Bolt Thrower - "The IVth Crusade" (1992)

Wkraczamy na szczyt w dyskografii Bolt Thrower - co ciekawe, nie po raz ostatni. Przez pierwsze trzy płyty można było u Anglików zauważyć bardzo prostą, ale logiczną zależność wydawania coraz lepszych i budujących własny styl albumów. Na etapie "War Master", zespół zdobył bardzo mocną rozpoznawalność, a jednocześnie wkraczał w rejony, które utożsamiane są tylko z nimi po dziś dzień. To oznacza, że u Bolt Thrower przez pierwsze wydawnictwa było tylko lepiej, a wczesne nagrania nie zdążyły wyczerpać tematu i rozbudzały apetyt na więcej. Na dzieło kompletne u kwintetu z Coventry nie trzeba było więc czekać jakkolwiek długo. "The IVth Crusade" wyszedł już rok po "War Masterze" i był pierwszym tak esencjonalnym krążkiem, po którym już jedna nutka wystarczyła, by rozpoznać wykonawcę.

Czwarta krucjata zrywa z chaosem poprzedników, tj. w pełni odrzuca grindcore'owe naleciałości, zamiast tego stawia ona olbrzymi nacisk na ciężar, posępny, wojenny klimat i potęgę hiciarskich gitar. Wiąże się to wszystko z wyraźnym zwolnieniem temp, bo te są co najwyżej średnio-szybkie, aczkolwiek - i to jest szczególnie interesujące - nie zabiło to dynamiki, Andy Whale w wolnych partiach wie jak zagospodarować przestrzeń na ciekawsze zagrywki i nie unika galopad, a wyrazistość tej muzyki jest widoczna jak na dłoni. No właśnie, tutaj każdy utwór powoduje gęsią skórkę i jednocześnie trudno nie wyjść z podziwu jak bardzo zespół był pewny swojej wizji na death metal; na tyle, że wszystkie z nich są zwarte oraz jednakowo przepełnione wojenną i śmiercionośną aurą - nawet w outrze "Through The Ages". Wspomniane rozwalcowanie, uber-chwytające riffy i bujnięcie doskonale prezentuje cały repertuar "The IVth Crusade", ale te utwory gdzie czuć motylki w brzuchu jeszcze mocniej to "Celestial Sanctuary", "This Time It's War" (partie gitar, z którymi można się ożenić), "Embers", "Where Next To Conquer", tytułowy (jedna z najbardziej ikonicznych melodii dla zespołu) oraz "Ritual". Co ciekawe, wraz z tą płytą rozpoczynanie kilku kawałków w stylu fade'a z "Cenotaph" (tutaj np. "Embers"), stało się u Anglików standardem i jest to swego rodzaju łącznik pomiędzy innymi albumami w ich dyskografii.

Niemały progres zaliczył każdy z członków na przestrzeni roku dzielącego "War Master" i czwartą krucjatę. O Andym Whale'u już mówiłem, z kolei gitarzyści Gavin Ward i Barry Thomson stworzyli jeszcze lepsze i bardziej wgniatające riffy niż poprzednio, zaś solówki zyskały na technice, ale również na melodii i ogólnym wczuciu się w klimat. Podobnie ma się kwestia z Karlem Willettsem, którego wokal ma jeszcze więcej pewności, głębi i czytelności. W przypadku basu, wiele się nie zmieniło - Jo Bench nadal szczelnie zepchnięto pod gitary, choć z drugiej strony, w przypadku takiego death metalu nie o bas się przecież rozchodzi. Jednoznacznie świetna jest za to produkcja Colina Richardsona, która pomimo większego wyjścia do ludzi, poraża selektywnym, ale bardzo naturalnym brzmieniem instrumentów. Dzięki temu, na "The IVth Crusade" żaden szczegół nie umyka uwadze i podkreśla większą precyzję niż wcześniej, a jednocześnie ciężar z gitar i perkusji gniecie kości oraz nie jest pozbawiony pewnej dawki nieokiełznania. W skrócie, balans w produkcji perfekcyjny!

