Coroner - "Dissonance Theory" (2025)

Są takie płyty, których nadejścia już nigdy mieliśmy się nie doczekać, a jednak po absurdalnie zbyt wielu latach ujrzały światło dzienne. Do nich nie zaliczam trzeciego Necrophagist (temat wciąż nie ruszył w żadną stronę), ale powrotny album Possessed już tak - zajęło to zaledwie 33 lata. Do tego drugiego grona w 2025 roku dobija również nowy longplay Szwajcarów z Coroner, którego premierę zapowiadano od tylu wiosen, że mało kto wierzył w premierową muzykę ze strony tego trio - od ostatniej płyty Tommy'ego T. Barona i spółki upłynęło prawie tyle samo lat co u Amerykanów. W końcu... nadszedł upragniony moment. O ile jednak ekipie Jeffa Becerry wystarczyło nagrać siarczysty thrash/death bez studyjnych sztuczek i nachalnych sentymentów (udało się), tak Coroner miał niezwykle karkołomne zadanie - po "Grin" nie wiadomo było czy lepiej brnąć w jeszcze bardziej odjechany, techniczny (thrash) metal czy próbować bezpiecznie kleić nowy album na bazie poprzednich płyt. Szwajcarzy (z nowym perkusistą Diego Rapacchiettim) wybrali jednak nieco inną opcję dla "Dissonance Theory" i postanowili głównie odnieść się do krążków nr 4 oraz 5, ale... nie zapomnieli o odświeżających pomysłach na swoją muzykę.

Już na tym etapie recki zaznaczę, że Coroner podołał z powrotnym krążkiem, a pochwały nie są wyssane z palca. Zdecydowanie jest więc o czym mówić. Pomimo oczekiwania premiery "Dissonance Theory" niemal w nieskończoność zespół nie uległ dogadzaniu komukolwiek, zadbał o naturalne, przejrzyste brzmienie (na szczęście, bez plastiku - zadziwiająco nieczęsta tendencja dla większych kapel wracających zza grobu) i nie dał po sobie znać, że od poprzedniej płyty minęło ponad trzy dekady - na tyle ich forma nie opuściła. Jak zdążyłem wspomnieć, szósty pełniak nie jest powrotem do (tech-)thrashowej łupanki z początków kariery, a jawi się on jako rozwinięcie pomysłów ze schyłkowego stylu (ze śladowymi odniesieniami do kompilacji z 1996 roku). Co szczególnie interesujące, nazwanie "Dissonance..." krążkiem przejściowym pomiędzy "Mental Vortex" a "Grin" brzmi z kolei mocno krzywdząco. Owszem, Szwajcarzy czerpią garściami z tamtych płyt (z przewagą "Mental..."), ale czynią to zachowując rozsądek, inaczej dozując proporcje i nie popadając w auto-cytaty. Na myśl ciśnie się określenie "Dissonance Theory" nową jakością, aczkolwiek to nie do końca tak. Sprawa jest jeszcze inna, może nawet prostsza. Zespół zachował swój markowy styl i finezję, ale przy tym dokonał niemało starań, by każdego z nowych utworów nie dało się pomylić ze starymi.

Wizjonerstwo "Grin" nie zawsze mnie przekonywało, ale "Dissonance Theory" dowodzi, że na bazie tamtych klimatów, dużej ilości elementów "Mental Vortex" (sic!) oraz świeżego (współczesnego) spojrzenia można stworzyć porywającą, progresywną płytę po latach niebytu, która prezentuje poziom na miarę klasyki. Utwory są tu dość wymagające, bardzo przestrzenne i - pod kątem atmosfery - enigmatyczne, ale kompletnie nie brak im życia (rozmemłanie "Grin" poszło w siną dal), zaskakujących zwrotów akcji, dostojności z "Mental...", sensownego groove'u, gitarowej wirtuozerii, niezmiennej mocy w zgryźliwym głosie Rona Royca i... momentów na wskroś hiciarskich! Posłuchacie "Sacrificial Lamb", "Symmetry" (świetne przełamanie żwawego thrashu z leniwym groovem), "Trinity", "Crisium Bound", "Renewal" (ten wyjątkowo prostszy jak na Coronera) czy "Transparent Eye", a odnajdziecie wszystkie te składowe i wcale nie będzie w nich poczucia obcowania z tym samym. Są to kawałki do rozpracowywania na długie seanse i którym nie brak pazura, melodyjności i szybszych rytmów, dzięki czemu ta metalowa łamigłówka zupełnie nie męczy.

Wątpię żeby ktokolwiek oczekiwał po "Dissonance Theory" wzbijania się na sam szczyt jak kiedyś, ale poziom tych utworów serio nie jest jakoś bardzo odległy od staroci; niektóre ocierają się o dawny geniusz. Wiadomo, niekiedy wspomnianej przestrzeni bywa trochę przydużo, bas kołata się daleko w tle, Diego Rapacchietti nie ma takiej finezji jak Marquis Marky, ale są to wszystko niuanse, które nie przysłaniają przemyślanego songwrittingu, pomysłowych riffów, mistrzowskich solówek Tommy'ego Vetterli, intrygującej atmosfery i głosu Rona, jak gdyby czas się zatrzymał. Nowinek, ekhm... pomniejszych nowinek też nie zabrakło. O tym, że zespół inaczej buduje klimat już wspominałem, ale okazjonalne, elektroniczne nakładki na wokal (coś a la vocoder, patrz - "Consequence") czy pojawiające się klawisze (najwięcej mają do powiedzenia w outrze "Prolonging"), to dla Coronera spory powiew świeżości w tym wydaniu.

