Lost Soul - "Immerse In Infinity" (2009)

Pewnie pamiętacie, gdyż było to raptem kilka recenzji wstecz, ale "Chaostream" okrzyknąłem jednym z najlepszych death metalowych albumów, mogących deklasować większych zawodników. W opinii nie byłem jedynakiem, bo sporo zaprawionych w boju słuchaczy jest zgodna z wyjątkowością trzeciego pełniaka Lost Soul. Po takiej płycie w zasadzie można było już odejść w glorii i chwale, zostając zapamiętanym jako twórcy albumu kompletnego, na najwyższych obrotach. I to w jakimś stopniu znalazło swoje przełożenie, bo lada moment rozleciał się skład stanowiący "Chaostream", a następny krok ze strony Jacka Greckiego trudno było przewidzieć. 

Jacek jednak nie oglądał się na opinie dotyczące kontynuacji i dość sprawnie podjął się odbudowania zespołu w nowym składzie (poźniej dla Lost Soul stanie się to normą i - w pewnym sensie - przekleństwem), dzięki czemu do grupy zawitali Krzysztof "Desecrate" Szałkowski (perkusja), Dominik "Domin" Prykiel (druga gitara) oraz Damian "Czajnik" Czajkowski (bas). W takiej konfiguracji powstał materiał, na którym raz jeszcze pokazano jak wygląda kompletność w death metalu, a geniusz kompozytorski Greckiego poszybował (dosłownie) w sam kosmos.

Gdy ma się taki album jak "Chaostream", przebicie go stanowi ultra-ciężkie, wręcz ledwo wykonalne wyzwanie. Na "Immerse In Infinity" z 2009 roku, zespół odkrył się na nowo, wprawdzie nie rozgromił poprzednika w pył, aczkolwiek pozostał na szczycie, osiągając wyżyny tym razem w oparciu o inne środki. O ile wcześniej death metal w wykonaniu Lost Soul mógł znajdować punkty wspólne z tym, co wówczas uskuteczniali Behemoth, Decapitated czy Hate (podobne inspirowanie się zachodnimi nazwami, ale w mniej brutalnym wykonaniu od Wrocławiaków), tak z "Immerse..." jeszcze luźniej są związane skojarzenia z zagranicznymi tuzami gatunku. Na czwartym longplayu kwartet oczywiście korzysta z fundamentów ekstremalnej muzyki, ale miesza je zupełnie po swojemu, ma własny zamysł na koncept albumu, dysponuje ogromną różnorodnością i uderza w słuchacza z dużą pompą.

Jak już wspomniałem, "Immerse In Infinity" to nowe rozdanie dla Lost Soul. Mamy do czynienia z death metalem, który perfekcyjnie łączy technikę, brutalność, melodyjność i kompozycyjny rozmach. Zachwycają riffy, ilość haczyków przypadających na utwór, ozdobniki, futurystyczny klimat, spora długość kawałków (zupełnie nie męczą), a solówki Jacka Greckiego i bębnienie Desecrate'a powodują opad szczeny do samej podłogi. W dużym skrócie, lider połknął talenty Joe'a Satrianiego, K.K. Downinga i Chucka Schuldinera, doskonale wcielając wirtuozerię i wyobraźnię w brutalną muzykę, a Krzysztof nie powiela stylu Adama Sierżęgi, za to wprawia w osłupienie jeszcze szybszymi blastami (niekiedy w tempie karabinu maszynowego M134), choć trudno też mówić, by sposób gry Desecrate'a był jednowymiarowy; potrafi on z sensem zagrać wolniej czy bardziej finezyjnie. Kontrowersje wzbudzać za to może wokal Jacka - stracił on na wcześniejszych dołach, ale stał się vaderowo-stękany (nie mam lepszego określenia). Nie jest to jednak minus, gdyż growl jeszcze bardziej zyskał na czytelności i do nowej wizji zespołu szybko przekonuje. Tak samo jak udział Domina oraz Czajnika, którzy są trochę z boku na tle wyczynów lidera oraz perkusisty - mimo że ich wkład i tak jest dopuszczany do głosu znacznie częściej od poprzedników.

