Messiah - "Choir Of Horrors" (1991)

Wkrótce po ukazaniu się "Extreme Cold Weather", pierwszy, oficjalny skład Messiah stał się historią - w 1988 roku kapela poszła do piachu. Szwajcarów dopadła proza życia i zmuszeni byli odstawić instrumenty... cóż, zdarza się. Albumy z 1986 i 1987 roku ciężko wprawdzie było określić wspaniałymi i jakimiś specjalnie wybitnymi, ale w grupie tkwił duży potencjał, który w kolejnych latach można było rozwinąć w kierunku czegoś swojego, wyróżniającego się na tle podobnie hałasujących młodziaków. I wiecie co? Manna z nieba spadła, a Mesjasz całkiem szybko zebrał się na nowo i stworzył coś co było bardziej dopracowane i przyciągało na znacznie dłużej. Grupa reaktywowała się w 1990 roku i w nowym składzie już raptem rok później wypuściła trzeci longplay, który był wyraźnie lepszy od poprzedników - "Choir Of Horrors".

Trójka w dyskografii Messiah robi za nowy rozdział w działalności kapeli. Jedno to odświeżony skład, gdzie ze starego znalazł się tylko gitarmen Brögi, a line-up uzupełnili wokalmen Andy Kaina, basmen Patrick Hersche oraz perkmen Steve Karrer, ale drugie, to sama muzyka, która przeszła sensowne zmiany. Na "Choir Of Horrors" nietrudno bowiem o wnioski, że Szwajcarzy śledzili rozkwit ekstremy zza Oceanu i u kilku europejskich krewnych. Styl Mesjasza powędrował w stronę death/thrashu nie tak odległego od tego co mniej więcej wówczas uskuteczniały takie załogi jak Cancer, Incubus, Merciless, Sepultura czy Morbid Saint. W przypadku Szwajcarów to jednak dobry znak, bo czuć włożoną pracę w kompozycje i ich wypasiony format (miła odmiana po przykrótkim poprzedniku), a masywna i selektywna produkcja podkreśla progres oraz większą świadomość w posługiwaniu się instrumentami. Rzekłoby się, że kapela dojrzała i okrzepła (buuu!), ale - przynajmniej na razie - nie miało to nic wspólnego z wymiękaniem, natomiast rozsądnie zredukowało niepotrzebną ilość przypadkowych/koślawych dźwięków z wcześniejszych nagrań.

Death/thrash w wykonaniu Messiah nie jest jakiś przesadnie szybki i nie zawiera blastów, choć o braku dynamiki nie ma tu mowy. Sporo na "Choir Of Horrors" średnio-szybkiego młócenia, nawiedzonych klimacików (okładka zobowiązuje), opętanego i dzikiego growlu (ogólnie, Andy Kaina błyszczy na tym albumie najmocniej), prostych, kąśliwych riffów oraz - oczywiście - agresji. Wygarem, pomysłowością czy hitowością wprawdzie takie Morbid Angel, Death, Deicide, Pestilence czy większość wymienionych wcześniej kolegów mogło mieć przewagę ponad Szwajcarami, aczkolwiek nie oznacza to, że kwartet jest na "Choir Of Horrors" daleko w tyle. Ambitniejszej strony "Extreme Cold Weather" nie zaniechano, a nawet ją rozwinięto - więcej dzieje się w solówkach Brögiego, w "Cautio Criminalis" mamy nietypowe piłowanie gitarowe, a w rozbudowanym, instrumentalnym "Northern Command" rządzi solo na akustyku. Tradycyjnie agresywne oblicze również prezentuje się lepiej niż rzetelnie, czego potwierdzeniem są najciekawiej poprowadzone i zajadłe "Münchhausen Syndrom", "Akasha Chronicle", tytułowy (z chóralnym [sic!] wstępem - lepszym od inwokacji z "Hymn To Abramelin") oraz "Lycantropus Erectus".

