Lost Soul - "Übermensch (Death Of God)" (2002)

Lost Soul, podobnie jak kilka innych, polskich kapel na przełomie wieków, nie kazał długo czekać na kontynuację debiutu i piął się do góry bez zerkania na kogokolwiek. "Scream Of The Mourning Star", mimo swoich niedoskonałości, brzmiał bardzo obiecująco i wzbudzał apetyt na więcej. Zdawali sobie z tego sprawę oczywiście sami muzycy zespołu i w mgnieniu oka przystąpili oni do komponowania oraz realizacji następnego materiału. Kurs był zbliżony do wcześniejszych założeń - ma być ekstremalnie, czadowo i z wyobraźnią, ale jeszcze bardziej profesjonalnie i z większą finezją. "Übermensch (Death Of God)" z 2002 roku dowiódł, że nie były to słowa rzucane na wiatr, choć... szczyt był jeszcze przed nimi.

Jest jednak lepiej niż na debiucie - tego nie da się podważyć na "Übermensch". Kwartet zyskał większą świadomość w tych intensywnych dźwiękach, ciekawsze pomysły, sensowniej dopasowaną produkcję oraz staranniej wyszczególnione motywy w utworach. Wzrosła wyrazistość, ale na szczęście obyło się to kosztem rozmiękczania całości klawiszami czy redukcją wcześniejszej spontaniczności. To jest właśnie to, co najlepiej oddaje progres w obrębie znanej stylistyki. Najmocniej dają o tym znać czaderskie, ze sporym rozmachem i naznaczone Morbid Angel (bardziej) i Emperor (mniej) "To The New Light!", "No Salvation", "Lords Of Endeavours", "Beast Rising" czy "The Source Of Thee". Jest w nich porażający żywioł, pewność i seria wbijających w ziemię riffów, partii perkusyjnych, wokali oraz solówek. Udany jest również "Soul Hunger", który bardzo sprawnie łączy walcowanie à la "God Of Emptiness" z chłodną aurą Norwegów z Emperor. Na debiucie były jeszcze klimatyczne wpływy Nile (bardziej) oraz Nocturnus (mniej); no i na tym albumie potrafią się one przebijać, choć to już jednak tło, którego pierwszeństwo przejęło podkręcenie poziomu ekstremy.

Segment wad "Übermensch" pokrywa się z minusami, o których wspominałem przy okazji "Scream Of The Mourning Star". Nie chodzi jednak o brak wyniesienia wniosków z przeszłości. Do produkcji i klawiszy przyłożono się lepiej niż na debiucie i zespół wykonał w tej kwestii jakiś progres. Niestety, nadal nie wszystkie aspekty zostały należycie dopilnowane. Brzmieniu brakuje głębi, natomiast klawisze świetnie oddają ducha czasów, w których powstawały - od razu można przenieść się do 2002 roku. Lepsze wnioski nasuwają się przy ambientowych miniaturkach - w ilości czterech. Te z kolei nie rozbijają spójności materiału, dają chwilę oddechu od rzeźni i dobrze obrazują standardy, w jakich polskie, death metalowe kapele poruszały się nagrywając partie klawiszowe na początku XXI w.

Suma summarum, Lost Soul na "Übermensch (Death Of God)" dokonał imponującego kroku na przód. Pozostając przy ekstremalnych brzmieniach, zespół Jacka Greckiego zawarł jeszcze lepsze oraz bardziej przemyślane utwory, a jednocześnie, udało się im przeskoczyć wcześniejszy stopień brutalności i finezji, nie tracąc na czytelności muzyki i zyskując na hitowości, dzięki którym szybko idzie rozpoznać poszczególne utwory. Co najlepsze i najciekawsze, to i tak nie była pełnia możliwości tego zespołu.

Ocena: 8,5/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

Like several other Polish bands around the turn of the millennium, Lost Soul wasted no time following up their debut, steadily climbing the ranks, regardless of anyone. Despite its flaws, "Scream Of The Mourning Star" sounded highly promising and left listeners insatiable for more. The band members were well aware of that themselves, and almost immediately began writing and recording its successor. The directions remained largely the same - make it extreme, crushing, and imaginative, but this time with greater professionalism and refinement. "Übermensch (Death Of God)", released in 2002, proved those ambitions were far from empty words, although... their true peak was still yet to come.

There is no denying it - "Übermensch" is a clear step forward from the debut. The quartet displays a far greater understanding of this intense style of music, stronger songwriting, a more fitting production, and more carefully developed ideas throughout the compositions. The distinctness has increased, but fortunately this has not happened at the cost of softening the whole thing with keyboards or reducing the previous spontaneity. This is exactly what genuine progress within an established style sounds like. The best examples are the crushing tracks heavily marked by the influence of Morbid Angel (more) and Emperor (less): "To The New Light!", "No Salvation", "Lords Of Endeavours", "Beast Rising" and "The Source Of Thee". They burst with overwhelming energy, confidence, and an avalanche of great riffs, drumming, vocals, and guitar solos. "Soul Hunger" is another standout, seamlessly combines the waltzing à la "God Of Emptiness" with the cold aura of the Norwegians from Emperor. On the debut there were also atmospheric influences of Nile (more) and Nocturnus (less); and while those influences can still be detected here, they have largely been relegated to the background as the band's focus shifted toward pushing the level of extremity even further.

The flaws of "Übermensch" largely mirror those I pointed out when discussing "Scream Of The Mourning Star". This does not mean the band failed to learn from the past. The production is noticeably stronger than on the debut, and the keyboards are handled with greater care, showing clear progress in both areas. Unfortunately, not every aspect received the same level of attention. The overall sound still lacks depth, while the keyboard tones unmistakably reflect the era in which they were recorded - you can instantly picture yourself back in 2002. More favorable impressions come from the four ambient interludes. Rather than disrupting the album's cohesion, they provide welcome breathing place between the relentless death metal brutality and serve as a fitting reminder of the standards embraced by Polish death metal bands when incorporating keyboard arrangements in the early 2000s.

All things considered, "Übermensch (Death Of God)" represents an impressive leap forward for Lost Soul. Remaining firmly rooted in extreme metal, Jacek Grecki's band delivered songs that were stronger, more mature, and more thoughtfully constructed, while simultaneously surpassing the debut in both brutality and refinement. Remarkably, they achieved this without taking off the music's clarity, instead making the songs even more memorable and instantly recognizable. Best of all - and perhaps most intriguingly - this still was not the band's full potential.

Rating: 8,5/10