Dies Irae - "Immolated" (2000)

Z Olsztyna pochodził nie tylko dobrze znany nam Vader. Był też Dies Irae, którego główny założyciel, czyli Mauser, po czasie wypuszczania demówek połączył siły z grupą Piotra Wiwczarka, a później... 3/4 składu Vadera wskoczyło do Dies Irae. Pierwszy etap odznacza się przede wszystkim demem "Fear Of God", na którym Mauser, China, Czarny i Gilan zasuwali death metal w typie "The Ultimate Incantation" (sic!), zaś po wznowieniu działalności w 2000 roku grupa od razu wyskoczyła z debiutanckim "Immolated", który od vaderowania... również aż tak nie odbiegał. Czy wyłania się z tego spin-off do death metalowej wizji Petera? Sporo na debiucie Dies Irae na to wskazuje.

Sami zresztą widzicie ile razy nazwa zespołu Generała przewinęła się w pierwszym akapicie (a to nie koniec). Nie ma co owijać w bawełnę, większość wydawnictw Dies Irae jest przesiąknięta vaderowym sznytem, co z jednej strony nie powinno dziwić patrząc na skład, z drugiej, po tak zdolnej grupie można było wymagać jednak trochę więcej, a te (zbyt) bliskie wpływy nie pozwalają mi Dies Irae wychwalać wzdłuż i wszerz. Faktem niezaprzeczalnym natomiast jest, że od czasu demówek do debiutu nastąpił u nich kolosalny krok na przód. Realizacja i poziom kompozytorski "Immolated" to klasa światowa, a kwartet był wówczas w życiowej formie. Ten drugi aspekt także mocno nie szokuje. Mauser zdążył załapać peterowy sposób pisania riffów i struktur kawałków, zaś do składu dokooptował on utalentowane osobistości, czyli Hiro na drugiej gitarze (ze Sceptic), Docent na perkusji (wiecie skąd) oraz Novy na wokalu i basie (też wiecie skąd, ale u niego wirtuozeria występuje jednak najrzadziej). W takiej konfiguracji powstał death metal zwarty i gnający do przodu, niespecjalnie skomplikowany, obfity w techniczne i melodyjne solówki (talent Hira to nie przelewki), pełen niszczycielskich blastów (Docneta również), zawierający mnóstwo głębokich growli oraz dość łatwo przyswajalny, gdy już przegryzie się przez brutalną warstwę tej muzyki.

Wszystko piknie, fajnie, cacy, ale jedna rzecz nie daje mi spokoju, a powinna paść wcześniej w recenzji. "Immolated" brzmi - po prostu - jak Vader 2, a jego jedyne różnice ograniczają się do wokali Novy'ego i kilku solówek Jacka. Konstrukcje riffów, sposób bębnienia, koncertowa motoryka z salwą blastów, proste melodie, ba!, nawet podejście do produkcji, to wszystko do złudzenia przypomina myśl przewodnią grupy Petera. Słucha się tego oczywiście świetnie, a takie kawałki jak "Sirius B", "Turning Point", tytułowy, "Zohak" czy "Bestride Shantak" zrywają papę z dachu od ilości intensywnego blastowania oraz energii buchającej z gitar i wokali. Niestety (albo i stety), mogłyby one trafić na "Black To The Blind" czy "Litany" i nie robiłyby przesadnej różnicy względem reszty materiału. Okej, ktoś powie, że w "The Nameless City" i "Lion Of Knowledge" zespół wpuszcza trochę klimatów w riffy. Niby tak, ale tam również znalazła się vaderowa nakurwianka i struktury z sami-wiecie-jakiej kapeli. Dwa lekko inne utwory oraz obecność Novy'ego i Hira nie przełożyły się na odmienne spojrzenie na vaderowski death metal.