Tak jak zawsze, potęga technicznego death metalu tkwi w przemyślanych kompozycjach - naturalnie wypośrodkowanych między intensywnością a łatwiejszymi/wolniejszymi elementami. Na "Immerse In Infinity" każdy utwór zachwyca i ma w sobie porażającą ilość motywów, które przykuwają na długie godziny. "216", "Divine Project", "Personal Universe", "Revival", "One Step Too Far" oraz "Simulation" napakowano blastami, kapitalnymi riffami, ogromną dawką dynamiki (nie ma spadku napięcia), dużą ilością wczuty w wokalach oraz czadem jak u młodzieńców, natomiast "...If The Dead Can Speak" i "Breath Of Nibiru" będą w stanie rozbujać nawet tych, którzy death metalu... nie słuchają. Warto jeszcze wspomnieć, że zespół postanowił wrócić do klawiszowych dodatków (najczęściej w kosmicznych interludiach), dorzucił parę blackowych riffów, a także skusił się na kilka mówionych inwokacji. Jak zazwyczaj są to cechy charakterystyczne dla metalowego kiczu, tak w tym wydaniu udało się uniknąć tanizny. Ba, bardzo sterylne brzmienie (zwłaszcza garów) również nie odrzuca, a pozwala delektować się smaczkami, tłustym soundem gitar czy karabinową perkusją.

Po takiej petardzie jak "Chaostream", Jackowi Greckiemu z odnowionym Lost Soul udało się nagrać następną, wspaniałą płytę, która dała kolejny, klarowny argument, że w death metalu nie powiedziano wszystkiego. Nie dość, że "Immerse In Infinity" przynosi powiew świeżości dla samej kapeli i lśni na tle innych płyt z naszego podwórka, to jeszcze (ponownie) może on konkurować ze znanymi nazwami, będąc jeszcze bardziej atrakcyjną porcją ekstremalnej muzyki. Czwarty longplay Lost Soul naładowany jest po brzegi zajebistością, zarówno jeśli rozpatrujemy ją pod kątem brutalności, detali, piosenkowości, techniki czy energii. Nie można też w tym miejscu pominąć wysokich ambicji grupy. "Immerse..." dawał nadzieje na komercyjny potencjał na miarę Vadera lub Behemotha, niestety kolejne tarcia wokół kapeli i kiepska promocja szybko sprawiły, że rozdział związany z czwórką nie potrwał długo, przez co materiał nie został należycie doceniony. Szkoda, bo z "Immerse In Infinity" Wrocławianie mogli wypłynąć na szerokie wody.

Ocena: 10/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

Surely you remember, as it was only a few reviews ago from my side, that I praised "Chaostream" as one of the best death metal albums, capable of outclassing much bigger names. I was not alone in that opinion, as a lot of battle-hardened listeners agree on the exceptional quality of Lost Soul's third full-length. After an album like that, one could essentially have walked away in glory, forever remembered as the creators of a complete, top-tier record operating at the highest standards. And to some extent, that is exactly what happened, as the line-up behind "Chaostream" split-up shortly afterwards, while it was difficult to predict what Jacek Grecki's next move would be.

However, Jacek did not concern himself with opinions about a follow-up and rather efficiently set about rebuilding the band with a new line-up (something that would later become the norm for Lost Soul and, in a sens, a curse), bringing Krzysztof "Desecrate" Szałkowski (drums), Dominik "Domin" Prykiel (second guitar) and Damian "Czajnik" Czajkowski (bass) into the fold. With this configuration, they created material that once again demonstrated what completeness in death metal really means, while Grecki's compositional genius shot (quite literally) into outer space.

