Messiah - "Rotten Perish" (1992)
Nowy skład i nowe pomysły na rzeźbienie death/thrashu sprawdziły się na "Choir Of Horrors" zadowalająco, toteż chłopaki z Messiah utrzymali pracowity tryb działania i szybko zmajstrowali jego następcę. W tamtym czasie było to jednak normalką, że po wydaniu jednego wydawnictwa bardzo sprawnie ukazywało się następne, a efekt pośpiechu niemal nie występował - swoje robiły też uroki młodości i - wiążący się z tym - odgórny zastrzyk weny. U szwajcarskiego Mesjasza dosłownie takie zjawisko miało miejsce. Zaledwie rok po trójce, premierę miał u nich następny longplay pt. "Rotten Perish". I mym (nie)skromnym zdaniem, czwarty longplay ekipy Brögiego należy do najlepszych spośród całości ich dyskografii.
Niby to prosta konkluzja, że każdy kolejny album starał się przebijać poprzedni, ale na tamten czas, tak właśnie u Messiah było i trudno o inne zobrazowanie sytuacji kroku naprzód. Kwartet (a zwłaszcza Brögi) zdążył wyrobić się instrumentalnie, z albumu na album dążył do większej agresji i coraz bardziej zaawansowanych lyriksów o degeneracji i negatywnym wpływie chrześcijaństwa, a jednocześnie na wielu płaszczyznach aranżował nowe numery ciekawiej niż w przeszłości i unikał zbędnych powtórzeń. Progres jak się patrzy, ale nie ma to żadnego powiązania z zapuszczaniem się w lżejsze lub nieoczywiste klimaciki. Mimo że muzyka wciąż ustępowała bluźnierstwom Morbid Angel/Deicide czy finezji Death, to jednak stopniem zaczepności, zadziorności i bardziej profesjonalnego brzmienia Mesjasz dorównywał kolegom z Cancer, Protector czy Thanatos.
Na "Rotten Perish", bardzo odczuwalna jest włożona praca w muzykę, riffy są bogatsze i ciekawiej dopasowane melodycznie (pomimo że nadal nie prezentują technicznych wyżyn), bębnienie Steve'a Karrera zyskało na szybkości i precyzji, Andy Kaina jeszcze mocniej ciągnie zespół w death metal, bas częściej się przewija (chociaż dalej cudów nie prezentuje), utworom nie brakuje zwrotów akcji i ozdobników, natomiast toporności z poprzednich wydawnictw znalazło się jeszcze mniej. Również produkcja zyskała o kilka punktów na selektywności.
Sekcja utworów do wyróżnienia musi być obfita - nie inaczej jest w przypadku "Rotten Perish". Największe wrażenia dostarczają oczywiście najmocniej walące po kopule, pełne kąśliwych gitar, wyziewnego growlu oraz - mimo wszystko - bardzo koncertowych rytmów "Raped Bodies", "Condemned Cell", "For Those Who Will Fail", "Alzheimer's Disease" oraz "Anorexia Nervosa". To kawałki, które podkręcają brzmienia zaczęte na "Choir Of Horrors", a zarazem nie poskąpiono im chwytliwości i czadu. Podobne odczucia wzbudza "Dreams Of Eschaton" z repertuaru Manilla Road, którego death/thrashowa interpretacja w wykonaniu Messiah brzmi jak autorska kompozycja. Świetnie także poradził sobie zamykający całość, prawie 10-minutowy "Ascension Of A Divine Ordinance", któremu towarzyszy dużo dynamiki, zgrabne połączenie motywów prostszych i tych ambitniejszych, klamra z patentami z innych utworów (np. z "For Those Who Will Fail") oraz intrygujące wstawki z akustykami. Na "Rotten Perish" zresztą trafiło sporo partii z gitarami akustycznymi. I jak zazwyczaj takich zabiegów nie pochwalam, tak tutaj spełniają swoją funkcję wyśmienicie, tj. podkreślają umiejętności kompozytorskie i lekko odklejony klimat płyty. Co ciekawe, recytatorskie przerywniki, w których głównie ten instrument robi za akompaniament, nie rozbijają uwagi i potęgują odczucia jak gdyby wszystkie teksty na "Rotten Perish" wypłynęły od schizofrenika/dewianta.
