Bolt Thrower - "War Master" (1991)

Tuż przed samym szczytem death metalowej ekstraklasy - w taki sposób można podsumować lata 1986-1991 w działalności Bolt Thrower. Angielski zespół z każdym rokiem bowiem nabierał klasy oraz coraz mocniej eksponował własny styl, z którego to inni mieli w przyszłości czerpać garściami. Z początku, wiadomo, Bolt Thrower potrzebował czasu nim w ogóle wystrzelił na piedestał, choć jego "In Battle There Is No Law!" dowodził, że w grupie drzemał ogromny potencjał. Potwierdzeniem był następny i szybko wydany "Realm Of Chaos (Slaves To Darkness)", na którym pojawiło się sporo charakterystycznego ciężaru i walcowania, a także post-apokaliptycznego klimatu. Masywność Anglikom spodobała się jednak do tego stopnia, że na trzecim krążku postanowili oni skupić się jeszcze bardziej na tej składowej. Było to oczywiście trafienie w samo sedno, gdyż omawiany dziś "War Master" z 1991 roku przyniósł przełom w dyskografii Bolt Thrower i wyniósł zespół na kolejny poziom, dając istotny fundament na poważną, międzynarodową karierę.

Wejście o szczebel do góry jest tu odczuwalne natychmiast, tzn. po ciszy przed burzą z intra. Brzmienie jest bardziej selektywne (przy zachowaniu wcześniejszego ciężaru), wzrosła wyrazistość, growl Karla Willettsa jest jeszcze pewniejszy i czytelniejszy, wojenny żar z muzyki bucha częściej, riffy Gavina Warda i Barry'ego Thomsona zabijają chwytliwością (tak jakby podrasować i udeathowić te ze Slayera), wpływy grindcore'a ostały się jedynie w blastach (które są tylko w "Afterlife", tytułowym i "What Dwells Within" dodatkiem), a muzyce nie brak dynamiki i w mig rozpoznawalnych motywów. Bolt Thrower udała się ta sztuka znakomicie, bo redukcja szybkich partii większości zazwyczaj wychodzi słabo, natomiast "War Master" błyskawicznie ustawia do pionu, że blastowanie i ogólny chaos nie są potrzebne, by spuścić death metalowy łomot, porażać chwytliwością oraz dysponować ponurym, nuklearnym klimatem. Do całości ochów i achów dobijają dość melodyjne solówki (te z wajchą też są obecne) oraz bardzo zdyscyplinowana gra perkusyjna Andrewa Whale'a, w której nie ma miejsca na banały, z kolei szczelnie schowany za gitarami bas Jo Bench nie odbiera mocy utworom zawartym na "War Master".

Trzeci pełniak Bolt Thrower należy do płyt, gdzie co utwór można mówić o death metalowym hicie z fantastycznymi riffami, które raz dwa skłaniają do moshowania i budują klimat... wojny. Nie będę wymieniał wszystkich, ale "Profane Creation", "Final Revelation", "The Shreds Of Sanity", "Rebirth Of Humanity", "What Dwells Within", "Cenotaph" czy "Destructive Infinity" to część z nich pozwalających poznać wymienione w poprzednim akapicie atuty oraz poczuć na własnej skórze na ile zespół zawarł tu bezlitosne walcowanie, jak gdybyśmy trafili w samo centrum bitwy i nie było z niej odwrotu. Jak się więc łatwo domyśleć, poziom albumu jest niezwykle równy, nie ma momentów odpuszczania i z każdym odsłuchem wciąga on coraz bardziej.

W dwa lata po "Realm Of Chaos", zespół z Coventry wyprzedził wcześniejszy skok jakościowy i nagrał jeszcze lepszy materiał. Na "War Master", kwintet świetnie uwypuklił swój rozpoznawalny styl death metalu. Jest to granie proste, ale zarazem obfite w kapitalne riffy, miażdżący ciężar, dobrze ułożoną dynamikę oraz rasowe ryknięcie wokalisty, a jednocześnie profesjonalnie i naturalnie brzmiące oraz posiadające własny, wojenny klimat. Co ciekawe, "War Master" to też zapowiedź potęgi, jaka nadejdzie ledwie rok później.

Ocena: 9,5/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

Just before the very top of the death metal league - this is the best way to sum up Bolt Thrower's activity between 1986 and 1991. With each passing year, the English band gained more class and increasingly emphasized their own distinctive style, one that will be a great source of inspiration for others in the future. Naturally, Bolt Thrower needed some time before they truly shot to the top, although their "In Battle There Is No Law!" proved that the group had enormous potential. This was confirmed by the next, quickly released "Realm Of Chaos (Slaves To Darkness)", which featured plenty of characteristic heaviness and crushing grooves, as well as a post-apocalyptic atmosphere. The Englishmen liked this massive approach so much, however, that on their third full-length album they decided to focus on this element even more. It was, of course, a hit home, as the "War Master" from 1991 marked a breakthrough in Bolt Thrower's discography and took the band to another level, laying an important foundation for a serious international career.

The step up is immediately noticeable, namely after the calm before the storm of the intro. The sound is more defined while retaining its previous heaviness, the overall distinctness has increased, Karl Willetts' growls are even more confident and intelligible, the music erupts with a sense of wartime fervor more frequently, while the riffs of Gavin Ward and Barry Thomson knock with their catchiness - almost as if Slayer's riffs had been beefed up and made death metal. Grindcore influences have been reduced to blast beats (which appear only in "Afterlife", the title track and "What Dwells Within", and even there merely as an addition), while the music loses none of its dynamics or instantly recognizable motifs. Bolt Thrower pulled this off brilliantly, because reducing the amount of fast sections usually ends badly, whereas "War Master" quickly sets the record straight: you don’t need blast beats or general chaos to unleash upon mankind a death metal thud, dazzle with catchiness and have a gloomy, nuclear atmosphere. The delights are joined by fairly melodic solos (including the whammy bar-assisted ones) and Andrew Whale's highly disciplined drumming, where there is no place for clichés. Meanwhile, Jo Bench's bass, tucked tightly behind the guitars, does nothing to diminish the sheer power of the songs on "War Master".

The third full-length from Bolt Thrower belongs to those albums where practically every track can be described as a death metal hit packed with fantastic riffs that immediately make you want to mosh and establish an atmosphere of... war. I won’t list them all, but "Profane Creation", "Final Revelation", "The Shreds Of Sanity", "Rebirth Of Humanity", "What Dwells Within", "Cenotaph" and "Destructive Infinity" are just some of the tracks that showcase the strengths mentioned in the previous paragraph and let you feel it for yourself just how much merciless crushing the band packed into this record - as if we had been thrown straight into the center of a battle with no way out. So, as you can easily see, the album’s quality is remarkably consistent. There are no moments where the band lets up, and with every listen it draws you in more and more.

Two years after "Realm Of Chaos", the Coventry band surpassed their previous leap in quality and recorded an even better album. On "War Master", the quintet brought their recognizable brand of death metal into sharp focus. It's straightforward music, yet at the same time overflowing with killer riffs, crushing heaviness, well-balanced dynamics, and the vocalist’s trademark growl, while also sounding professional, natural and with its own distinct wartime atmosphere. Interestingly, "War Master" is also a prelude to the greatness that would arrive just a year later.

Rating: 9,5/10