Bolt Thrower - "In Battle There Is No Law!" (1988)

Anglia również miała istotnego zawodnika w wadze ciężkiej tzn. death metalu, o którego klasie przekonał się cały świat - Bolt Thrower! Ich początki przypadają już na 1986 rok, czyli na czas, gdy śmiercionośny nurt (jeszcze) pomału nabierał rozpędu i wyłaniali się pierwsi śmiałkowie - w tym bohaterowie dzisiejszej recenzji. U Bolt Thrower wczesne lata nie odbiegały znacząco od innych, większych nazw. Kształtował się skład zespołu i powstawały demówki, aż z każdym kolejnym materiałem byli oni coraz lepsi i wysuwał się na przód unikalny styl, który w późniejszych latach kojarzony był tylko z nimi. Skład grupy całkiem szybko się ustabilizował; trzonem grupy byli wówczas gitarzyści Gavin Ward i Barry Thomson oraz perkusista Andrew Whale, na bas lada moment zawitała Jo Bench (pierwsza kobieta grająca death metal), a w kwestii wokalistów najpierw śpiewał Alan West, zaś chwilę potem Karl Willetts. Oficjalny debiut pojawił się w równie dynamicznym tempie. "In Battle There Is No Law!" ukazał się już w 1988 roku.

Nie każdego początki jednak muszą być w pełni spektakularne. Rzadka przypadłość u klasyków, ale w kontekście debiutu Bolt Thrower znajduje ona swoje uzasadnienie. I nie to żeby jego zawartość należała do złych czy niewartych uwagi. Chodzi o to, że... kolejne płyty Bolt Thrower były znacznie lepsze i wyraźnie bardziej uwypuklały własny charakter. Na tym etapie, Anglicy zasuwali podkręcony, nieokiełznany thrash metal z growlami w dość surowej oprawie brzmieniowej. Różniło się to więc od niszczącego niczym artyleria wojskowa, masywnego death metalu, którym później kwintet zachwycał. Najmocniejszym spoiwem z przyszłością była wojenna tematyka poruszana w tekstach, gdyż w samej muzyce zespół poszukiwał jeszcze swojego miejsca. Jak wspominałem, źle nie jest, ale słychać było jeszcze po zespole sporo inspiracji Possessed i crust punkiem, które niekoniecznie przekładały się na wyraziste kompozycje. Wyróżniały się pojedyncze motywy jak np. to zwolnienie w stylu późniejszych płyt z "Challenge For Power", d-beatowy wpierdol w "Concession Of Pain" czy walcowanie z "Forgotten Existence".

Nie znaczy to, że tylko te trzy kawałki są godne uwagi. "In Battle There Is No Law!" słuchany w całości najlepiej uwypukla obskurny klimat krążka, dość dużą dawkę agresji i podobny poziom łomotu przez całe 28 minut tego materiału. Błyszczą tutaj także: niezbyt liczne, ale jednak, wolne partie gitar i perkusji (zapowiedź następnych płyt), głęboki growl Karla, całkiem czytelna produkcja, mimo jej ogólnego brudu i wysoki stopień ekstremy jak na 1988 rok. Wielkich, death metalowych szlagierów na tym longplayu nie odnotowano, za to... równy poziom hałasowania. Grindcore'a również jest tu tyle co na lekarstwo.

Początki Bolt Throwera mogą lekko szokować, bo są wyraźnie inne od tego, z czym zespół jest obecnie kojarzony. Death metal w wykonaniu Anglików był wówczas średnio zorientowany na ciężar i nie posiadał tylu porywających riffów, ile zyskał później - bliżej mu było do czegoś na kształt chaotycznego, ale niezbyt zróżnicowanego death/thrashu. "In Battle There Is No Law!" słucha się oczywiście przyzwoicie, prezentuje on wysoki poziom i odsłania kilka markowych patentów, które zespół rozwinie za kilka lat. Clou sprawy jest takie, że bez względu na następne albumy, debiutowi Bolt Thrower brakowało jednak wyrazistości, dzięki której grupa mogłaby wyskoczyć z pierwszą płytą tak wysoko jak niektórzy, amerykańscy debiutanci.

Ocena: 6/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

United Kingdom also had a major contender in the heavyweight division, I mean death metal, whose greatness the entire world would come to recognize - Bolt Thrower! Their origins date back to 1986, at a time when the death metal was only just beginning to gather momentum and its first pioneers were emerging, including the band under review here. Bolt Thrower's early years were not all that different from those of many other legendary acts. The line-up gradually took shape, demo tapes were recorded, and with each new release the band improved, while a distinctive style slowly emerged - one that, in later years, would become uniquely their own. The line-up stabilized fairly quickly, with guitarists Gavin Ward and Barry Thomson alongside drummer Andrew Whale forming the band's core. Jo Bench soon joined on bass, becoming the first woman to play in a death metal band, while in terms of vocalists, Alan West sang first, and then Karl Willetts, with whom the album was recorded. The official debut came at an equally dynamic pace. "In Battle There Is No Law!" was released in 1988.

Not every beginning, however, has to be spectacular. That's a rare situation among legendary bands, but in the case of Bolt Thrower's debut it makes perfect sense. It's not that the album is bad or unworthy of attention. Rather, it's simply that... every Bolt Thrower's next record was significantly better and did a much stronger job of emphasizing the band's own identity. At this times, the Englishmen were playing a fast, unrestrained brand of thrash metal with growled vocals and a fairly raw production. It was quite different from the crushing, artillery-like, massive death metal for which the quintet would later become famous. The strongest link to their future sound lay in the war-themed lyrics, because musically the band was still searching for its identity. As mentioned, the album is by no means weak, but the influence of Possessed and crust punk is still very apparent, and those inspirations didn't always come into truly memorable songs. Standout moments include the slower pattern in "Challenge For Power", which announces the band's later work, the d-beat assault in "Concession Of Pain" and the relentless steamrolling riffing from "Forgotten Existence".

That doesn't mean those are the only songs worth hearing. Experienced as a whole, "In Battle There Is No Law!" best showcases the album's filthy atmosphere, its relentless aggression, and the consistently punishing intensity maintained throughout its 28-minute total time. Other strengths include the occasional but effective slower guitar and drum passages (another hint of what was to come), Karl Willetts' deep growl, a surprisingly clear production despite its overall griminess, and an impressive level of extremity for 1988. The album may not contain any all-time death metal classics, but it certainly delivers a consistently high standard of primal death metal. Grindcore influences, meanwhile, are present only in trace amounts.

Bolt Thrower's beginnings may come as something of a surprise, as they sound markedly different from the style the band is associated with today. At the time, their take on death metal was less focused on sheer heaviness and lacked the abundance of unforgettable riffs that would define their later work. Instead, it leaned toward a chaotic yet somewhat one-dimensional form of death/thrash. "In Battle There Is No Law!" is of course a decent listen, it presents a high level and reveals several trademark patterns that the band will develop in a few years. The crux of the matter is that, regardless of subsequent albums, Bolt Thrower's debut lacked the distinctness that would have allowed the group to leap as high with their first album as some American debutants.

Rating: 6/10