Vader - "Impressions In Blood" (2006)

Vader bez Docenta miał rację bytu. Zdaję sobie sprawę, że taka teza nie od razu mogła być przyswojona z pełnym zrozumieniem, bo przecież Doc stanowił nie mniejszy motor napędowy zespołu co Peter, a "The Beast" był dobrym argumentem, że grupie gdzieś uleciała para i talent do pisania death metalowych hitów, aczkolwiek w późniejszym czasie bez Krzysztofa Raczkowskiego powstawała w dyskografii Vadera muzyka na miarę ich nierdzewnej klasyki z ubiegłego wieku. Bestia mogła uchodzić więc za falstart, gdyż po śmierci Docenta jeszcze w 2005 roku ukazała się dedykowana perkusiście epka °The Art Of War°, na której zespół odzyskał wyrazistość i większe konkrety. Silniejsze zaangażowanie i lepsze pomysły nie skończyły się jednak tylko na tym mini-wydawnictwie, bo już w 2006 roku ukazał się pełniak "Impressions In Blood" - jeden z najlepszych longplayów Vadera z ery post-docentowej.

Siódmy album Petera i spółki odstawia lżejsze oraz bardziej cywilizowane wpływy poprzednika, a największy nacisk kładzie na death metal - szybki, brutalny, chwytliwy, obfity w morbidowanie i odpowiednio czytelny. Nie jest to oczywiście totalnie nowa jakość dla Vadera, ale kierunek w większą ekstremę zawsze u Olsztynian cieszy - poprzednie inspiracje heavy/thrashem i nowszymi, melodyjnymi tworami zalatywały niedookreśleniem i do całości muzyki wkradała się nuda. Oczywiście, nie udałoby się to wszystko, gdyby nie duża ilość dobrych i jeszcze lepiej poskładanych utworów. Obaj gitarzyści sypią wyrazistymi i zróżnicowanymi riffami, Mauser ma jeszcze więcej do powiedzenia niż w przeszłości (i nie jest to kalka z wczesnego Dies Irae), w każdym z utworów nie brakuje dynamiki oraz racjonalnej melodyjności i przełamywania brutalności wolniejszymi rytmami, natomiast Daray gra ciekawiej i bardziej gęsto w porównaniu do "The Beast", a wokal Petera wciąż imponuje charyzmą i zrozumiałymi lirykami bez zaglądania do książeczki. Szczególnie interesujące, że pomimo obrania kursu na ekstremę, muzyka z "Impressions In Blood" mocno zyskała na przebojowości. Nie trzeba zatem wsłuchiwać się w materiał po kilka razy, żeby znaleźć coś dla siebie, a jednocześnie nie jest to krążek, który szybko poznaje się na wylot. Plusem jest również produkcja, która nie została przesadzona pod kątem sterylności (jak na "The Art Of War") i zgrabnie nawiązuje do tej z "Revelations".

Podniesienie poprzeczki nie byłoby możliwe bez takich ciosów jak ultra-chwytliwy za sprawą tytułowego refrenu "Helleluyah!!! (God Is Dead)", zasuwające z blastami i pełne czadu "Warlords", "As Heavens Collide...", "Field Of Heads" (co ciekawe, na koniec pojawia się zaskakująco przestrzenna wstawka perkusyjna, trochę w stylu rootsowej Sepultury) i "They Live!!!", a także znakomitych walców pod postacią "ShadowFear" oraz "The Book". Nowością są za to krótkie orkiestracje, zwykle jako wprowadzenia do utworów (wyjątkiem jest osobne intro "Between Day And Night"), które - jak się w mig okazuje - całkiem nieźle pasują do Vadera i dodają podniosłości, bez pseudo-symfonicznej pompy. Chciałem jeszcze nadmienić, że owe wstawki mocno kojarzą mi się z Vesanią, ale nic w tym dziwnego skoro odpowiada za nie Siegmar, klawiszowiec... Vesani właśnie. Reszta składowych to już klasyczny Vader w bardzo żwawym, chwytliwym i brutalnym wydaniu, czyli tak jak być powinno.

Na "Impressions In Blood", Peter z resztą (pozmienianej) kompanii uciszył wszystkich, którzy wytykali Piotrowi dyktaturę oraz nie wierzyli w dalszy sens prowadzenia Vadera bez Docenta. Siódemka to wyraźny skok jakościowy i podkręcenie elementów, których brakowało wcześniej - szybkości, ciężaru i hitowości. Nie ma tutaj wprawdzie próbowania nowych gruntów (poza orkiestracjami, choć to drobiazg), aczkolwiek "Impressions..." na wielu płaszczyznach udowadnia, że to w graniu intensywnym i brutalnym, grupa czuje się jak ryba w wodzie, a przy tym nie pomija tak ważnego aspektu jak chwytliwość - coś z czym poprzedni longplay miał wyraźny problem.

