Bolt Thrower - "Honour, Valour, Pride" (2001)

Etap kryzysów związanych z "Mercenary" dobiegał końca i... wydawało się, że będzie znacznie lepiej wewnątrz zespołu. No cóż, nie było, a angielską grupę czekały kolejne, mniej przyjemne zmiany. Bolt Thrower dopadły te same problemy personalne co w latach poprzednich, przez co wkrótce po premierze Najemnika z kapelą rozstali się Karl Willetts i Alex Thomas. Pozostali muzycy chcieli jednak ciągnąć ten wózek dalej i do składu zwerbowali starych kumpli, którzy zdążyli się przewinąć przez wcześniejsze lata kapeli. Byli to: perkusista Martin Kearns oraz wokalista z Benediction Dave Ingram. W takim składzie, Bolt Thrower nabierał nowego rozmachu i intensywnie pracował nad premierowym materiałem. Na siódmy pełniak trzeba było poczekać krócej niż zeszłym razem, bo "Honour, Valour, Pride" ukazał się już w 2001 roku. Podobnie jednak jak poprzedni album, ten również w chwili premiery spotkał się z chłodniejszym odbiorem, pomimo że - jak zaraz udowodnię - jego poziom nie odstawał jakoś drastycznie od klasycznych pozycji, a pod kilkoma względami przewyższa on "Mercenary".

Pomimo tak ważnej zmiany jak wymiana wokalisty, "Honour, Valour, Pride" to kolejny, esencjonalny longplay dla Bolt Thrower, na którym niepotrzebne są poszukiwania nowych terytoriów. Zespół dowodzi na nim, że to konsekwencja w wykonywanym stylu oraz wysokie zaangażowanie grają kluczową rolę i są w stanie przekładać się na bardzo angażujące płyty; bez względu na to czy album wnosi coś do dyskografii czy nie. Wiadomo, instrumentalnie i stylistycznie nie można było się tutaj niczym umartwiać, ale co łatwo było przypuszczać, wokalnie będzie słabiej niż poprzednio. No i tak w istocie jest, nawet jeśli wokal Ingrama ma swój własny charakter, to jego ekspresja nie dorównuje tej, którą znaliśmy u Willettsa, a momentami Dave brzmi jak lepsza wersja Chrisa Barnesa z późniejszego okresu Six Feet Under, gdy Krzyś nadużywał zielonego tematu. Poza tą jedną rysą, na tej płycie nie ma się do czego przypieprzyć.

Na "Honour, Valour, Pride" dobrego death metalu jest bez liku i zespół ponownie udowadnia, że słabsze dni wewnątrz kapeli nie są w stanie przełożyć się na gorszy materiał. Klimat płyty jest znów trochę bardziej stonowany, ale tym razem, grupa lepiej buduje napięcie i nie brak całości dynamiki. Przykład? Po snującym się i zamyślonym (?) "Honour", w paradę wbija energiczny "Suspect Hostile". Festiwal jednakowo doskonałych riffów, miazgi i bujnięcia prezentują za to "K-Machine", "Contact - Wait Out", "Valour", "A Hollow Truce", "7th Offensive" (jakby dalszy krewny tytułowca z "...For Victory"), "Pride" oraz "Inside The Wire", które śmiało można postawić obok hiciorów z "The IVth Crusade", a jednocześnie nie powtarzają one ogranych patentów i chwytają natychmiast. Należy pochwalić również zmianę na stanowisku pałkera, bo Martin Kearns zagrał ciekawiej od swojego poprzednika, a zarazem świetnie wpisał się w standardy Andy'ego Whale'a, przez co jazda na dwie centralki wgniata tutaj jak na starszych albumach. Standardowo dobrze prezentuje się produkcja, która idealnie łączy deathowy ciężar i selektywność, dzięki czemu krążek brzmi naturalnie i czytelnie, ale nie brak mu masywności.

