Bolt Thrower - "Mercenary" (1998)

Jak to z sukcesami bywa, często po nich przychodzą zdecydowanie te gorsze dni. Jednym odbija palma, drudzy, znacznie mniej liczni, są w stanie przetrwać kryzys i po czasie powrócić na ścieżkę normalności. Pokłosie takich sytuacji u wszystkich być jednak musi - zwłaszcza, gdy mówimy o muzyce. Nie ominęło to również gigantów formatu Bolt Thrower, choć w ich przypadku grupa i tak znajdowała magiczny, złoty środek, dzięki któremu żadna z ich płyt na tym znacząco nie cierpiała, a sedno sprawy rozbijało się o przewrotności w składzie zespołu. Wydając "The IVth Crusade" oraz "...For Victory", kwintet wylądował na szczycie i stał się ekstraklasą death metalu, ale już w 1994 roku zaczęły zachodzić u nich istotne zmiany personalne - z kapelą rozstali się Karl Willetts i Andy Whale. Przez następne dwa lata, przez grupę przewinęli się różni muzycy (m.in. Martin van Drunen - ciekawe jakby wypadł na albumie Bolt Thrower), zespół nieprzerywalnie kontynuował działalność i tworzył następny krążek, a stanowisko perkusisty objął Alex Thomas i... na chwilę, ponownie Karl Willetts. Szósty longplay zatytułowany "Mercenary" udało się Anglikom wypuścić w 1998 roku i - pomimo podołania presji z nim związanej - spotkał się on ze znacznie bardziej chłodnym odbiorem od swoich poprzedników.

Jak na 4 lata wydawniczej przerwy, spadek poziomu rzeczywiście jest odczuwalny. Całość ma znacznie bardziej stonowany/ospały charakter, a grupa podąża wyłącznie wydeptaną wcześniej ścieżką, nie proponując żadnych nowości. Najlepsze jednak, że... to nadal dla wielu nieosiągalny pułap tworzenia death metalowych hiciorów. Kwintet bowiem postanowił konsekwentnie poruszać się wokół swoich dobrze znanych patentów, nad którymi latami pracował i je szlifował do perfekcji. Na "Mercenary" dawka miażdżących riffów jest wprawdzie mniejsza, gra perkusyjna Alexa Thomasa rozczarowuje większą prostotą, a ilość szlagierów nie dorównuje tej z poprzednich krążków. Tylko co z tego, skoro od razu po odpaleniu płyty wiadomo kto gra, mimo wszystko są tu utwory, do których z chęcią się wraca, a poziom muzyki wciąż wyprzedza znaczną większość zespołów silących się na death metal nastawiony na ciężar i wojenny klimat.

Już pierwszy z brzegu "Zeroed" dowodzi, że nawet w słabszych chwilach kwintet potrafił tworzyć świetne rzeczy. Posłuchajcie tylko solówki i riffu jej towarzyszącego - miód dla uszu. Dalej, na plus wybijają się: żwawy i hiciarski "No Guts, No Glory", z charakterystyczną melodią "Sixth Chapter", krucjatowy "Laid To Waste", porywający i z zajebistym solem tytułowiec oraz rozpoczynający się jak "Cenotaph" i "Embers", ale znacznie bardziej melodyjny "Powder Burns". Nie trzeba chyba wspominać, że i tak najlepiej sprawdzić całość? Wszak, spójność i brak wyboistych utworów to jedne z większych atutów w dyskografii Bolt Thrower - nie inaczej jest na "Mercenary". Tak samo wygląda kwestia produkcji i formy muzyków. Brzmienie nie odbiega zbytnio od "...For Victory" (jest delikatnie czystsze), natomiast pomimo prostszych partii perkusyjnych, każdy swoją robotę wykonał tutaj fachowo i nie tak daleko od tego, czym grupa zachwycała wcześniej.