Trzeci longplay Mesjasza przynosi znaczącą poprawę i wreszcie objawia zespół jako poważny twór. Od czasu drugiego pełniaka, grupa podciągnęła się warsztatowo, zadbała o lepsze brzmienie, zyskała wokalistę, który potrafi konkretnie ryknąć oraz sprawiła, że ich death/thrash miał swój indywidualny feeling. Nadal, bądź co bądź, wyrazistość utworów nie była jednakowo wysoka, zespół całkowicie nie wyzbył się wcześniejszej toporności (czasem aż prosi się poblastować albo wynieść dany riff w coś innego niż zwykłe tremolo), a także średnio w nowym miksie odnalazł się bas, ale nie wadzą te składowe na tyle, by posądzać "Choir Of Horrors" o przesadne chodzenie na skróty czy młodzieńczą naiwność. Messiah na trzecim krążku dali sporo fundamentów pod dojrzalszy death/thrash, a przy tym sprawili, że jest on bardziej porywający od szczeniackich początków.

Ocena: 7,5/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

Shortly after the release of "Extreme Cold Weather", Messiah's first official line-up became history  - in 1988, the band disbanded. The Swiss band was caught up in the mundanity of life and forced to put down their instruments… well, it happens. While the albums from 1986 and 1987 were hardly great or particularly outstanding, the group had significant potential, which in the following years could be developed into something of its own, something that would stand out from the groups of similarly noisy youngsters. And you know what? There was manna from heaven, because Messiah quickly reassembled and created something more polished and captivating for a much longer time. The group reunited in 1990, and with a new line-up, just a year later, they released their third album, "Choir Of Horrors", which was significantly better than its predecessors.

Messiah's discography sees that the third album as a new chapter in the band's history. One important thing is the refreshed line-up, where only guitarist Brögi stays from the old one, and vocalist Andy Kaina, bassist Patrick Hersche and drummer Steve Karrer join, but the second, equally important thing is the music itself, which has gained sensible changes. On "Choir Of Horrors", it's easy to conclude that the Swiss band was following the rise of extreme music from USA and among several of their European relatives. Messiah's style has veered towards death/thrash, not far removed from the vibes of bands like Cancer, Incubus, Merciless, Sepultura and Morbid Saint. In the Swiss case, however, this is a positive sign, as the work put into the compositions and their sophisticated format (a great change from their somewhat too short predecessor), and the massive and selective production emphasizes progress and a greater awareness of their instrumental use. You could say the band has matured and solidified (booo!), but - at least for now - it had nothing to do with softening and losing the content, but it has sensibly reduced the unnecessary amount of random/crooked sounds from earlier recordings.

Messiah's death/thrash isn't overly fast and doesn't feature blast beats, though there's no question of a lack of dynamics. "Choir Of Horrors" features a fair amount of mid-speed thrashing, haunting atmospheres (the cover art obliges), possessed and wild growls (generally, Andy Kain shines most strongly on this album), simple, biting riffs, and - of course - aggression. While Morbid Angel, Death, Deicide, Pestilence, or most of the aforementioned bands might have had an advantage over the Swiss in terms of speed, inventiveness or anthemic quality, that doesn't mean the quartet on "Choir Of Horrors" falls far behind. The more ambitious side of "Extreme Cold Weather" hasn't been abandoned, and is even expanded upon - more action takes place in Brögi's solos, "Cautio Criminalis" features unusual guitar thrashy rhythms, and the extended, instrumental "Northern Command" is dominated by an ambitious acoustic solo. The traditionally aggressive side also presents itself more than reliably, as evidenced by the most interestingly presented and ferocious tracks like "Münchhausen Syndrome", "Akasha Chronicle", the title track (with its choral [sic!] introduction - better than the invocations from "Hymn To Abramelin"), and "Lycanthropus Erectus".

Messiah's third full-length brings significant improvement and finally reveals the band as a serious creation. Since their second full-length, the group has improved their skills, honed their sound, gained a vocalist who can roar with authority, and given their death/thrash a distinct feel. Still, the songs' expressiveness wasn't consistently high, the band hasn't completely shed their earlier clunkiness (sometimes it begs for blast beats or elevating a riff into something other than simple tremolo), and the bass is also mediocre in the mix, but these elements don't detract enough to accuse "Choir Of Horrors" of excessive shortcuts or youthful naiveté. On their third album, Messiah laid a solid foundation for a more mature death/thrash sound, while also making it more captivating than its early beginnings.

Rating: 7,5/10