When you have an album like "Chaostream", surpassing it's an ultra-tough, almost impossible challenge. On 2009's "Immerse In Infinity", the band reinvented itself. It did not exactly blow its predecessor to smithereens, but it remained at the very top, reaching new heights this time through different means. Whereas Lost Soul's death metal had previously shared some common ground with what Behemoth, Decapitated and Hate were doing at the time (similar inspiration taken from American bands, though executed with less brutality than by the Wrocław band), "Immerse..." is even more loosely connected to associations with foreign genre pioneers. On their fourth full-length, the quartet naturally takes from the foundations of extreme music, but mixes them entirely on its own terms, has its own vision for the concept album, offers tremendous variety and hits the listener with considerable force.

As I have already mentioned, "Immerse In Infinity" represents a new, fresh start for Lost Soul. We are dealing with death metal that perfectly combines technicality, brutality, melody and compositional momentum. The riffs are stunning, as is the number of hooks packed into each song, details in the songs, the futuristic atmosphere and the longer songs (which never become tiring), while Jacek Grecki's solos and Desecrate's drumming will make that your jaw hit the floor. In short, the bandleader swallowed the talents of Joe Satriani, K.K. Downing and Chuck Schuldiner, perfectly taking virtuosity and imagination into brutal music, while Krzysztof does not simply copy Adam Sierżęga's style, instead leaving you stunned with even faster blasts (sometimes at the pace of an M134 machine gun). At the same time, it would be difficult to call Desecrate's playing one-dimensional; he can also slow things down or play with greater finesse when appropriate. Jacek's vocals, on the other hand, may raise some controversy - he has lost some of the depth of his earlier growl, but has developed a more Vader-like, groaning quality (I don't have a better way to describe it). This is hardly a drawback, though, as the growls have actually become even more intelligible and quickly win you over to the band's new vision. The same goes for Domin and Czajnik, who remain somewhat in the background compared to the exploits of the leader and drummer, even though their contributions are given considerably more space than those of their predecessors.

As always, the power of technical death metal lies in well-thought-out compositions - naturally balanced between intensity and easier/slower patterns. On "Immerse In Infinity", every track is impressive and contains a staggering number of motifs that can keep you hooked for hours. "216", "Divine Project", "Personal Universe", "Revival", "One Step Too Far" and "Simulation" are packed with blasts, killer riffs, huge amounts of dynamics (there is no drop in tension), plenty of conviction in the vocals and the kind of youthful energy you'd expect from a bunch of teenagers. Meanwhile, "...If The Dead Can Speak" and "Breath Of Nibiru" are capable of getting even people who don't listen to death metal... moving. It's also worth mentioning that the band decided to bring back keyboard additions (most often during cosmic interludes), threw in a few black metal riffs and even indulged in several spoken invocations. While these are usually characteristics of metal kitsch, here they manage to avoid sounding cheap or tacky. Well, even the very sterile production (especially the drums) does not put you off; instead, it allows you to appreciate the little details, the fatty guitar sound and the machine-gun-like drumming.

After an explosive record like "Chaostream", Jacek Grecki and the renewed Lost Soul managed to record another magnificent album, providing yet another clear argument that death metal had not said everything there was to say. Not only does "Immerse In Infinity" bring a breath of fresh air to the band itself and shine among the records coming out of Polish scene, but it can once again compete with well-known names, while offering an even more compelling dose of extreme music. Lost Soul's fourth album is packed to the brim with sheer awesomeness, whether you look at it in terms of brutality, details, catchiness, technicality or energy. The band's high ambitions should not be overlooked either. "Immerse..." offered hopes of commercial potential on the level of Vader or Behemoth. Unfortunately, further friction within the band and poor promotion quickly meant that this line-up did not last long, and as a result, the material never received the recognition it deserved. A shame, because with "Immerse In Infinity", the Wrocław band could have broken into the big leagues.

Rating: 10/10