Zastanawia więc z jakiego powodu spośród pierwszej czwórki (czwórcy?), "Rotten Perish" powszechnie cieszy się znacznie słabszym zainteresowaniem niż jego poprzednicy. Zespół na przestrzeni tych kilku lat dopracował swój styl oraz do 1992 roku stawał się coraz groźniejszy, oferując więcej niż wypadkową cudzych wpływów lub nieokrzesane, kwadratowe granie. Jasne, thrash metalowy pierwiastek trochę ciążył Mesjaszowi w dół, a nie wszystkie motywy są tu jednakowo porywające, aczkolwiek to co wcześniej było do dopracowania, na "Rotten Perish" zostało dopieszczone i przeniesione na nowy pułap. A może to boom na death metal szybko przyciął skrzydła grupie. Bez względu na wersję, czwarty album Szwajcarów do dziś broni się dzielnie i zdecydowanie warto do niego powrócić.
Ocena: 8,5/10
[English version]
The new line-up and new ideas for shaping individual death/thrash proved to be a satisfactory success on "Choir Of Horrors", so the guys from Messiah maintained their busy schedule and quickly released its follow-up. At the time, however, it was common for one album to be released quickly, with almost no rush effect - the joys of youth and the resulting injection of inspiration from above also played their part. This was precisely what happened with the Swiss band Messiah. Just a year after their third album, they released their next full-length, "Rotten Perish". And in my (im)modest opinion, the fourth full-length from Brögi's band is one of the best of their entire discography.
It seems like a simple conclusion that each subsequent album strived to be better than the last, but at the time, that was precisely the case with Messiah, and it's hard to find a more apt depiction of this step forward in such a banal way. The quartet (and especially Brögi) had matured instrumentally, striving for greater aggression and increasingly sophisticated lyrics about degeneracy and the negative influence of Christianity with each album, while simultaneously arranging new songs more interestingly than in the past and avoiding unnecessary repetition. Progress is obvious, but it has nothing to do with venturing into lighter or more unconventional areas. Although the music still lagged behind the blasphemies of Morbid Angel/Deicide or the finesse of Death, Messiah's level of aggression, catchiness and more professional sound rivaled that of Cancer, Protector and Thanatos.
On "Rotten Perish", you can feel more work put into the music; the riffs are extensive and more melodically well-matched (though they still don't reach the technical heights), Steve Karrer's drumming has gained speed and precision, Andy Kain pushes the band even further into death metal, the bass is more present (though still doesn't perform miracles), the songs are full of twists and turns, and the clunkiness of previous releases even less occurs. The production has also gained a few points in selectivity.
The selection of songs to highlight has to be extensive, and "Rotten Perish" is no exception. The most impressive tracks are, of course, the most brutal tracks, full of biting guitars, destructive growls, and very catchy rhythms - "Raped Bodies", "Condemned Cell", "For Those Who Will Fail", "Alzheimer's Disease" and "Anorexia Nervosa". These tracks enhance the sounds introduced on "Choir Of Horrors", while also maintaining their catchiness and power. Similar conclusions are evoked by "Dreams Of Eschaton" cover of Manilla Road, whose death/thrash interpretation by Messiah sounds like a fully original composition. The closing track, "Ascension Of A Divine Ordinance", also performed admirably, boasting a dynamic range, a deft blend of simpler and more ambitious motifs, a smattering of cues from other tracks (e.g., "For Those Who Will Fail"), and intriguing acoustic interludes. "Rotten Perish" also features a significant amount of acoustic guitar. While I usually disapprove of such solutions, here they serve their purpose admirably, highlighting the album's compositional skill and slightly off-kilter atmosphere. Interestingly, the recitation interludes, dominated by this instrument, don't distract from the listener's attention and heighten the impression that all the lyrics on "Rotten Perish" have come from a schizophrenic/deviant.
It's a wonder then why, among the first four albums, "Rotten Perish" is generally less popular than its predecessors. Over the years, the band refined their style and to the 1992 became increasingly menacing, offering more than just a combination of influences or noisy, rebellious composing of teenagers with no ideas. Sure, the thrash metal element put Messiah down a bit, and not all the themes are equally striking here, although what needed refinement has been taken to a new level on "Rotten Perish". Or perhaps the death metal boom quickly clipped the band's wings. Regardless of the version, the Swiss band's fourth album holds up valiantly to this day and is definitely worth revisiting.
Rating: 8,5/10
Komentarze
Prześlij komentarz