Vader - "Revelations" (2002)
Po wydaniu "De Profundis" i "Litany", nikt nie powinien mieć wątpliwości, że Vader stał się maszyną nie do naruszenia, której nie straszne największe dramaty oraz jedną z największych dum narodowych polskiej ekstremy. Peter jednak jak to Peter nie zamierzał tego monstrum zatrzymywać i ledwie po wypuszczeniu drugiej, najlepszej płyty w swojej karierze, jeszcze w tym samym roku co "Litany", ukazała się epka °Reign Forever World°. Chwilę potem kapelę Generała zasilił nowy basista (Shambo został zastąpiony przez Saimona - z Huntera), natomiast wchodząc w XXI wiek, olsztynianie mieli gotowy następny, pełny materiał. Piąty album pt. "Revelations" ukazał się już w 2002 roku i - podobnie do poprzedników - narobił niemało szumu. A tym razem z powodu...
...częstszego dopuszczenia do muzyki wolniejszych temp. Tak, nie jest tajemnicą, że na "Revelations" grupa Petera zwolniła i wniosła trochę więcej melodyjności. Szybciej i brutalniej niż na "Litany" zagrać się oczywiście dało (zwłaszcza mając w składzie perkusistę formatu Docenta), ale w przypadku zespołu Generała, mogłoby to odebrać czytelność i hiciarstwo muzyce, a to przekreśliłoby furtkę do popchnięcia Vadera na jeszcze szerszą skalę, do czego dążono. Nie znaczy to, że na "Revelations" grupa wytraciła impet i nagle zaczęła się przypodobywać każdemu. Na "Litany" dominowały prędkości nie znające litości, zaś na piątce ekipa Petera do jazdy z blastami i tremolo wniosła więcej średnich temp, wgniatających pauz oraz wpadających w ucho melodii, które - na szczęście - z radiową nachalnością nic wspólnego nie mają. Nadal przecież mówimy o death metalu.
"Revelations" prezentuje wszystkie dotychczas znane składowe Vadera, nie wnosi większego przełomu do dyskografii, aczkolwiek utrzymuje bardzo wysoki poziom, zachwyca formą Docenta i Petera, dostarcza kolejne, vaderowe hity, a przez wspomniane wpuszczenie powietrza, może zaskarbić tych słuchaczy, którzy wcześniej muzykę Vadera odbierali jako jednostajną sieczkę. Swoje robi również produkcja osiągnięta z pomocą Piotra Łukaszewskiego, która jest tą najlepszą z czasów ery Docenta i najnormalniej brzmiącą. Jak na ironię, człowiek współpracujący m.in. z IRA wydobył z Vadera (ale nie tylko, bo z Yattering i Tehace również) tłusty i selektywny sound, który kruszy ściany i nie ustępuje topowym produkcjom z lat dziewięćdziesiątych, a nawet je przewyższa.
Większa ilość wolniejszych temp, koncertowych rytmów (tych naznaczonych Slayerem) oraz melodii, na razie, nie przytępiło charakteru Vadera. Piąty pełniak oferuje sporo świetnego, death metalowego grania, któremu nie straszny powiew różnorodności. Przodują pod tym względem "When Darkness Calls", "Epitaph (For Humanity)", "The Code" oraz "The Nomad", które są doskonałym przytykiem w kierunku ludzi zarzucających Vaderowi wałkowanie w kółko tego samego. Żeby nie było jednak za słodko, 7-minutowy, w całości wolny "Revelation Of Black Moses" wypada glutowato - kawałek wlecze się jak żółw i niewiele z niego wynika. Co innego tyczy się utworów obfitych w blasty. Błyszczą w szczególności "Wolftribe", "Torch Of War", "Lukewarm Race" oraz "Whisper", do których nie sposób się przypieprzyć, a prezentują esencję Vadera i nie powielają (zbyt) znanych rozwiązań. Ostatni z wymienionych kawałków jest szczególną ciekawostką - w nim obok Petera gościnnie udziela się Nergal z Behemoth (wtedy jeszcze zupełnie z innej pozycji), którego wyziewne wokale bardzo pasują do utworu.
"Revelations" to zatem następny, bardzo dobry longplay w dorobku grupy Piotra Wiwczarka. Do kategorii wspaniałego na wzór "De Profundis" i "Litany" wprawdzie trochę mu brakuje, a sam kierunek death metalu w średnio-szybkich tempach wychodzi Vaderowi mniej żywiołowo niż ten (naj)bardziej ekstremalny, to jednak trudno taki ruch uznać za jakąkolwiek porażkę ze strony Petera i Docenta. Mimo delikatnego zwolnienia obrotów, Olsztynianie wciąż mieli pomysł na siebie, nie brakowało im charakteru i utrzymali oni zadowalający poziom brutalności. Na tym etapie, Vader udowodnił, że bez ścigania się z konkurencją da się dostarczać jakościową muzykę, a także sensownie rozszerzać grono odbiorców przy stopniowym dorzucaniu wolniejszych/melodyjnych patentów do death metalowego trzonu. Szkoda więc, że "Revelations" okazał się być końcem pewnej epoki, gdyż był to ostatni pełniak, na którym zagrał utalentowany Docent. Niestety, uzależnienie muzyka spowodowało, że odsunięto go od zespołu (następny album, jeszcze za jego życia, nagrywany był przez sesyjnego garowego), a w 2005 roku Krzysztof Raczkowski zmarł co przekreśliło szanse na wyprostowanie prywatnych problemów perkusisty. Dla samego Vadera, "Revelations" miał swój słodko-gorzki posmak, stanowił on klamrę między serią świetnych płyt a pierwszymi oznakami kryzysu w olsztyńskim zespole.