Ocena: 9/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

W 2005 roku ukazała wspomniana epka °The Art Of War° - dedykowana zmarłemu Docentowi. I najwidoczniej taki niefortunny impuls dał kopniaka Peterowi i kolegom, bo po płytce czuć ogromny wigor i złapanie wiatru w żagle. Jedynym jej mankamentem jest plastikowe brzmienie werbla, choć w tej kwestii zespół zreflektował się na wyżej omawianym pełniaku. Tak czy owak, warto sprawdzić jako materiał uzupełniający do "Impressions In Blood", bo to ponad 14 minut death metalowej jazdy bez trzymanki.

[English version]

Vader without Docent made sense. I realize that such a thesis couldn't have been fully understood immediately, as Doc was just as much of a driving force behind the band as Peter, and "The Beast" was a good argument that the band had lost steam and talent for writing death metal hits. However, later, without Krzysztof Raczkowski, Vader's discography produced music worthy of their stainless classics from the last century. "The Beast" could therefore be considered a false start, as after Docent's death, an ep dedicated to the drummer, °The Art Of War°, was released in 2005, regaining the band's clarity and focus. However, the stronger commitment and better ideas didn't stop with this mini-release; 2006 saw the release of the full-length "Impressions In Blood" - one of Vader's best post-Docent era longplays.

Peter and co. seventh album sheds the lighter, more civilized influences of its predecessor, placing the primary emphasis on death metal - fast, brutal, catchy, rich in morbidish and adequately legible. This isn't a completely new level of quality for Vader, of course, but a move towards greater extremes is always a welcome development for the Olsztyn guys - previous inspirations from heavy/thrash and newer, melodic works reeked of vagueness, and boredom crept into the overall music. Of course, none of this would have been possible without a large number of good and even better put-together songs. Both guitarists deliver expressive and varied riffs, Mauser has even more to say than in the past (and it's not a copy of early Dies Irae), each track is dynamic and melodic, breaking up the brutality with slower rhythms. Daray's playing is more interesting and dense compared to "The Beast" and Peter's vocals still impress with his charisma and lyrics that are understandable without even looking at booklet. It's particularly interesting that despite the extreme approach, the music on "Impressions In Blood" has significantly increased in catchiness. Therefore, you don't have to listen to the material multiple times to find something you like, and at the same time, it's not an album you quickly get to know inside and out. Another plus is the production, which isn't overly sterile (like on "The Art Of War") and neatly ties in with "Revelations".

Raising the bar wouldn't have been possible without hits like the ultra-catchy, because of the chorus "Helleluyah!!! (God Is Dead)", fast-paced with blast beats and full of energy "Warlords", "As Heavens Collide...", "Field Of Heads" (interestingly, the ending features a surprisingly spacious drumming insert, somewhat reminiscent of Sepultura from "Roots") and "They Live!!!", as well as the excellent slower tracks like "ShadowFear" and "The Book". What's new, however, are the short orchestrations, usually used as introductions to songs (the standalone intro "Between Day And Night" is an exception), which - as it quickly turns out - suit Vader quite well, adding a sense of solemnity without any pseudo-symphonic pomp. I also wanted to mention that these inserts strongly remind me of Vesania, but that's no surprise since Siegmar, the keyboardist of... Vesania, is responsible for them. The rest of the components are classic Vader in a very lively, catchy and brutal version, just as it should be.

On "Impressions In Blood", Peter and the rest of the (refreshed) band silenced everyone who accused Piotr of dictatorship and doubted the continued viability of Vader without Docent. "Impressions..." is a clear leap in quality, amplifying elements that were previously lacking - speed, brutality and catchiness. While there's no breaking new ground here (apart from the orchestrations, though that's a minor detail), "Impressions..." proves on many levels that the band thrives on intense and brutal playing, while also not neglecting the crucial aspect of catchiness - something the previous album clearly struggled with.

Rating: 9/10

In 2005, the aforementioned ep °The Art Of War° was released - dedicated to the Docent. This unfortunate impulse clearly gave Peter and his bandmates a boost, as the album exudes immense energy and a sense of momentum. Its only drawback is the plasticky sound of the snare drum, though the band corrected this issue on the aforementioned full-length. Regardless, it's worth checking out as a companion mini-album to "Impressions In Blood", as it's over 14 minutes of unstoppable death metal.