Vader - "Necropolis" (2009)

Zdaje się, że chyba już to przerabialiśmy... Nie, nie mam omamów, a Vadera znów po bardzo dobrej płycie dopadł kryzys. Wcześniej był to pechowy "The Beast" po udanej "Revelations"; tym razem, tą bardzo dobrą płytą było "Impressions In Blood", natomiast ponowna obniżka formy przypadła na "Necropolis" z 2009 roku. Wiadomo, trzy lata dzielące oba longplaye nie były słabsze pod dosłownie każdym względem. Zespół wciąż zasuwał z koncertami jak szalony i stworzył utwór do pierwszej części Wiedźmina ("Sword Of The Witcher"), a także wypuszczał mniejsze wydawnictwa, z czego najbardziej istotnym w tamtym czasie był kompilacyjny "XXV". Rzecz w tym, że prace nad ósmym longplayem przebiegały w rozbitej konfiguracji personalnej, co (znów) musiało odbić się na muzyce. Z "Impressions..." odpadło 3/4 składu, a ekipę Petera zasilili wyłącznie Pavulon na garach oraz - sesyjnie - Spider w partiach solowych. Taki, aż zbyt mocno prowadzony w pojedynkę, album okazał się być drugim po Bestii krążkiem w karierze Vadera, któremu wytykano wypalenie się i odcinanie kuponów.

Chłodny odbiór i zarzuty zjadania własnego ogona wobec tej płyty jakoś bardzo nie zaskakują. Sporo kwestii powtarza tutaj historię z 2004 roku, a podobno do tej samej rzeki nie wchodzi się drugi raz. "Necropolis" jest więc ponowną próbą odświeżenia vaderowego death metalu w oparciu o większą melodyjność, normalniejsze rytmy i patenty, których nie powstydziłyby się kapele z nurtu thrash/heavy. Znaczna część z tych elementów ma wpływ na większą chwytliwość i lepsze przeznaczenie sceniczne, ale w tym przypadku - paradoksalnie - nie przekłada się to na większą hitowość i brakuje całości żywiołu. Płyta nie wytrzymuje porównań ze starszymi, klasycznymi nagraniami. Słucha się tego przyzwoicie i bez większych bólów, aczkolwiek mało co na "Necropolis" przyciąga uwagę, a o nawet pojedynczym sztosiwie pokroju - żeby nie szukać daleko - "Helleluyah!!! (God Is Dead)" można zapomnieć. Produkcja, stylistyka riffów, charakterystyczna maniera wokalna Petera oraz warsztat Pavulona prezentują się oczywiście na wysokim poziomie, ale nie mają przełożenia na frapującą porcję death metalu, której publika będzie się intensywnie domagać i do której będzie się wracać więcej niż raz na kilka lat.

Żeby tak nie smęcić, to teraz utwory, które szczerze mi się podobają z repertuaru "Necropolis". Fajnie buja morbidowy "Impure", a z brutalniejszych strzałów dobrze radzą sobie "Anger", "Never Say My Name", "Blast" (tytuł zobowiązuje) oraz "Rise Of The Undead", w których bardziej cywilizowana twarz zespołu również występuje, ale nie tępi ona ogólnego pazura i uzupełnia dynamikę muzyki. Słabsze wrażenia towarzyszą "Devilizer", "We Are The Horde" i "Dark Heart", które wypadają bardzo bezpiecznie jak na olsztyński zespół, za to najsłabsze trafiło na koniec, czyli "When The Sun Drowns In Dark" będący death metalową kalką z Judas Priest. Niezbyt też potrzebne w tym zestawieniu są dwa przerywniki - osłabiają siłę rażenia krążka i średnio im wychodzi budowanie podniosłego klimatu.

"Necropolis" uchodzi za drugie rozczarowanie w kontekście pełniaków Vadera i trudno, nawet częściowo, nie zgodzić się z krytycznymi opiniami ogółu. Nie jest to oczywiście jakiś totalny dramat, bo wysoki poziom muzyczny na ósemce nadal został zachowany i w mniej angażującym wydaniu zespół również potrafi sypnąć utworami w typie klasyczny Vader, aczkolwiek jako całość, nie porywa ten album w takim stopniu co chociażby poprzedzający go "Impressions In Blood". Znów, inspiracje thrash/heavy metalem i większa przystępność nie są czymś złym, ale u Vadera nie do końca zazębiało się to z death metalowym członem. Tak było na "The Beast", tak jest też na "Necropolis".

Ocena: 6,5/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

It seems we've been through this before... No, I'm not hallucinating, and Vader has once again hit a slump after a very good album. Previously, it was the unlucky "The Beast" following the successful "Revelations"; this time, that very good album was "Impressions In Blood", while another dip in form occurred with 2009's "Necropolis". Of course, the three years between the two albums weren't weaker in literally every aspect. The band continued to tour like crazy and wrote a song for the first part of The Witcher ("Sword Of The Witcher"), as well as releasing smaller releases, the most significant of which at the time was the compilation "XXV". The point is, work on the eighth album proceeded with a fragmented line-up, which (again) had to impact the music. 3/4 of the line-up dropped out of "Impressions...", and Peter's band was joined solely by Pavulon on drums and - for a session role - Spider on guitar solo parts. This album, which was too much of a solo effort, turned out to be the second album in Vader's career after "The Beast", which was criticized for its poor form and disappointment.

The less enthusiastic reception and accusations of chasing one's tail surrounding this album aren't particularly surprising. Much of the material here echoes the 2004 story - and they say you can't step into the same river twice. "Necropolis" is, therefore, another attempt to refresh Vader's death metal, based on greater melodicism, more natural rhythms and techniques that would do thrash/heavy bands no favors. Many of these elements contribute to better catchiness and stage presence, but in this case - paradoxically - this doesn't come into more hitability, and the overall energy is lacking. The album doesn't stand up to comparisons with older, classic recordings. It's a decent listen without any major discomfort, although little on "Necropolis" grabs attention, and even a single stunner like - you don't have to look far - "Helleluyah!!! (God Is Dead)" is forgettable. The production, riff styling, Peter's distinctive vocal mannerisms, and Pavulon's drumming skills are of course of high quality, but they do not come into a compelling portion of death metal that the audience will intensely demand and to which they will return for a few years.

So as not to complain so much, here are the songs I truly enjoy from "Necropolis". "Impure" with the Morbid Angel influences rocks nicely, and among the more brutal tracks, "Anger", "Never Say My Name", "Blast" (the title obliges), and "Rise of the Undead" are good. They also feature the band's more civilized side, but they don't dull the overall edge and complement the music's dynamics. Less impressive are "Devilizer", "We Are The Horde" and "Dark Heart", which present safe version of death metal for an Olsztyn band. The weakest track, however, comes at the end: "When The Sun Drowns In Dark", a death metal rip-off of Judas Priest. The two interludes are also quite unnecessary on this repertoire - they weaken the album's impact and do little to build a sublime atmosphere.

"Necropolis" is considered the second disappointment in the context of Vader's full-lengths, and it's hard to disagree, even partially, with the general critical opinions. It's certainly not a complete disaster, as the high musical standard on this album remains intact, and in a less engaging version, the band is also capable of delivering classic Vader-esque songs. However, as a whole, this album isn't as captivating as, for example, the preceding "Impressions In Blood". Again, thrash/heavy metal influences and more accessibility aren't necessarily a bad thing, but with Vader, this didn't fully mesh with the death metal element. This was the case on "The Beast", and it's the same on "Necropolis".

Rating: 6,5/10