Jako się rzekło, "The IVth Crusade" to death metalowa doskonałość i absolutny klasyk w tej kategorii. Na albumie z 1992 roku, angielski zespół ukształtował swój styl, wskoczył do czołówki gatunku i wywarł on olbrzymi wpływ dla młodszych kapel. Nie ma w tym oczywiście przesady. Bolt Thrower pokazał tutaj siłę riffów (bez ścigania się z prędkościami), wyjątkowy, wojenny klimat, idealne brzmienie dla takiej muzyki oraz stworzył szereg death metalowych hitów, które do dziś poruszają słuchaczy. Ten ostatni element, to prawdopodobnie najlepsza rekomendacja, by przypomnieć sobie w jakim stopniu walcowanie może zostać podane z gracją.

Ocena: 10/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

We are reaching the peak of Bolt Thrower's discography - and, interestingly enough, not for the last time. Across their first three albums, one could observe a very simple yet logical pattern: each release was better than the last and further developed the band’s own style. By the time of "War Master", the band had become highly recognizable, while at the same time entering territory that is still associated exclusively with them to this day. In other words, Bolt Thrower only kept getting better with each early release, and their initial recordings had by no means overused the subject - quite the opposite, they only whetted the appetite for more. So it was hardly necessary to wait long for a truly complete work from the Coventry quintet. "The IVth Crusade" arrived just one year after "War Master" and was the first album so utterly essential that a single note was enough to recognize its creators.

"The IVth Crusade" breaks with the chaos of its predecessors, completely abandoning its grindcore influences and instead placing enormous emphasis on sheer heaviness, a bleak, warlike atmosphere and the power of incredibly catchy guitar work. This naturally comes with a noticeable slowdown in tempo, as the songs are, at best, moderately fast. However, and this is particularly interesting. it does not kill the music’s dynamics. Andy Whale knows how to make use of the space in the slower sections for more interesting patterns, while he is by no means afraid of breaking into galloping passages, and the distinctness of this music is impossible to miss. Indeed, every track here gives you goose bumps, while it's equally hard not to admire at just how confident the band was in its vision of death metal; confident enough to make every song compact and equally saturated with a warlike, death-dealing aura - even the outro of "Through The Ages". The aforementioned steamrolling heaviness, ultra-catchy riffs and groove perfectly represent the entire repertoire of "The IVth Crusade", but the tracks that you are feeling butterflies in your stomach flutter even more are "Celestial Sanctuary", "This Time It's War" (guitar parts you could marry), "Embers", "Where Next To Conquer", the title track (one of the band’s most iconic melodies) and "Ritual". Interestingly, with this album, starting several songs in the style of the fade from "Cenotaph" (here, for example, "Embers") has become a standard among this band and it's a kind of link between other albums in their discography.

Every member of the band made considerable progress during the year separating "War Master" from "The IVth Crusade". I have already mentioned Andy Whale, while guitarists Gavin Ward and Barry Thomson created even better and more crushing riffs than before, with their solos gaining not only in technicality, but also in melody and overall emotional involvement with the atmosphere. The same can be said of Karl Willetts, whose vocals shines with even more confidence, depth and clarity. As for the bass, not much has changed - Jo Bench is still firmly buried beneath the guitars, although with this kind of death metal, bass is hardly the main concern anyway. What is unequivocally excellent, however, is Colin Richardson's production, which, despite opening the band up to a wider audience, hits with a clear yet very natural sound from the instruments. As a result, nothing slips past the listener on "The IVth Crusade", highlighting a greater level of precision than before, while the sheer heaviness of the guitars and drums crushes bones without ever being stripped of a certain untamed quality. In short, the balance in the production is perfect here!

As mentioned, "The IVth Crusade" is death metal perfection and an absolute classic of the genre. On the album from 1992, the English band fully shaped its style, vaulted into the genre's elite and had an enormous influence on younger bands. There is, of course, no exaggeration in saying so. Bolt Thrower demonstrated the power of riffs without having to compete over speed, created an exceptional warlike atmosphere, achieved the perfect sound for this kind of music and delivered a whole series of death metal hits that still move listeners to this day. This last element is probably the best recommendation to remind ourselves how much heaviness can be handled with grace.

Rating: 10/10