Vader - "Tibi Et Igni" (2014)

Pamiętając wcześniejszą sinusoidę wypuszczania jednego razu słabszych, innego już lepszych albumów, teraz powinniśmy wylądować w rejonach tej pierwszej, mniej hucznej kategorii. Tym razem, teoria ta idzie do kosza i w przypadku następcy bardzo dobrego "Welcome To The Morbid Reich" niezbyt znajduje ona odzwierciedlenie o rzekomym obniżeniu lotów. Żebyśmy mieli jasność, odkrywania czegoś nowego czy ścigania się z klasyką, również na dziesiątej płycie Vadera zbytnio nie uświadczymy, aczkolwiek ekipa Generała utrzymała swój charakterystyczny styl z kilku wcześniejszych, lepszych płyt, a jednocześnie pchnęła go w kierunku bardziej współczesnego brzmienia i oldschoolowej melodyjności. Co to oznacza? A no, że "Tibi Et Igni" z 2014 roku, jako pierwszy materiał z Jamesem Stewartem na perkusji, przedstawia vaderowy death metal z dużym rozmachem w produkcji, ale nie boi się sięgać do tradycji heavy metalu z wczesnych lat osiemdziesiątych i ma zamysł jak wkomponować te elementy do muzyki. Na tym albumie, mogło się to podobać.

Jak wspominałem, pojęcie nowej jakości u Vadera nie należy już do pierwszorzędnych ról, aczkolwiek kto zna realia ten wie, że nie zawsze musi się to przekładać na tworzenie mniej angażującej i wyrazistej muzyki. Tak też jest na tej płycie. "Tibi Et Igni" ma sporo wspólnego z "Welcome To The Morbid Reich", ale częściej dopuszcza lżejsze, chwytliwe motywy i bardziej melodyjne solówki (tutaj Spider idzie o krok dalej), natomiast utrzymuje on podobnie wysoki poziom i - znów - nie ma na nim poczucia obcowania z wałkowaniem tego samego, pomimo dość sztywnych, death metalowych ram. Odniesienia do pre-historii ekstremalnej muzyki niby nie są żadną nowością dla Vadera, wszak "The Beast" i "Necropolis" również sięgały tych wpływów. W tym wydaniu jednak działa to zdecydowanie lepiej niż na powyższej dwójce, bo nie wiąże się to z redukcją blastów i spadkiem napięcia. W dodatku, materiał wybija się wysoką różnorodnością i własnym klimatem.

Zróżnicowanie to coś co niezbyt nasuwa się przy nazwie Vader, ale na "Tibi Et Igni" nie sposób takim określeniem się nie posłużyć. Z pewniaków wypasionych w blasty i chwytliwość wyróżniają się "Abandon All Hope", "Go To Hell", "Armada On Fire", "Worms Of Eden" oraz "Where Angels Weep", koncertową thrasherką urzeka "Triumph Of Death" (na Spotify najpopularniejszy kawałek Vadera - dla uznanej kapeli to spore wyróżnienie), ilością motywów, budowaniem klimatu i dynamiką zaskakuje "The Eye Of The Abyss", a w "Hexenkessel" zespół zasuwa sobie z melo-blackowymi riffami. Bez żalu odstrzeliłbym z kolei "Light Reaper", który robi tu za wypełniacz, a kończący podstawową edycję "The End" odchudził z mówionych wokali - momentami robi się drętwo. Podobnie jak wcześniej, niezbyt mnie również przekonuje efekt wrzeszczanych wokali z growlami, ale nie uwiera to jakoś mocno w uszy. Generalnie, jest przecież bardzo dobrze.

Vader po podniesieniu poprzeczki z 2011 roku, trzy lata później utrzymał fason i stworzył kolejny, świetny longplay w swojej karierze. "Tibi Et Igni" dostarcza porcję markowego death metalu dla grupy Petera, a przy tym z umiarem wprowadza w niego swoje młodzieńcze inspiracje z ubiegłego wieku, wiedząc jak je podać w aktualnych czasach. Dziesiąty album Generała ma też duży atut jeśli chodzi o produkcję - właśnie czegoś takiego wymaga się po weteranch w kontekście jednakowo mięsistego i sterylnego brzmienia. A kto wie, może to jednak zasługa zasilenia zespołu przez młodą krew na perkusji?

