesłyszeliście się z tą Norwegią. W państwie kojarzonym z wieczną zimą, jednym z najlepszych socjali na świecie i paleniem kościołów, istnieją death metalowe twory, które poziomem i estetyką wcale nie lokują się dalej od florydzkiej klasyki. Nie przydarza się to oczywiście jakoś często, ale jak już zdąży coś w tym guście u nich nadejść, to nie ma zmiłuj. Abhorration za główny cel obrali sobie hołdowanie kapeli pana Treya Azagthotha i pozamiatali w imponującym stylu.

Wpływy Morbid Angel są tu zatem bardziej niż namacalne. Ba, naprawdę wiele momentów sprawia wrażenie jakby Norwegowie połknęli "Altars Of Madness" bez popitki i w zasadzie mało co się dla nich innego liczyło. Gdy jednak dorzuci się do tego ogromne zaangażowanie i odczuwalną podjarkę każdym riffem ze strony muzyków, iście oldschoolowy klimat (z naciskiem na evil i satan), świetne, organiczne brzmienie, dużo większą brutalność oraz nabuzowany, szczekliwy wokal, to szybko idzie połączyć kropki, że Norwegowie nie wykonali kalki z amerykańskich mistrzów i dorzucili swoją cegiełkę. Na program "Demonolatry" składa się tylko 6 utworów i żaden z nich nie schodzi poniżej pięciu minut, ale ich realizacja jest na tyle dynamiczna, pełna furii i zmyślnie zrównoważona miazgą w średnich tempach (głównie gdy nadciąga coś wolniejszego à la zwolnienie z "Maze Of Torment" lub przewajchowane solo), że pojęcie dłużyzn czy wyjścia ponad wiadomą formułę nie wchodzi w tym wypadku w rachubę. W normalnej sytuacji ktoś mógłby wysunąć przeciwko kapeli średnią oryginalność i powtarzalność, ale muzyka dysponuje tak wielką pasją i hiciarstwem, że takie zarzuty szybko przestają mieć sens.

Właściwie, co utwór to dowód klasy Abhorration. Wiadomo, Norwegowie nie należą do totalnych nowicjuszy, bo ekstremalnego metalu nie uprawiają od wczoraj. Sęk w tym, że bez względu na wybór "Invoke Them", "Chamber Of Agilarept" albo "Ai Apaec", to każdy z nich może być jednakowo reprezentatywny dla całości, świetnie uwydatniając na ile da się wycisnąć własną, brutalniejszą interpretację z wczesnego Morbid Angel. Jeszcze ciekawiej robi się, gdy pod lupę wpada "The Grace Of Immolation". W nim dobitnie słychać, że nawet w wolnych rytmach zespół potrafi wypaść interesująco, klimatycznie i równie ekstremalnie co podczas spidowania - patent z podkreśleniem kotłów perkusyjnych genialny! Zapędzić zbyt mocno w "Altars..." kwartetowi również się zdarza, jak np. w tytułowcu z motywem, który aż prosi się o tekst ghouls attack the church/crush the holy priest, ale takich potknięć nie ma na płycie przesadnie dużo, a w kontekście wspomnianego utworu pięknie on sobie nadrabia dzikimi zrywami, które odznaczają się nieco innym feelingiem od grupy na literę M.

Komu więc bardzo brakuje naturalnie brzmiących, nastawionych na wpierdol i nieprzekombinowanych, współczesnych płyt, ten śmiało po "Demonolatry" powinien sięgnąć. Norwegowie wyśmienicie odnieśli się na nim do czasów proto-death metalu, a przy tym przywdziali go w coś swojego. Debiut Abhorration odnazcza się wysokim warsztatem kompozytorskim (długie utwory u nich nie męczą), intrygującymi odniesieniami do wczesnego Morbid Angel, młodzieńczą werwą oraz wszechobecną pasją. Takie atuty w 2024 roku to skarb!

Ocena: 8,5/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

Among the new releases of 2024, there was no shortage of powerful albums that didn't have to strive for innovation, unlike, for example, the then-hyped "Absolute Elswhere". One such unexpected, yet rooted in tradition, blow for me was the Norwegian death metal guys from Abhorration, who debuted with "Demonolatry". And no, you didn't mishear - the Norway. In a country associated with eternal winter, one of the best social benefits in the world and burning down churches, there are death metal acts whose level and aesthetics are just as close to the Florida classics. It doesn't happen often, of course, but when something in their vein does manage to appear, there's no mercy and it's good. Abhorration made it their primary goal to pay tribute to Mr. Azagthoth's band, and they delivered it with impressive style.

Morbid Angel's influences are more than perceptible here. In fact, many moments give the impression that the Norwegians swallowed "Altars Of Madness" without a second thought, and that little else really mattered to them. However, when you add to this the musicians' immense commitment and tangible excitement with every riff, a truly old-school atmosphere (with an emphasis on evil and Satan), a superb, organic sound, a much greater brutality, and agitated, barking vocals, it's quickly clear that the Norwegians haven't just copied American masters and have contributed their own contribution. "Demonolatry" consists of only six songs, and all of them exceed five minutes, but their performance is so dynamic, furious and cleverly balanced with mid-tempo crush (especially when something slower comes in, like the slowdown from "Maze Of Torment" or a whammy solo) that too long forms or going beyond the known formula is out of the question in this case. Normally, someone might accuse the band of mediocre originality and repetitiveness, but the music possesses such immense passion and hitmaking that such accusations quickly cease to be valid.

In fact, every track is proof of Abhorration's class. It's clear that the Norwegians aren't complete novices, as they haven't been practicing extreme metal since yesterday. The point is that regardless of the choice, "Invoke Them", "Chamber Of Agilarept" or "Ai Apaec", each one is equally representative of the whole album, perfectly highlighting the extent to which their own, more brutal interpretation of early Morbid Angel can be heard. Things get even more interesting when "The Grace Of Immolation" proceeds to further analysis. It clearly shows that even in slow rhythms, the band can sound interesting, atmospheric, and just as extreme as when speeding - the idea of ​​emphasizing the floor tom is brilliant! The quartet also tends to push things too far in "Altars..." vibe, as for example in the title track with a motif that begs for the lyrics ghouls attack the church/crush the holy priest, but there aren't too many such lapses on the album, and in the context of the aforementioned track, it beautifully makes up for it with wild outbursts that have a slightly different feel than group starting with the letter M.

So, anyone who's desperately searching for natural-sounding, aggressive and uncomplicated contemporary albums should definitely check out "Demonolatry". The Norwegians brilliantly evoke the era of proto-death metal, while also infusing it with their own unique style. Abhorration's debut is distinguished by its high-level compositional skills (long songs don't get tiring), intriguing references to early Morbid Angel, youthful verve, and ubiquitous passion. Such qualities are a treasure in 2024!

Rating: 8,5/10