Vader - "De Profundis" (1995)

Droga przebyta od "The Ultimate Incantation" do "De Profundis" nie była na tyle us(ł/r)ana różami jak się z pozoru wydawało. Wkrótce po premierze debiutu olsztyńska załoga zmuszona została do pożegnania się z Earache. Ekipa Petera przez ten (krótki) czas zdążyła jednak bardzo udanie zaznaczyć swoją obecność za granicą (lepiej niż Kat, TSA czy Turbo), a to nie przytępiło w Vaderze chęci i determinacji, by dalej budować własną markę nieco innymi, choć podziemnymi kanałami. Mimo paru przeciwności, zespół aktywnie koncertował i grał trasy, a także komponował nową muzykę. Na nią nie przyszło długo czekać, bo najpierw w 1994 roku przy udziale Baron Records pojawiła się epka °Sothis°, zapowiadająca drugi album, a już rok później za sprawą Croon Records następna, pełna płyta - bohater dzisiejszej recenzji. Na owym "De Profundis" olsztynianie dokonali niemożliwego. Przegonili jakościowo gigantów zza oceanu (zwłaszcza Morbid Angel i Deicide, którzy trochę wtedy obniżyli loty) oraz w jeszcze lepszym stylu odsłonili potęgę polskiej ekstremy.

Z głębin doskonale uwydatnia, że chcieć to móc. Vader na drugim longplayu w pełni wykrystalizował swój rozpoznawalny styl, udowodnił jak Polska jest znaczącym krajem dla gitarowej ekstremy, przegonił kilka większych nazw i zaprzeczył jakoby w 1995 roku nie mogła powstać przełomowa dla death metalu płyta. Dla mnie, jak i wielu słuchaczy (z tym krążkiem Vader jest głównie kojarzony), "De Profundis" to monolit, esencja ekstremalnego metalu oraz materiał siejący jeszcze większe spustoszenie od amerykańskich kolegów. Znam ten album w zasadzie na pamięć, a ilość przesłuchań w jego przypadku dobiłaby pewnie kilku tysięcy i wciąż nie mam go dość - dla takich płyt należy się wręcz osobny ołtarzyk. A w czym tkwi geniusz drugiego pełniaka Vadera? A no w tym, że na bazie wpływów Morbid Angel, Slayer i Judas Priest można stworzyć płytę absolutną oraz o totalnie własnym feelingu i klimacie.

Nie byłoby to możliwe bez świetnych numerów, które dwukrotnie przebijają te z "The Ultimate Incantation". Brutalność, rozwalcowanie, jeszcze bardziej intensywne bębnienie Docenta (przebił Pete'a Sandovala), siłowy i czytelny growl Petera (tutaj wypracował swój styl), hitowość, szczerość, lovecraftowy klimat i kapitalne riffy to domena takich kompozycji jak chociażby "Revolt" (to w ogóle mój ulubiony utwór Vadera), "Silent Empire", "An Act Of Darkness", "Of Moon, Blood, Dream And Me" czy "Reborn In Flames", ale tak po prawdzie, to dosłownie każdy z dziewięciu wymiata w równie zjawiskowym stylu. Nawet lekkie niedostatki produkcyjne (tym razem zespół nagrywał w Gdyni), chłopaki potrafili przekuć w atut. Death metalowe mięcho w gitarach udało się zachować, ale wiaderkowy werbel brzmi z początku... dość osobliwie. Nie mniej jednak, po paru kawałkach trudno sobie wyobrazić tę płytę z innym brzmieniem, a gębę szybko zamyka mistrzowskie granie Docenta.

Tym albumem Vader dowiódł, że jest liczącym się zawodnikiem na mapie ekstremalnego metalu oraz że potencjał z debiutu nie był dziełem przypadku. "De Profundis" to pod każdym aspektem lepsza i brutalniejsza płyta od "The Ultimate Incantation", a zarazem doskonała wizytówka dla zagranicznych słuchaczy, by przekonać się jak świetna może być muzyka z Polski. Wspominałem, że drugi longplay Vadera jest tą najbardziej kojarzoną pozycją od nich i ja również należę do tego grona, gdzie "De Profundis" darzę uwielbieniem. Najlepszy Vader - rzekłem!