Ocena: 8/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

W wersjach bonusowych występują trzy dodatkowe utwory. "Necropolis", wbrew tytułowi luźno powiązany z płytą z 2009 roku i zaśpiewany po polsku, cover Das Ich "Des Satans Neue Kleider" oraz "Przeklęty Na Wieki" z gościnnym udziałem Marty Gabriel z Crystal Viper. Wszystkich z nich należy słuchać na własną odpowiedzialność, bo z brzmieniem Vadera niewiele mają one wspólnego, a niekiedy zapędzają się w dziaderskie rejony.

[English version]

Remembering the earlier sine wave of releasing weaker albums one time, better the next, we should now land in the first, less hyped category. This time, that theory is thrown out the window, and in the case of the follow-up to the excellent "Welcome To The Morbid Reich", it doesn't exactly reflect the supposed decline in quality. To be clear, Vader's tenth album doesn't feature much in the way of discovering anything new or competing with classics, although the band has maintained their distinctive style from several earlier, better albums while simultaneously pushing it towards a more contemporary sound and old-school melodicism. What does this mean? Well, 2014's "Tibi Et Igni", the first material with James Stewart on drums, presents Vader's death metal with a flourish in its production, yet it's not afraid to draw on the heavy metal traditions of the early 1980s and has a plan for how to incorporate these elements into the music. On this album, you might like it.

As I mentioned, the concept of new quality is no longer a primary focus for Vader, although those familiar with the genre know that this doesn't always come into less engaging and expressive music. This album is no different. "Tibi Et Igni" shares a lot with "Welcome To The Morbid Reich", but more often allows for lighter, catchy motifs and more melodic solos (here Spider goes a step further), while maintaining a similarly high standard and - again - there's no feeling of rehashing the same old ground, despite the rather rigid death metal style. References to the prehistory of extreme music are supposedly nothing new for Vader; after all, "The Beast" and "Necropolis" also drew on these influences. However, this release works much better than on the aforementioned two, as it doesn't involve reducing the blast beats or lowering the tension. Furthermore, the material stands out for its high diversity and unique atmosphere.

Variety isn't something you might think of when you think of Vader, but "Tibi Et Igni" is impossible to ignore. Among the sure-fire blastbeat-heavy, catchy tracks, stand out are "Abandon All Hope", "Go To Hell", "Armada On Fire", "Worms Of Eden" and "Where Angels Weep". "Triumph Of Death" captivates with its live thrasher sound (Vader's most popular track on Spotify - quite a distinction for such an established band), "The Eye Of The Abyss" surprises with its sheer number of motifs, atmospheric buildup and dynamics, and on "Hexenkessel", the band rocks out with melo-black riffs. I'd gladly dismiss "Light Reaper", which serves as filler here, while the album's closing track, "The End", could have done without the spoken word vocals - it becomes numbing at times. As before, I'm not entirely convinced by the screaming on growling vocals, but it's not too jarring. Overall, most of the components from this album are very good.

After raising the level in 2011, Vader maintained their momentum three years later, creating another excellent longplay. "Tibi Et Igni" delivers a dose of signature death metal for Peter's band, while also sparingly incorporating his youthful influences from the last century, knowing how to present them in the current times. The General's tenth album also boasts a significant production value - exactly what you expect from veterans, with a sound that's both fleshy and sterile. And who knows, maybe it's contribution to new drummer?

Rating: 8/10

The bonus tracks include three additional tracks: "Necropolis", which, despite its title, is loosely connected to the 2009 album and sung in Polish; a cover of Das Ich's "Des Satans Neue Kleider"; and "Przeklęty Na Wieki" featuring Marta Gabriel from Crystal Viper. Listen to all of these at your own risk, as they have little in common with Vader's sound and sometimes stray into rather shoddy territory.