Messiah - "Underground" (1994)

Zdawać by się mogło, że po wydaniu "Choir Of Horrors" będzie tylko lepiej. No i z początku nawet były szanse - potwierdzał to następny w kolejce "Rotten Perish", do którego przyłożono się jeszcze bardziej i - jednocześnie - był on brutalniejszy. Niestety, drugi skład szwajcarskiego Mesjasza nie przetrwał zbyt długo i w zadziwiająco szybkim tempie odpadli z kapeli basista oraz wokalista. Brögi oraz Steve Karrer nie zamierzali jednak w tym momencie przerywać działalności i całkiem sprawnie dokooptowali nowych kolegów. Na basie wylądował, raczej dość anonimowy, Oliver Koll, za to stanowisko wokalisty objęła już znacznie bardziej kojarzona persona ze szwedzkiego, metalowego undergroundu (!), a mianowicie lider Theriona i Carbonized - Christofer Johnsson. W takiej intrygującej konfiguracji (i z dziwaczną okładką) wydano w 1994 roku "Underground"... najsłabszy krążek podpisany logiem Messiah.

Piąty pełniak może być sporym szokiem dla miłośników "Rotten Perish", "Choir Of Horrors" czy "Extreme Cold Weather". Średnio on wynika ze swoich poprzedników, a cechy wspólne z tamtymi materiałami łączy w wersji light. Brögiego i reszty (nowej) ekipy wprawdzie nie wzięło na oderwane od rzeczywistości eksperymenty (może z jednym, małym wyjątkiem) i całość trzyma się wiadomych oraz mało zaskakujących ram, aczkolwiek o wcześniejszym progresie nie ma tutaj mowy. Punktem wyjścia na "Underground" jest thrash metal w wydaniu niezbyt ekstremalnym, z groove'owym posmakiem i dopieszczonymi solówkami, ale bez hiciarstwa, porywającego klimatu oraz większej myśli przewodniej. Niby riffy dalej są kąsająco znajome, perkusista narzuca fajną dynamikę (Steve Karrer nie tłucze jednakowych patentów), w kompozycjach zadbano o urozmaicenia, oldschoolowy duch gdzieś się w tym wszystkim ostał, a nowy basista jeszcze lepiej unika plątania się w tle. "Underground" jednak na tyle brakuje agresji i zdecydowania, że do albumu szybko wkrada się nuda, a nowy kierunek drażni niedopasowanymi zagrywkami (zwłaszcza tymi rwanymi) i rozładowywaniem napięcia, gdy całość prosi się o coś bardziej dzikiego.

Co ciekawe, najtrudniejszą przeprawą i powodem mojej błyskawicznej oziębłości wobec tej muzyki są, jak na ironię, wokale. Christofer Johnsson wówczas był świeżo po wizjonerskich, death metalowych płytach Therion ("Beyond Sanctorum" i "Symphony Masses - Ho Drakon Ho Megas") oraz Carbonized ("For The Security" i "Disharmonization"), ale u Messiah przyjął on tę samą manierę, którą wdroży na czwartym albumie swojej najbardziej sukcesywnej kapeli, wydanym w 1995 roku. Oznacza to, że przez 90% albumu Szwed skanduje, a przez pozostałą część dorzuca wyjący, znaczy się zaciągany śpiew. W przypadku Therion, miało to swój urok, bo dla przeciwwagi znacznie więcej się działo w pozostałych instrumentach - na "Underground" znalazły się mocno jednorodne wokale, ale muzycznie nic zaawansowanego tutaj nie odnajdziemy. Strasznie spłaszcza to muzykę i znacznie częstsze ma się poczucie obcowania z zaginionym alter ego wczesnego Therion niż ze szwajcarskim Messiah.

Jaki zatem był sens wydawania takiej płyty? Wskazówkę dostajemy w tytułowcu, a dokładniej jego satyrycznym tekście. Jak twierdzi zespół, kwartet nie chciał stać w miejscu i pragnął kroczyć własną drogą, w opozycji do schlebiania ortodoksom. Taki pomysł oczywiście nie był sam w sobie zły, aczkolwiek realizacja pozostawia wiele do życzenia i w zasadzie w mało których względach jest rzekomym pójściem na przekór wszystkim - poza jakością. Pierwsze trzy kawałki to prostszy, lżejszy i bardziej normalny Messiah z Christoferem Johnssonem za mikrofonem, natomiast później zespół coraz mocniej popada w monotonię i męczy się graniem do momentu nadejścia "The Ballad Of Jesus" - największego koszmarka z płyty łączącego industrial-groove metal z paskudnymi rytmami disco. Nawet jeśli to psikus, to radochy z niego nie za dużo - w słuch rzuca się zabawny tekst. Na koniec już jest trochę lepiej. "Dark Lust" urzeka przestrzennością, której nie powstydziliby się Holendrzy z Pestilence, a "One Thousand Pallid Deaths" oraz "The End" przynoszą posępny, doomowy klimat wyraźnie naznaczony Black Sabbath.