Ocena: 8,5/10
°Reign Forever World° to kolejne fajne mini-wydawnictwo przeznaczone dla tych wiecznie nienasyconych Vaderem. Płytka nie zaskakuje (i nie taki ma cel), ale pięknie prezentuje wszystko co najlepsze w Vaderze z czasów, gdy bębnił tam Docent. Dostajemy trzy konkretne rarytasy pod postacią "Privilege Of The Gods", "Frozen Paths" i tytułowca (zwraca uwagę wysoki werbel), a także trochę coverów i live'ów. Jako urozmaicenie pomiędzy "Litany" a "Revelations" epka zyskuje nawet jeszcze bardziej.
[English version]
After the release of "De Profundis" i "Litany", no one should have any doubts that Vader had become an unstoppable machine, which is not afraid of the worst dramas and one of the greatest national prides of Polish extreme metal. However, Peter, being Peter, had no intention of stopping this and just after releasing the second and best album of his career, the ep °Reign Forever World° was released in the same year as "Litany". Shortly after, a new bassist joined General's band (Shambo was replaced by Saimon from Hunter), and by the time the 21st century arrived, the Olsztyn band had another full-length album ready. Their fifth album, "Revelations", was released in 2002 and - like its predecessors - created quite an impressive hype. And this time, because of...
...allowing slower tempos into the music more often. Yes, it's no secret that on "Revelations", Peter's band slowed down and brought a bit more melody. Faster and more brutal playing than on "Litany" was certainly possible (especially with a drummer of Docent's caliber), but in the case of General's band, this could have taken away from the clarity and hit-making power of the music, and that would have closed the door to pushing Vader into further mainstream, as they were striving for. This doesn't mean that on "Revelations", the band lost momentum and suddenly started appealing to everyone. On "Litany" merciless blast beats dominated, while on "Revelations", Peter's band, riding with blast beats and tremolo, brought more mid-tempo rhythms, crushing pauses, and catchy melodies, which - luckily - have nothing in common with radio-friendly style. Well, we're still talking about death metal.
"Revelations" showcases all the previously known Vader elements. It doesn't break new ground in the discography, though it maintains a very high standard, delights Docent and Peter in their form, delivers further Vader hits, and by injecting some fresh air, may win over listeners who previously perceived Vader's music as monotonous, blast-filled music. The production, achieved with the help of Piotr Łukaszewski, also makes a difference, being the best of the Docent era and the most normal-sounding. Ironically, the man who collaborated with IRA (hard rock/pop rock from Poland), among others, extracted from Vader (but not only that, as he also worked with Yattering and Tehace) a rich and selective sound that shatters walls and is on par with, and even surpasses, the top productions of the 1990s.
The increased use of slower paces, concert rhythms (those marked by Slayer), and melodies hasn't yet dulled Vader's character. The fifth full-length offers a lot of excellent death metal, not afraid of a breath of variety. Leading the way are "When Darkness Calls", "Epitaph (For Humanity)", "The Code" and "The Nomad", which are a perfect jab at those who accuse Vader of repeating the same old patterns over and over again. However, it's not so beautiful for balance, the seven-minute, entirely slow "Revelation Of Black Moses" comes off as sloppy - as boring as a turtle's gait and not much comes out of it. The tracks with blast beats are a different story. "Wolftribe", "Torch Of War", "Lukewarm Race" and "Whisper" in particular shine. They're impossible to fault, yet they show the essence of Vader without repeating (overly) familiar techniques. The last of the mentioned tracks is a particular curiosity - next to Peter, it features a guest appearance by Nergal from Behemoth (then still from a completely different position), whose expressive vocals are very suitable for the song.
"Revelations" is another excellent longplay from Piotr Wiwczarek's band. While it falls short of the category of "De Profundis" and "Litany", and Vader's medium-fast death metal approach is less exuberant than the extreme one, it's hard to consider this move a failure on Peter and Docent's part. Despite a slight slowdown, the Olsztyn band still had a strong sense of direction and maintained a satisfying level of brutality. At this times, Vader proved that it's possible to deliver quality music without competing with colleagues from other bands, and to sensibly expand its audience by gradually adding slower, more melodic elements to the death metal standards. It's a shame, then, that "Revelations" proved to be the end of an era, as it was the last full-length album on which the talented Docent played. Unfortunately, the musician's addiction forced him out of the band (the next album, while he was still alive, was recorded by a session drummer), and in 2005, Krzysztof Raczkowski died, ending any chance of resolving the drummer's personal issues. For Vader itself, "Revelations" had a bittersweet aftertaste; it served as a bridge between a series of excellent albums and the first signs of crisis in the Olsztyn band.
Rating: 8,5/10
Komentarze
Prześlij komentarz