Immolation - "Descent" (2026)

Jeszcze nie tak dawno wszystko co nowe od Immolation było dla mnie dużym wydarzeniem. W obecnej chwili, gdy amerykański zespół dumnie obwieszcza światu wydanie kolejnego pełniaka, nadal mam lekką podjarkę, ale entuzjazm siada znacznie szybciej i godzę się z tym, że będzie solidnie, choć bez fajerwerków. Cóż... jak widać, zdarza się to nawet największym. Nie będzie tajemnicą jak powiem, że pierwsze pięć albumów Immolation stanowi dla mnie pomnik bagnistego i pokręconego death metalu, natomiast z nowszych wydawnictw Amerykanów zazwyczaj do pełni szczęścia zaczęły wystarczać mi "Majesty And Decay" oraz "Providence". Tezę tę pogłębia dwunasty longplay, "Descent" z 2026 roku, który wywołuje na mnie jeszcze mniejsze emocje od swoich kilku poprzedników i jawi się jako materiał wyłącznie stworzony na potrzeby przedłużenia tras.

Nie mam tu oczywiście na myśli słabego krążka, bo Immolation takich płyt pisać nie potrafią. Chodzi o częstą przypadłość dopadającą wpływowe kapele, które z biegiem czasu tracą na chwytliwości i pomysłowości, a nowe numery bazują na tym co znane i nie zawsze wypadają one najlepiej w miejscu staroci w setliście. Coś takiego właśnie ma miejsce u Immolation. Całość "Descent" to pierwszorzędnie odegrany i wyprodukowany death metal o mocno gęstej konsystencji, ale najlepiej przyswajać go w całości - niczym monolit. Wtedy, dwunasty album Amerykanów poniewiera najbardziej, udowadnia, że upływające lata są im niestraszne oraz - poza drobną miniaturką - nie dają oni (cierpliwemu) słuchaczowi chwili wytchnienia. Tak, w średnich tempach miazga nadal jest okrutna. Inaczej sprawa się sytuuje, gdy spojrzy się na to z perspektywy aż dwunastego długograja w dyskografii. "Descent" nie wnosi zbyt wiele do dorobku zespołu i raczej nie zakotwicza się on w pamięci na dłużej.

Ciekawą kwestią jest, że choć "Acts Of God" był o ponad 10 minut dłuższy, to jednak więcej utworów z niego wybijało się przed szereg. "Descent" przelatuje w całości bez potknięć, od razu słychać kto za niego odpowiada, przytłacza tą charakterystyczną dla Amerykanów, duszną atmosferą, ale żeby coś więcej powiedzieć z osobna o utworach? No, tego, 100% Immolation w Immolation. Większy opis w zasadzie jest zbędny do zobrazowania jego atutów. Gdy jednak już się przejdzie do porządku dziennego ze zwyczajowością tej płyty to wyłaniają się nam gęste i bezlitosne "False Ascent", "These Vengeful Winds", "Host" czy "Adversary". Bez efektu wow (jak na nich), ale wciąż bardzo przyzwoite i na światowym poziomie.

Jojczę i jojczę na ten "Descent", a to przecież dobry album. Jego zawartość nie ekscytuje jak starsze longplaye i w wielu fragmentach zespół jedzie na mocno wyeksploatowanych przez siebie patentach, aczkolwiek płyta nie sprawia problemu w odsłuchu i natychmiast przypomina, że zespół gra we własnej lidze. Wciąż imponuje forma wokalna Rossa Dolana, obfite w smaczki oraz dysonansowe riffy i solówki Roberta Vigny, coraz lepsze bębnienie Steve'a Shalaty'ego oraz łatwa przyswajalność, bądź co bądź, dość wymagającego death metalu. Brakuje tylko większej wyrazistości, żeby móc wracać do tej płyty więcej niż raz na jakiś czas.

Ocena: 7/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

Not so long ago, everything new from Immolation was a big deal for me. Now, as the American band proudly announces the release of their next full-length, I'm still a little excited, but my enthusiasm fades much more quickly, and I'm resigned to the fact that it's going to be solid, albeit without any special events. Well... as you can see, it happens even to the greatest. It's no secret that Immolation's first five albums are monuments to swampy and twisted death metal for me, while of the Americans' newer releases, "Majesty And Decay" and "Providence" have usually become enough for me to be completely satisfied. This thesis is reinforced by their twelfth album, "Descent" from 2026, which evokes even less emotion than its predecessors and comes across as material created solely for the purpose of extending tours.

I'm not talking about a weak album, of course, because Immolation can't compose such albums. I'm talking about a common affliction that afflicts influential bands, which lose their catchiness and inventiveness over time, with new songs relying on familiar elements and not always faring well in the place of oldies in the setlist. Something like this happens with Immolation. "Descent" as a whole is top-notch, performed and produced death metal with a very dense consistency, but it's best absorbed in its entirety - like a monolith. In this case, the Americans' twelfth album is the most engaging, proving that the passing years don't scare them, and - apart from a small miniature - they don't give the (patient) listener a moment's respite. Yes, the mid-tempo moments are still brutal. The situation is different when you look at it from the perspective of the band's twelfth full-length album. "Descent" doesn't add much to the band's discography and likely won't linger in the memory for long.

It's interesting that although "Acts Of God" was over 10 minutes longer, more of its tracks stood out. "Descent" flies by in its entirety without a hitch, immediately clear who recorded it, overwhelming with that characteristically sultry atmosphere, but to say anything more about the individual tracks? Well, 100% Immolation in Immolation. A more detailed description is essentially unnecessary to illustrate its strengths. However, once you get past the usual elements of this album, the dense and merciless "False Ascent", "These Vengeful Winds", "Host" and "Adversary" emerge. No wow effect (as for them), but still very decent and world-class.

I'm complaining about "Descent", but it's a good album, after all. Its content isn't as exciting as their older albums, and in many patterns the band relies on heavily used techniques. However, the album isn't difficult to listen to and immediately reminds us that the band is playing in a league of their own. Ross Dolan's vocal form remains impressive, as do Robert Vigna's richly nuanced and dissonant riffs and solos, Steve Shalaty's increasingly improved drumming and the ease of listening to what is, after all, a rather demanding death metal. It just lacks more distinctness to keep me coming back to this album more than once in a while.

Rating: 7/10