Infester - "To The Depths, In Degradation" (1994)

Za to właśnie uwielbiam możliwość prowadzenia bloga czy ogólnie recenzowania. Jestem w stanie wyciągnąć sporo unikatów, o których nie mówi się jakoś dużo, a wręcz przykrywa je spora warstwa kurzu i należy im się odświeżenie po latach. Jednym z takich frykasów była załoga z Seattle zwąca się Infester i nie, pomimo debiutowania albumem w 1994 roku, nie miała ona absolutnie niczego wspólnego z grunge'ową modą tamtego czasu. Schodzimy bardzo głęboko w podziemie i to dosłownie, bo w death metal wybitnie nieprzyjemny dla zwykłych śmiertelników. O samej historii kapeli oczywiście nie ma jakoś dużo informacji. Powstali, obmyśleli nazwę zespołu, sklecili skład, nagrali obskurne demo i jeszcze lepszego pełniaka - ot, historia jakich wiele. Noo, prawie, bo ich debiut z 1994 pt. "To The Depths, In Degradation" to porcja wyjątkowego death metalu i album, którego wpływy są słyszalne nawet przy aktualnych premierach z dopiskiem "gruz".

Tercet z Infester wyskoczył ze swoim death metalem w rok po tym, gdy boom na ten gatunek zaczynał opadać, aczkolwiek trio dysponowało poziomem i pomysłami wcale nie gorszym od ich bardziej rozchwytywanych kolegów, a to już wystarczająco mówi z jakiego kalibrem longplayem mamy tu do czynienia. Death metal w wykonaniu tych Amerykanów jest mocno wybuchowy i brutalny, ale również kładzie on duży nacisk na pokręcony klimat, obskurne melodie oraz nieprzewidywalne przeskoki w utworach - Morbid Angel brzmi przy nich jak całkiem ułożony zespół. Feeling i proporcje tej ześwirowanej mieszanki podano na "To The Depths, In Degradation" bardzo osobliwie, ale przed Infester mało kto porywał się na tak intensywne, muzyczne zezwierzęcenie, a i dziś podobny stopień obłąkania niełatwo znaleźć. Robi to wszystko piorunujące wrażenie. Oczywiście, słyszalne są podstawy wyniesione z Incantation (zgnilizna w brzmieniu i miazga w wolnych tempach) oraz Suffocation (niskie, nieczytelne wokale i również miazga w wolnych tempach), ale sposób budowania opętanej atmosfery, dzikie zrywy, totalnie poronione wokale (od bulgotu à la Frank Mullen do maniakalnych wrzasków), nietypowe, klawiszowe wtrącenia i zwyrodniałe przerywniki między niektórymi utworami lub w nich odsłaniają przed nami zabójczy efekt - albumu, którego tak po prostu skopiować się nie da i którego normalni na umyśle ludzie raczej nie mogli stworzyć.

Jedyny krążek Infester to ponad 50 minut muzyki, która przytłacza, wyróżnia się niekomfortową atmosferą i może pozostawić silny uszczerbek na psychice. Dla każdego miłośnika plugawego i nieskażonego dbałością death metalu powinno to być wystarczającą rekomendacją dlaczego ten album warto sprawdzić. A jeśli jeszcze zostało to zbyt ogólnie nakreślone to zalecam załączyć "Chamber Of Reunion" (ten slamowy riff na tle klawiszy - to trzeba usłyszeć!), "Braided Into Palsy" (tutaj tak samo), "A Higher Art Of Immutable Beauty" (rozbudowany, bardzo ześwirowany i jak gdyby z ręki Johna McEntee), "Clouding Of Consciousness" (brutalny wygrzew), "Epicurean Entrails" (gdyby ktoś się zastanawiał jak zabrzmi miks Suffocation, Demilich i Incantation), "Excoriation Kills The Bliss" (doskonałe walcowanie) oraz tytułowiec (na dobry początek, że nikt tu jeńców nie będzie brał), wtedy na własnych uszach poczujecie to co się dzieje na okładce, a zostało przekazane instrumentami w muzyce. Psychozę również słyszymy w kończącym outrze, w którym stopień szaleństwa wcale nie maleje. Wiadomo, nie ma w tym wszystkim hiciarstwa "Onward To Golgotha" czy "Effigy Of The Forgotten", ale w sumie sam sobie wcześniej odpowiedziałem na ile niezrównoważona i nienormalna jest to muzyka. W ten sposób, Infester zrobili swój patent na przyciągnięcie/odstraszenie słuchaczy i stworzyli własny styl, do którego niewielu zdołało się zbliżyć.