Każdemu więc życzyłoby się tego typu słabszych płyt w momentach kryzysu. "Mercenary" wyraźnie ustępuje poprzednim czterem albumom, a mimo tego zawiera on dużo jakościowej i chwytliwej muzyki. Problem w przypadku takich płyt jest dużo prostszy niż się wydaje - poprzeczka zawisła, po prostu, zbyt wysoko, by móc ją ciągle przeskakiwać i wszystkim dogodzić. Szóstka u Bolt Thrower ma swoje mankamenty typu większego opanowania, uproszczeń i braku świeżości; z drugiej strony, Anglicy nie pozbyli się ze swojej muzyki hiciarstwa, wyjątkowego klimatu i rozpoznawalnego z miejsca ciężaru. "Mercenary" po dziś dzień zresztą się broni, a jak wspominałem, także i z tego albumu kilka utworów wskoczyło do obowiązkowych w prezencji scenicznej.

Ocena: 7,5/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

As is often the case with success, the really bad days tend to follow sooner or later. Some people let it go to their heads, while others, far fewer in number, manage to weather the crisis and eventually find their way back to normality. There are always consequences to such situations, though especially when music is involved. Even giant names like Bolt Thrower were not spared, although in their case the band somehow always managed to find a magic middle ground that kept none of their albums from suffering too badly, with the real crux of the matter came down to the twists and turns regarding the band's line-up. By releasing "The IVth Crusade" and "...For Victory", the quintet reached the top and established themselves as death metal elite, but significant line-up changes began taking place as early as 1994, when Karl Willetts and Andy Whale left the band. Over the next two years, various musicians passed through the band (including Martin van Drunen - I wonder how he would have sounded on a Bolt Thrower album), while the band continued working without interruption and writing their next record. Alex Thomas took over behind the drum kit and, for a brief period, Karl Willetts returned as well. The Englishmen eventually managed to release their sixth full-length, "Mercenary", in 1998 and, despite successfully living up to the pressure surrounding it, it received a considerably worse reception than its predecessors.

Considering the four-year gap between releases, the drop in quality is indeed noticeable. The whole album has a much more restrained, languid character, while the band simply follows the path they had already carved out for themselves, offering nothing particularly new. The best part, though, is that... this was still a level of death metal songwriting many bands could only dream of reaching. The quintet decided to stick consistently to the familiar patterns they had spent years developing and polishing to perfection. On "Mercenary", the supply of crushing riffs is admittedly smaller, Alex Thomas' drumming is disappointing in its simplicity, and the number of standout tracks does not match that of the previous records. But so what? The moment the album starts, you know exactly who's playing. There are still songs you'll gladly return to, and the overall quality of the music remains ahead of the vast majority of bands trying to make death metal focused on sheer heaviness and a warlike atmosphere.

Even the first track, "Zeroed", proves that the quintet could still come up with great stuff during their weaker moments. Just listen to that solo and the riff accompanying it - music to the ears. Further highlights include: the lively, catchy "No Guts, No Glory", characteristically melodic "Sixth Chapter", the crusade-themed "Laid To Waste", a rousing title track with a killer solo and "Powder Burns", which starts out like "Cenotaph" and "Embers", but is considerably more melodic. I probably don't need to point out that it's still best to listen to the whole thing, right? After all, consistency and an absence of weak tracks are among the biggest strengths of the Bolt Thrower discography - and "Mercenary" is no different. The same goes for the production and the musicians' performances. The sound doesn't differ much from "...For Victory" (it's just slightly cleaner), while despite the simpler drum parts, everyone does their job professionally and not all that far removed from what had impressed us so much in the past.

Everyone would wish for this kind of weaker album during a crisis. "Mercenary" clearly falls short of the previous four albums, yet it still contains plenty of quality and catchy music. The problem with records like this is actually much simpler than it seems - the bar had simply been set too high to keep jumping over it and satisfy everyone. Bolt Thrower's sixth album has its shortcomings, like more control, simplifications, and a lack of freshness; on the other hand, the Englishmen did not lose their knack for writing memorable songs, their unique atmosphere, or that instantly recognizable heaviness. "Mercenary" still holds up to this day, and as I mentioned, several tracks from this album have also made their way into the band's essential live repertoire.

Rating: 7,5/10