Bolt Thrower - "...For Victory" (1994)

Zostajemy na szczycie dyskografii Bolt Thrower - że tak podtrzymam wstępy z poprzednich recek. Przystępując do następcy "The IVth Crusade", kwintet łatwego zadania do końca nie miał, bo stał się już jednym z czołowych przedstawicieli śmiercionośnego gatunku, a i sam wcześniejszy styl oraz formę opanowali oni do perfekcji. Po tym jednak co zaprezentowali dwa lata później widać, że ma się styczność z wielką nazwą, gdyż dyskografia Bolt Thrower utrzymywała się na bardzo równym poziomie (jak czas pokazał, nigdy nie nagrali żadnej słabej płyty) oraz - paradoksalnie - nie potrzebowała ona przy każdej możliwej okazji rewolucji, by powstawała wybitna muzyka. Coś takiego właśnie nastąpiło na następnym w kolejce "...For Victory" z 1994 roku, który kroczy znajomą drogą, a jednocześnie wzbudza on nie mniejsze zachwyty od swojego poprzednika. Nie bez przyczyny zresztą wspomniałem, że zostajemy na szczycie - mowa o utrzymaniu poziomu z czwartej krucjaty.

Piąty pełniak Bolt Thrower kolejny raz uwydatnia klasę tego angielskiego zespołu. Kwintet ponownie pokazał więc talent do pisania death metalowych hiciorów, a zarazem nie zapomniał jak bardzo ważne są w tej muzyce: ciężar, klimat i brzmienie. W porównaniu do "The IVth Crusade", zmianie uległo na "...For Victory" podejście do melodii, czytelność wokali oraz ujednolicenie rytmów, ale na szczęście, nie wywróciło to stylu zespołu i sensownie przesunęło proporcje w kierunku większego profesjonalizmu, przez co nie da się grupie zarzucić powtarzalności. Da się za to od razu zauważyć, że materiał jest bardziej przystępny i jeszcze lepiej brzmi, ale większą melodyjność przeprowadzono z rozsądkiem (żadnych melodyjek rodem z festynu), growle Karla Willettsa można zrozumieć bez zaglądania do książeczki, a mielonka w średnich tempach gniecie przez całą szerokość albumu. Duża zasługa w tym również klimatu, który stał się na "...For Victory" bardziej refleksyjny, doskonale oddający odczucia szarego człowieka na wojnie. Najdobitniejszym tego przykładem jest utwór tytułowy. Jeśli kogoś on nie poruszy tekstem i gitarami, tzn. ogólnym wczuciem, to tylko świadczy u kogoś takiego o... zaawansowanej, muzycznej socjopatii!

Skoro już jesteśmy przy wyliczance utworów, to lista kapitalnych tracków znów jest bardzo pokaźna i brak na płycie jakichś mniej trafionych motywów/momentów. Ba, już samo intro "War" jest świetne z tymi charakterystycznymi, marzycielskimi (!) gitarami - jedno z lepszych, death metalowych wprowadzeń, jakie można sobie w ogóle na krążku wyobrazić. Boltthrowerowych hiciorów na tym albumie jest oczywiście bez liku. "When Glory Beckons" z atomowymi riffami, "Forever Fallen" z przejmującymi melodiami, dynamiczny "Remembrance", snujący się po mgle wojny "Silent Demise", ikoniczny tytułowiec (wyżej już wyjaśniłem o co chodzi), czaderski "Lest We Forget", wyjątkowo żwawy na koniec "Armageddon Bound"... jestem o krok od wymienienia całej tracklisty. Wszystkie z nich zasługują na wyróżnienie, a biorąc pod uwagę, że zespołowi nie potrzebne były wywracające styl zmiany, tym większy jest podziw, gdy kapela potrafi stworzyć wciągający i chwytający za serducho materiał w oparciu o znane składowe.