Fala wznosząca nie trwała długo u Messiah. Szwajcarski zespół potrafił wypuszczać w bardzo krótkim odstępie czasu coraz lepsze albumy, a w równie podobnym tempie, nic też nie stało na przeszkodzie przerwać tej serii i wypuścić przeciętny materiał. Tego ostatniego dopuścili się na "Underground", któremu ani nie pomógł wokalista z Therion/Carbonized ani uproszczenie/złagodzenie stylu. Nic więc dziwnego, że po takiej płycie zespół zebrał żniwo negatywnych opinii, co poskutkowało tym, że zapadli się oni pod ziemię (czyli w tytułowy undeground) na długie lata zanim zdecydowano się powrócić.

Ocena: 4,5/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

It would seem that things would only get better after the release of "Choir Of Horrors". And at first, there were chances - confirmed by the next album, "Rotten Perish", which received even more attention from the musicians and - at the same time - was more brutal. Unfortunately, the second line-up of Swiss Messiah didn't last long, and with astonishing speed, both the bassist and vocalist left the band. Brögi and Steve Karrer, however, had no intention of stopping at that point and quite efficiently recruited new members. The rather anonymous Oliver Koll landed on bass, while the vocalist position was taken over by a much more well-known figure from the Swedish metal underground (!), namely the leader of Therion and Carbonized, Christofer Johnsson. In this intriguing configuration (and with a bizarre cover art), "Underground" was released in 1994… the weakest album in Messiah's discography.

The fifth full-length album may come as a bit of a shock to fans of "Rotten Perish", "Choir Of Horrors" or "Extreme Cold Weather". It doesn't follow much from its predecessors, and common features with those materials combines in the light version. While Brögi and the rest of the (new) band haven't resorted to off-the-wall experiments (with perhaps one minor exception), the entire album sticks to a familiar and unsurprising style, though there's no mention of earlier expanded elements here. The starting point for "Underground" is thrash metal in a not-so-extreme version, with a groove metal flavor and polished solos, but without the hits, captivating atmosphere, or a larger central theme. The riffs are still bitingly familiar, the drummer imposes a nice dynamic (Steve Karrer doesn't just keep repeating the same old patterns), the compositions are well-developed, the old-school spirit somewhere remains, and the new bassist is even better at avoiding getting lost in the background. However, "Underground" lacks enough aggression and decisiveness that boredom quickly comes into the album, and the new direction irritates with mismatched ideas (especially the intermittent guitars) and tension-relieving moments when the whole thing calls for something wilder.

Interestingly enough, the hardest part and the reason for my not-so-optimistic opinion about this music are, ironically, the vocals. At the time, Christofer Johnsson was fresh off the visionary death metal albums Therion ("Beyond Sanctorum" and "Symphony Masses - Ho Drakon Ho Megas") and Carbonized ("For The Security" and "Disharmonization"), but with Messiah, he adopted the same style he would implement on the fourth album of his most successful band, released in 1995. This means that the Swede sings forcefully for 90% of the album, and for the rest, he adds howling, or rather drawn-out, vocals. In Therion's case, this had its magic, as there was much more going on in the other instruments to counterbalance it - "Underground" featured very uniform vocals, but musically, there's nothing advanced here. It flattens the music terribly and you feel more like you're dealing with the lost alter ego of early Therion than with the Swiss Messiah.

So what was the point of releasing such an album? We get a clue in the title track, or more precisely, its satirical lyrics. As the band claims, the quartet didn't want to stand still and wanted to forge their own path, as opposed to pandering to the orthodox. This idea wasn't inherently bad, of course, although the execution leaves much to be desired and, in fact, in some respects, it's an apparent attempt to defy all odds - except for quality. The first three tracks are the simpler, lighter, and more normal Messiah with Christofer Johnsson behind the microphone, but after that, the band sinks deeper into monotony and grows weary of playing until the arrival of "The Ballad Of Jesus" - the album's biggest nightmare, combining industrial-groove metal with nasty disco rhythms. Even if it's a joke, it's not much fun. Only lyrics are funny. Things get a bit better at the end. "Dark Lust" captivates with its spaciousness, which the Dutch from Pestilence would be proud of, while "One Thousand Pallid Deaths" and "The End" bring a gloomy atmosphere clearly marked by Black Sabbath.

Messiah's rising wave didn't last long. The Swiss band was capable of releasing increasingly better albums in rapid succession, and at an equally rapid pace, but nothing stopped them from breaking the streak and releasing mediocre material. They committed the latter on "Underground", which was neither helped by the addition of a vocalist from Therion/Carbonized nor by a simplified/softened style. It's no surprise, then, that such an album reaped a toll of negative reviews, which resulted in them sinking underground (the title obliges) for years before deciding to reunion.

Rating: 4,5/10