Dlatego jeśli lubicie obskurny, ale nieoczywisty death metal, a "To The Depths, In Degradation" z jakiegoś (niesłusznego) powodu omineliście, to będzie to pozycja warta odkopania, gdyż wciąż ona poraża stężeniem patologii, syfu i złowrogiego klimatu. Jak już wspominałem, Infester na swoim jedynym longplayu przesunęli granice ekstremy w nowym kierunku i sprawili, że death metal może być skrajnie brzydki, odjechany i bardzo brutalny. Nie dziwi więc fakt, że w chwili wydawania krążek spotkał się ze średnim zrozumieniem i bardziej doceniono go po latach, gdy kapele grające gruzowaty death metal zaczęły wyrastać jak grzyby po deszczu. Infester debiutował w momencie, gdy death metal miał już mocno pod górkę, toteż w wykonaniu tych Amerykanów nie załapał się on na właściwy poklask. Tylko czy tak specyficznej ekstremie w zasadzie było potrzebne szersze uznanie? Mam przypuszczenia, że "To The Depths, In Degradation" tego specjalnie nie potrzebował, bo obronił się po latach z nawiązką sam i wniósł do gatunku coś świeżego, innego.

Ocena: 9,5/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

This is exactly why I love having the opportunity to run a blog and review music in general. I'm able to dig up quite a few hidden gems that don't get talked about all that much, or are even buried under a thick layer of dust and deserve to be brought back into the spotlight after all these years. One such delicacy was a Seattle band called Infester, and no, despite releasing their debut album in 1994, they had absolutely nothing to do with the grunge of that time. We're going deep underground here, quite literally, into death metal that is exceptionally unpleasant for ordinary mortals. Naturally, there's not much information available about the band's history. They formed, came up with a name, put together a line-up, recorded a filthy demo and an even better full-length - just another story of a band like many others. Well, almost, because their 1994 debut, "To The Depths, In Degradation", is a dose of truly exceptional death metal and an album whose influence can still be heard even in today's releases carrying the "cavernous" tag.

Infester unleashed their death metal a year after the genre's boom had started to die down. Nevertheless, these three musicians had talent and ideas that were in no way inferior to those of their more sought-after peers, which should tell you enough about the calibre of the album we're dealing with here. The death metal played by these Americans is highly explosive and brutal, but it also places a strong emphasis on twisted atmosphere, filthy melodies and unpredictable shifts within the songs - Morbid Angel sound like a pretty well-behaved band in comparison. The feel and proportions of this deranged mixture are presented in a particularly peculiar way on "To The Depths, In Degradation". Before Infester, hardly anyone had dared to venture into such intense musical savagery, and even today it's difficult to find anything that reaches a similar level of insanity. The overall effect is simply staggering. Obviously, you can hear the foundations borrowed from Incantation (the putrid sound and crushing slow tempos) and Suffocation (the low, indecipherable vocals and, once again, crushing slow tempos), but the way they construct their possessed atmosphere, the wild bursts of energy, utterly demented vocals (ranging from Frank Mullen-style gutturals to manic screams), unusual keyboard interludes and degenerate instrumental passages between or within certain tracks all reveal a devastating result - an album that simply cannot be copied and that could hardly have been created by people of sound mind.

Infester's only album offers over 50 minutes of music that is utterly overwhelming, distinguished by its deeply unsettling atmosphere and capable of leaving a serious mark on your psyche. For anyone who loves filthy, unpolished death metal untouched by any concern for accessibility, that should be recommendation enough to explain why this album deserves a listen. And if that still sounds a little too vague, I suggest putting on "Chamber Of Reunion" (that slam riff with the keyboards - you simply have to hear it!), "Braided Into Palsy" (same story here), "A Higher Art Of Immutable Beauty" (an elaborate, utterly deranged song that sounds as though it came straight from John McEntee), "Clouding Of Consciousness" (a brutal, full-throttle assault), "Epicurean Entrails" (for anyone wondering what a mixture of Suffocation, Demilich and Incantation would sound like), "Excoriation Kills The Bliss" (absolutely magnificent crushing with slow tempos) and the title track (a perfect starting point that makes it clear from the outset that no prisoners will be taken). Give these a spin and you'll hear for yourself what is happening on the album cover art, taken into music through the instruments. The closing outro is equally steeped in psychosis, with the level of madness showing no signs of letting up. There's none of the hit-making appeal of "Onward To Golgotha" or "Effigy Of The Forgotten", but then again, I've already made it clear just how unbridled and abnormal this music is. In this way, Infester created their own formula for attracting - or repelling - listeners and created a distinctive style that very few have managed to come close to.

So, if you're into filthy yet unconventional death metal and have somehow (unjustifiably) overlooked "To The Depths, In Degradation", this is definitely an album worth digging up, as it still hits with an overwhelming concentration of depravity, filth and sinister atmosphere. As I've already mentioned, with their only one full-length, Infester pushed the boundaries of extremity in a new direction, proving that death metal could be extremely ugly, twisted and downright brutal. It's hardly surprising, then, that the album received a rather lukewarm reception upon its release and only gained greater recognition years later, when bands playing this kind of cavernous, filthy death metal began springing up like mushrooms after the rain. Infester made their debut at a time when death metal was already facing an uphill struggle, and consequently, these Americans never received the recognition they deserved. But did such a peculiar brand of extremity really need wider acclaim in this place? I have a feeling that "To The Depths, In Degradation" didn't particularly need it, because it has more than stood the test of time on its own merits, bringing something fresh and different to the genre.

Rating: 9,5/10