Vader - "Solitude In Madness" (2020)

Nie wiem jak inni, ale w przypadku doświadczonych ekip formatu Vadera, wolę trochę dłużej poczekać na nową płytę niż otrzymać ją szybko, jak z produkcji taśmowej. Sprawa jest oczywista aż do bólu - za wysoką częstotliwością wypuszczania kolejnych albumów rzadko kiedy idzie jakość. Coś podobnego, niestety, przytrafiło się Vaderowi przy okazji czasu wydawania "The Empire", który rozczarowywał jeszcze bardziej od kilku słynniejszych, słabszych pozycji w dorobku olsztyńskiej grupy, a sytuacji nie podratowały pomniejsze, ciekawostkowe albumy z 2015 i 2017 roku. Trudno więc było się dziwić, że jedenasty longplay mało gdzie wywołał jakąś większą podnietę - odpowiedź lada moment odsłaniała się w muzyce. Na następny pełny album Vadera, na szczęście (?) przyszło poczekać nieco dłużej i było to zdecydowanie dobre posunięcie ze strony kapeli. "Solitude In Madness" z 2020 roku przynosi znaczącą zwyżkę formy.

Nie jest to, rzecz jasna, powrót do najwyższego poziomu sprzed lat (bo to już raczej niemożliwe), ale zwrot ku lepszemu, w swoim stylu i bez rażących wypełniaczy. Przede wszystkim, na duży plus należy odnotować, że wyrazistość ponownie wróciła do łask Vadera, a heavy metalowe wtręty nie drażnią tak jak poprzednim razem. Widać tutaj pewne odniesienie do "Tibi Et Igni", które obie te cechy potrafiło wyważyć z vaderowym death metalem, ale nie da się nie zauważyć, że "Solitude In Madness" jest od niej dużo bardziej skondensowane. No właśnie, "Solitude..." trwa tylko 29 minut (jeszcze krócej od "The Empire", ale już minutę dłużej od "Reign In Blood" hehe), łatwo przegryźć się przez jego zawartość i w równie żwawym tempie wykłada on na stół swoje wszystkie atuty. Czy wypada ten album lepiej od swoich dwóch poprzedników? Od "The Empire" bez najmniejszych problemów, ale już "Tibi Et Igni" lekko on ustępuje. Powodów do większych zmartwień jednak nie ma.

Tak jak już zdążyło paść, muzyka znów nie zlewa się w jedną papkę, a sporo numerów wybija się przed szereg i jest dobrze ułożona pod kątem dynamiki. "Into Oblivion" może podobać się bardzo chwytającą melodią Spidera przez całość utworu, "Emptiness" wysublimowanym dopasowaniem heavy metalowych elementów do deathu, "Shock And Awe" pomostem pomiędzy vaderową brutalnością i chwytliwością, "Dancing In The Slaughterhouse" (cover Acid Drinkers) udanym dopasowaniem do autorskiego materiału, a "Incineration Of The Gods" świetnym połączeniem death metalowego ciężaru, koncertowych rytmów i thrashowych riffów. Wiadomo, zdarza się też obniżenie ciśnienia (jak np. w "Bones" i "Sanctification Denied"), ale nie powoduje to takiego popadania w nijakość jak na poprzedniej płycie. Dobrym posunięciem było również powierzenie produkcji Grindstone Studio, ponieważ dźwięk osiągnięty na "Solitude..." jest podobnie selektywny jak w Hertzu, ale w tym wydaniu jeszcze bardziej mięsisty i lepiej dopasowany do muzyki.

Po raz trzeci Vader był więc w stanie odbić się od słabszej płyty w stronę lepszego i bardziej przemyślanego wydawnictwa. "Solitude In Madness" dowodzi, że lżejsze i zakorzenione w tradycji wpływy da się pogodzić z vaderowym death metalem, o ile nie ginie w tym wyrazistość ani charakterystyczny styl zespołu. Co prawda, na "Solitude..." nie zostało to zaprezentowane na najwyższym z możliwych poziomów, aczkolwiek tym razem udało się uniknąć błędów poprzednika.

Ocena: 7/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

I don't know about others, but with experienced bands like Vader, I'd rather wait a little longer for a new album than receive it quickly, like it's been mass-produced. It's painfully obvious that frequent album releases rarely come into quality. Unfortunately, something similar happened to Vader with the time release of "The Empire", which was even more disappointing than several of the Olsztyn band's more famous, weaker releases, and the situation wasn't helped by smaller, more interesting albums from 2015 and 2017. It's hardly surprising, then, that the eleventh album rarely sparked any major excitement - ​​the answer was soon revealed in the music. Fortunately (?), Vader's next full-length album had to wait a little longer, and it was definitely a good move on their part. 2020's "Solitude In Madness" brings a significant increase in form.

This isn't, of course, a return to the peak of previous years (as that's rather impossible), but a step towards improvement, in its own style and without any glaring filler. Above all, it's a big advantage that Vader's distinctness has returned, and the heavy metal influences aren't as jarring as before. There's a hint of "Tibi Et Igni" here, which managed to balance both of these qualities with Vader's death metal, but it's impossible not to notice that "Solitude In Madness" is much more condensed. Indeed, "Solitude..." is only 29 minutes long (even shorter than "The Empire", but already a minute longer than "Reign In Blood" heheh), it's easy to digest and it lays out all its strengths at an equally brisk pace. Does this album fare better than its two predecessors? It's effortless compared to "The Empire", but "Tibi Et Igni" is slightly behind it. However, there is no reason to worry much.

As has already been mentioned, the music doesn't blend into one mush, and many tracks stand out and are well-balanced dynamically. "Into Oblivion" can be enjoyed with Spider's very catchy melody throughout the entire song, "Emptiness" for its sublime blend of heavy metal elements to the death metal, "Shock And Awe" for its bridge between Vader-esque brutality and catchiness, "Dancing In The Slaughterhouse" (an Acid Drinkers cover) for its successful incorporation to original material, and "Incineration Of The Gods" for its excellent mix of death metal heaviness, live rhythms, and thrash riffs. Of course, there are also occasional weaker moments (as in "Bones" and "Sanctification Denied"), but they don't descend into the same mediocrity as on the previous album. It was also a good move to entrust the production to Grindstone Studio, because the sound achieved on "Solitude..." is similarly selective to that on Hertz, but in this version even meatier and better suited to the music.

For the third time, Vader has managed to rebound from a weaker album to a better, more thoughtful release. "Solitude In Madness" proves that lighter, more traditional influences can be reconciled with Vader's death metal, as long as the band's distinctive style and distinctness are not lost. Admittedly, "Solitude..." wasn't presented to the highest possible standard, but this time they managed to avoid the mistakes of their predecessor.

Rating: 7/10