Jak więc widać, nawet zmieniając tak ważną personę jak wokalistę, Bolt Thrower był w stanie zachować bardzo wysoki poziom i nie spowodowało to zachwianiem spójności dyskografii. "Honour, Valour, Pride" to kolejny, świetny longplay w dorobku angielskiego zespołu, który pokazuje na czym polega death metal nastawiony na ciężar i wojenny klimat oraz na ile istotne są w tej muzyce riffy i pomysł na melodie. Wiadomo, z Karlem Willettsem na wokalu ten album byłby jeszcze lepszy, ale w wydaniu z Davem Ingramem działalność zespołu miała sens, natomiast instrumentalnie "Honour, Valour, Pride" wypada perfekcyjnie. Moc zawarta w riffach jest na nim trudna do podważenia.

Ocena: 8,5/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

The period of crises surrounding "Mercenary" was drawing to a close, and it seemed like things were finally going to get much better within the band. Well... they didn't, and this English band was in for another round of less-than-pleasant changes. Bolt Thrower were hit by the same line-up problems that had plagued them in previous years, and shortly after the release of "Mercenary", both Karl Willetts and Alex Thomas parted ways with the band. The remaining musicians, however, were determined to keep the machine rolling, so they recruited a couple of old mates who had already passed through the band's ranks in earlier years. These were: drummer Martin Kearns and Benediction's vocalist Dave Ingram. With this line-up in place, Bolt Thrower regained some momentum and got down to work on new material in earnest. We didn't have to wait long for their seventh full-length, because "Honour, Valour, Pride" was released in 2001. Much like its predecessor, though, the album received a worse reception upon release, despite the fact that - as I'm about to prove - its quality wasn't all that far removed from the band's classic records, and in several respects it actually surpasses "Mercenary".

Despite such a significant change as replacing the vocalist, "Honour, Valour, Pride" is another essential Bolt Thrower full-length album that doesn't need to venture into new territory. The band proves here that consistency in their chosen style and a high level of commitment are what really matter, and that these qualities can come into highly engaging records, regardless of whether an album brings anything new to their discography. Obviously, there was nothing to worry about instrumentally or stylistically, but, as one might have expected, the vocals were bound to be a step down from what we'd heard before. And that's exactly how it turned out. Even if Ingram's vocals have a character of their own, his vocal doesn't match the expression Willetts. At times, Dave even sounds like a better version of Chris Barnes during the latter's Six Feet Under years, when Chris was overdoing it with the green stuff. Apart from this one flaw, there’s nothing to find fault with on this album.

Also, on "Honour, Valour, Pride" there is no shortage of quality death metal, and the band proves once again that even when things aren't going perfectly within the group, it doesn't result in inferior material. The album's atmosphere is once again a little more restrained, but this time around the band does a better job of building tension, without rubbing the overall dynamics. An example? After the slow-moving, pensive (?) "Honour", the energetic "Suspect Hostile" barges right in. Meanwhile, "K-Machine", "Contact - Wait Out", "Valour", "A Hollow Truce", "7th Offensive" (something of a distant relative of the title track from "...For Victory"), "Pride" and "Inside The Wire" deliver a festival of equally outstanding riffs, perfect crushing and irresistible groove. These tracks can easily stand alongside the highlights of "The IVth Crusade", yet they don't simply recycle familiar patterns and instead grab you straight away. The change behind the drums deserves praise as well, because Martin Kearns showed more compelling performance than his predecessor while fitting perfectly into the standards set by Andy Whale. As a result, the drumming hits with the same crushing force as on the band's older albums. As usual, the production is excellent, striking an ideal balance between death metal heaviness and clarity. The record sounds natural and well-defined without losing any of its sheer mass.

As you can see, even after replacing such a key figure as the vocalist, Bolt Thrower managed to maintain an exceptionally high standard without compromising the coherence of their discography. "Honour, Valour, Pride" is another excellent full-length in the English band's catalogue, demonstrating what death metal built around sheer heaviness and a wartime atmosphere is all about, as well as just how crucial riffs and a sense of melody are to this music. Sure, the album would have been even better with Karl Willetts on vocals, but the band still had a good reason to carry on with Dave Ingram as a vocalist. Instrumentally, however, "Honour, Valour, Pride" is near-perfect - the sheer power contained within its riffs is truly beyond dispute.

Rating: 8,5/10