Ocena: 10/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

°Z materiałem z "Sothis" także warto się zaznajomić. Na epce znalazły się znane później z albumu "Sothis" i "Vision And The Voice" (nie odbiegają od wersji z pełniaka), 3 klimatyczne miniatury, unikatowy, bo nie powtórzony, "The Wrath" oraz cover pierwszego metalowego zespołu na świecie, czyli oczywiście "Black Sabbath". Szczególnie interesujące, że do przeróbki zaproszono łysego z Kombii Grzegorza Skawińskiego, który gościnnie zagrał solo. Jak widać, wcale ten metal nie taki straszny, skoro odnalazł się w nim muzyk z kompletnie innej bajki.

[English version]

The path from "The Ultimate Incantation" to "De Profundis" wasn't great enough as it seemed. Shortly after the debut's release, the Vader was forced to part ways with Earache. However, Peter's band managed to successfully establish a presence abroad (better than Kat, TSA or Turbo) during this (short) time, and this didn't blunt Vader's desire and determination to continue building their brand through slightly different, albeit underground, channels. Despite a few setbacks, the band actively toured and toured, and also composed new music. The music didn't take long to arrive, as first, in 1994, Baron Records collaborated on the ep °Sothis°, announcing their second album, and a year later, Croon Records released their next full-length album - the subject of this review. With "De Profundis", the Olsztyn band achieved the impossible. They overtook the giants from overseas in terms of quality (mainly Morbid Angel and Deicide, who had slowed down a bit at the time) and revealed the power of Polish extreme music in an even better style.

"De Profundis" perfectly highlights that where there's a will, there's a way. On their second full-length, Vader has fully crystallized their recognizable style, proven Poland's importance for extreme music, surpassed several larger names and denied the possibility of a breakthrough death metal album in 1995. For me, as well as many listeners (Vader is primarily associated with this album), "De Profundis" is a monolith, the essence of extreme metal, and material that wreaks even more havoc than its American counterparts. I practically know this album by heart, and the number of listens would probably reach several thousand, and I still can't get enough of it - albums like these deserve a separate altar. And what's the genius of Vader's second full-length? Well, based on influences from Morbid Angel, Slayer, and Judas Priest, you can create an absolute album with a completely unique feel and atmosphere. That's it.

This wouldn't be possible without the brilliant tracks, which surpass those on "The Ultimate Incantation" twice over. Brutality, crushing rhythms, Docent's even more intense drumming than before (he outdid Pete Sandoval), Peter's forceful and clear growl (where he developed his own style), catchiness, sincerity, Lovecraftian atmosphere, and brilliant riffs are the domain of compositions like "Revolt" (my favorite Vader track by the way), "Silent Empire", "An Act Of Darkness", "Of Moon, Blood, Dream And Me" and "Reborn In Flames", but let's be honest, literally every single one of the nine tracks rocks with equally phenomenal style. Even slight production flaws (this time the band recorded in Gdynia) were turned into advantages. The death metal fleshiness in the guitars was retained, but the bucket-like snare drum sounds... rather peculiar at first. Nevertheless, after a few tracks it's hard to imagine this album with a different sound, and the masterful playing of Docent quickly silences the audience.

With this album, Vader proved they were a major player on the extreme metal scene, and that the potential of their debut wasn't a fluke. "De Profundis" is a better and more brutal album than "The Ultimate Incantation" in every respect, and it's also a perfect showcase for international listeners to see just how great Polish music can be. I mentioned that Vader's second album is the most recognizable release and I also belong to the group where I adore "De Profundis" the most. The best Vader!

Rating: 10/10

°The material from "Sothis" is also worth checking out. The ep includes "Sothis" and "Vision And The Voice" (they're identical to the full-length versions), three atmospheric miniatures, the unique, special for this release, "The Wrath", and a cover of the world's first metal band, "Black Sabbath" obviously. It's especially interesting that Grzegorz Skawiński was invited to perform a guest solo here. As you can see, metal isn't so bad after all, given the inclusion of a musician from a completely different world.