Z moich bacznych obserwacji wynika, że "Dissonance Theory" zdążył zyskać w 2025 roku miano jednego z najlepszych, powrotnych albumów w kategorii szeroko pojętego thrash metalu. Nie jest to jednak przesadą, bo po wielu latach nieobecności Szwajcarzy wysmażyli krążek, na którym nie słychać tak długaśnej przerwy wydawniczej, zbliżyli się na nim do swojej nierdzewnej klasyki oraz skomponowali sporo numerów, które świetnie uzupełnią stary repertuar. Szwajcarzy jeszcze powinni wykonać telefon do Amerykanów z Dark Angel i poinstruować ich jak się powinno robić kambek z powrotnym długograjem.

Ocena: 8,5/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

There are albums that we never expected to see, and yet they were released after absurdly too many years. I don't include the third Necrophagist album among them (it still hasn't moved anywhere), but the comeback album Possessed does - it took just 33 years. The latter group, in 2025, also includes a new album from the Swiss band Coroner, whose release had been announced for so many years that few believed it would be a really new release from this trio - almost as many years have passed since Tommy T. Baron & co.'s last album as the Americans. Finally... the long-awaited moment has arrived. However, while Jeff Becerra's band was content to record oldschool, evil thrash/death without studio tricks or overt sentimentality (and they succeeded), Coroner faced an incredibly challenging task - after "Grin", it was unclear whether to delve into even more insane, technical (thrash) metal or attempt to safely stitch a new album together from their previous albums. The Swiss band (with new drummer Diego Rapacchietti) chose a slightly different approach for "Dissonance Theory", deciding to primarily reference albums no. 4 and 5, but... they didn't forget about refreshing musical ideas.

I'll point out at this stage of the review that Coroner have delivered great music on their comeback album, and the praise isn't overhyped. So there's definitely something to talk about. Despite the near-endless wait for "Dissonance Theory", the band hasn't given in to pleasing anyone, maintaining a natural, transparent sound (thankfully, without plastic - a surprisingly rare situation for larger bands returning from beyond the grave), and refusing to acknowledge that over three decades have passed since their previous album - that's how much of their form has remained intact. As I've already mentioned, their sixth full-length isn't a return to the (tech-)thrash metal of their early career, but rather an expansion of ideas from their late-career style (with trace references to the 1996 compilation). Interestingly, calling "Dissonance..." a transitional album between "Mental Vortex" and "Grin" sounds deeply unfair. Yes, the Swiss get a lot out of those albums (most notably "Mental..."), but they do so sensibly, measuring the proportions differently and avoiding self-quotation. The phrase "Dissonance Theory" - a new quality - comes to mind, although that's not entirely true. The situation is different, perhaps even simpler. The band retains its trademark style and finesse, but at the same time, they've gone to considerable lengths to ensure that each new track can't be confused with the old ones.

The visionary nature of "Grin" hasn't always convinced me, but "Dissonance Theory" proves that, based on those atmospheres, a significant number of elements from "Mental Vortex" (sic!), and a fresh (contemporary) perspective, a gripping, progressive album can be created after years of inactivity, Coroner achieves a level of classic proportions. The songs here are quite demanding, very spacious, and - in terms of atmosphere - enigmatic, but they don't lack life at all (the blurriness of "Grin" has gone completely away), surprising twists, the dignity of "Mental...", a sensible groove, guitar virtuosity, the enduring power of Ron Royce's acerbic voice, and... moments that are utterly hit-worthy! Listen to "Sacrificial Lamb", "Symmetry" (a brilliant break between lively thrash metal and a lazy groove), "Trinity", "Crisium Bound", "Renewal" (this one is exceptionally simple for Coroner), or "Transparent Eye", and you'll find all these components, and you won't feel like you're dealing with the same old thing. These are tracks that can be mastered over long sessions, and they're not lacking in bite, melody or faster rhythms, making this metal puzzle completely effortless and I like it.

I doubt anyone expected "Dissonance Theory" to soar to the top like it once did, but the quality of these songs isn't far from old; some border on old-school genius. Well, sometimes the aforementioned space can be a bit much, the bass parts thumps far in the background, and Diego Rapacchietti doesn't have the same insane finesse of Marquis Marky, but these are all nuances that don't hide the thoughtful songwriting, inventive riffs, Tommy Vetterli's masterful solos, the intriguing atmosphere, and Ron's voice, as if time had stood still in the past. There are also some minor new elements. I've already mentioned that the band builds the atmosphere differently, but the occasional electronic overlays on the vocals (something a la vocoder, listen - "Consequence") or the keyboards that appear (they have the most to say in the outro of "Prolonging") are a big breath of freshness for Coroner in this edition.

My careful observations suggest that "Dissonance Theory" has already earned a reputation as one of the best comeback albums in the broadly defined thrash metal genre in 2025. This isn't an exaggeration, however, as after many years of absence, the Swiss have produced an album that doesn't reflect such a long break in releases. On it, they've come close to their classic albums, and they've composed a number of tracks that will perfectly complement their old repertoire. The Swiss should also call the Americans from Dark Angel and instruct them on how to make a comeback album.

Rating: 8,5/10