No i w przypadku takich płyt jak "Immolated" łatwo zagalopować się zarówno z pochwałami, jak i krytyką. Miłośnicy ekstremy podanej na najwyższych obrotach znajdą na debiucie Dies Irae rasowy i jakościowy death metal, a jednocześnie mogą być dumni, że taka pozycja powstała w Polsce. Na przeciwnym biegunie, "Immolated" doskwierają cytaty z Vadera i - co za tym idzie - brak śmielszych prób wyjścia poza standardy stworzone przez Piotra Wiwczarka. W efekcie, powstała płyta mogąca się podobać poziomem ekstremy, ale głównie dla tych, którym nie odpowiadają albumy Vadera po "Litany" lub słuchaczom ceniących sobie wszystko co w jakimś stopniu dotyczy olsztyńskiego giganta. W tamtym czasie, Dies Irae był całkiem niezły w sianiu śmiercionośnej sztuki, aczkolwiek brakowało mu jeszcze pomysłu na zaznaczenie swojej osobowości.

Ocena: 7/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

Olsztyn wasn't the only place where the Vader band came from. There was also Dies Irae, whose main founder, Mauser, joined forces with Piotr Wiwczarek's band after releasing demos, and later... three-quarters of Vader's line-up jumped ship to Dies Irae. The first phase is primarily characterized by the demo "Fear Of God", which featured Mauser, China, Czarny and Gilan blasting death metal in the vein of "The Ultimate Incantation" (sic!), while after resuming activity in 2000, the band immediately launched with their debut, "Immolated", which... wasn't that far from Vader. So, have the guys recorded a spin-off to Peter's death metal vision? There's a lot on Dies Irae's debut that points to this.

You can see for yourself how many times the name of Peter's band appeared in the first paragraph (and that's not all). There's no point mincing words; most Dies Irae releases are saturated with Vader flair, which, on the one hand, shouldn't be surprising considering the line-up, on the other, a bit more could have been expected from such a talented group, and these (too) close influences prevent me from praising Dies Irae in every way. It's undeniable, however, that they made a colossal leap forward from the time of their demos to their debut. The production and compositional quality of "Immolated" are world-class, and the quartet was in the one of the best forms at the time. This second aspect shouldn't come as a shock. Mauser managed to pick up Peter's riff-writing and song structure, and he added talented individuals to the line-up: Hiro on second guitar (from Sceptic), Docent on drums (you know from which band), and Novy on vocals and bass (also you know from which band, but virtuosity is rarer with him). This configuration resulted in death metal that's tight and forward-moving, not particularly complex, abundant in technical and melodic solos (Hiro's talent is priceless), full of devastating blast beats (Docnet's too), containing plenty of deep growls, and quite easily digestible once you get past the brutal layers of this music.

And it's all very well and pretty, but one thing is bothering me, and it should have been mentioned earlier in the review. "Immolated" sounds - simply - like Vader 2, with the only differences limited to Novy's vocals and a few Jacek solos. The riff constructions, the drumming, concert rhythms with lots of blast beats, the simple melodies, even the production approach - all of this has a striking resemblance to the philosophy of Peter's band. It's certainly a great listen, and tracks like "Sirius B", "Turning Point", title track, "Zohak" and "Bestride Shantak" blow everything with the amount of intense blast beats and the energy bursting from the guitars and vocals. Unfortunately (or fortunately), they could have found on "Black To The Blind" or "Litany" and wouldn't have made much of a difference from the rest of the material. Okay, some might say that in "The Nameless City" and "Lion Of Knowledge" the band injects some atmospheric riffs. They do, but they also feature Vader-esque riffs and structures from you-know-the-band. Two slightly different songs and the presence of Novy and Hiro didn't come into a different take on Vader-esque death metal.

And in the case of albums like "Immolated", it's easy to overdo it with both praise and criticism. Fans of extreme music at its peak will find pure, high-quality death metal on Dies Irae's debut, and they can also be proud that such a release was recorded in Poland. On the other hand, "Immolated" is plagued by Vader quotes and, consequently, a lack of bolder attempts to move the standards established by Piotr Wiwczarek. The result is an album that might appeal to those who dislike Vader's albums after "Litany" or listeners who appreciate anything remotely related to the Olsztyn giant. At the time, Dies Irae was quite adept at unleashing death metal art, although they still lacked the ability to assert their identity.

Rating: 7/10