"...For Victory" to drugi w kolejce longplay lokujący się u samej góry dyskografii Bolt Thrower. W oparciu o w pełni uformowany styl na "The IVth Crusade", grupa stworzyła kontynuację, która jest dojrzalsza oraz zawiera nieco odważniejsze melodie, ale posiada nie mniejszą ilość death metalowych hitów (które wpisały się w kanon gatunku) i zawiera ona wszystkie zachwyty towarzyszące wcześniej na krucjacie. Pokazało to więc, że bez przełomowych zmian mogą powstawać dzieła znakomite, a do pełni szczęścia wystarczy mieszać w proporcjach, gdyż jeśli coś działa, to nie wymaga tego poprawiać. Bolt Thrower dzięki takiej konsekwencji i umiejętności podawania podobnych patentów w różnej oprawie zbudowali swoją markę. "...For Victory" pięknie potwierdza tę tezę.

Ocena: 10/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

We're staying at the pinnacle of Bolt Thrower's discography - to keep up the intro style from my previous reviews, so to speak. Heading into the successor to  "The IVth Crusade", the quintet didn't exactly have an easy task; they had already become one of the leading acts of the bands from death metal genre, and they had refined their earlier style and form to perfection. However, judging by what they delivered two years later, it's clear that one is dealing with a monumental name. Bolt Thrower's discography maintained a remarkably consistent quality (as time showed, they never recorded a single bad album) and - paradoxically - did not need a revolution at every possible turn to produce extraordinary music. This exact scenario unfolded on the next album in line, 1994's "...For Victory", which treads a familiar path while evoking no less admiration than its predecessor. It's not without reason that I mentioned staying at the top - we are talking about maintaining the same level as on "The IVth Crusade".

Bolt Thrower's fifth full-length album once again highlights the class of this English band. The quintet demonstrated their knack for writing death metal hits all over again, while never forgetting the paramount importance of heaviness, atmosphere, and sound in this genre. Compared to "The IVth Crusade", "...For Victory" features a shifted approach to melody, more intelligible vocals, and more uniform rhythms. Fortunately, this didn't upend the band's style but sensibly shifted the balance toward greater professionalism, ensuring the group couldn't be accused of repetitiveness. What is immediately noticeable is that the material is more accessible and sounds even better, yet the increased melodicism was executed with restraint (no cheesy, festival-like tunes here), Karl Willetts' growls can be understood without checking the booklet, and the consistently maintained mid-tempo rhythms crush throughout the entire album. A large part of this success is due to the atmosphere, which became more reflective on "...For Victory" - perfectly bringing the emotions of an ordinary person at war. The title track serves as the most striking example. If its lyrics and guitars, I mean overall feel, fail to move someone, it only points to a case of... advanced musical sociopathy!

Speaking of tracks, the count of brilliant songs is once again substantial, with no missteps or weaker moments to be found. In fact, even the intro "War" is superb with its characteristic, dreamy (!) guitars - one of the finest death metal intros ever. This album also features plenty of Bolt Thrower hits. "When Glory Beckons" with its atomic riffs, "Forever Fallen" with its poignant melodies, the dynamic "Remembrance", "Silent Demise" drifting through the fog of war, the iconic title track (as explained above), the killer "Lest We Forget", and the exceptionally brisk closer "Armageddon Bound"... I am one step away from pointing the entire tracklist. Every single one deserves recognition. Considering the band didn't need style-shattering changes, it's all the more impressive how they managed to create such engaging, emotionally resonant material built on familiar patterns.

"...For Victory" is the second consecutive album sitting right at the absolute peak of Bolt Thrower's discography. Building upon the style fully forged on "The IVth Crusade", the band delivered a follow-up that is more mature and features slightly bolder melodies, while packing just as many death metal hits (which have earned a place in the genre's canon) and carrying with it all the brilliance already present on "The IVth Crusade". It demonstrated that outstanding works can be created without groundbreaking changes, and that true success can come simply from mixing the right proportions - after all, if something works, there is no need to fix it. It was through this consistency and the ability to present familiar elements in fresh contexts that Bolt Thrower built their brand. "...For Victory" is a prime example of this.

Rating: 10/10