Dies Irae - "The Sin War" (2002)

Nie trzeba mieć specjalnych zdolności dedukcji, aby skumać, że Vader nie zawsze celował w samo blastowanie. Tak, to lekki szok, ale po wydaniu zmasowanego ataku pod postacią "Litany", jego następca "Revelations" dopuścił zwolnienia i dowiódł, że większa różnorodność nie osłabia siły rażenia. A jak na to zapatrywał się bardzo bliski personalnie kapeli Generała Dies Irae? Cóż, grupa Mausera była wówczas średnio zainteresowana takim podejściem i po ogólnie dobrych reakcjach związanych z "Immolated" zespół kontynuował, to co zaczęte na debiucie. Kwartet dążył do tego, by poukładać wiadome wpływy w trochę innych konfiguracjach. Na odpowiedź czy się udało nie trzeba było długo czekać, gdyż drugi longplay pt. "The Sin War" miał premierę już w 2002 roku.

Dwa lata minęły, a u Dies Irae... zmiany postępowały bez ciśnienia. Chłopaki dalej zasuwają z vaderowskim death metalem, a główne różnice opierają się o komponenty pokroju wokali, solówek i redukcji thrashowych wpływów do absolutnego minimum. Jest więc brutalnie, ale bardzo rytmicznie, blasty sypią się gęsto (Docent jak zwykle udowadnia, że napierdalać też trzeba umieć z pomysłem), Novy nie oszczędza się w misiowatym growlingu i dzikich wrzaskach, riffy są kolejną (i udaną) wariacją na temat Morbid Angel i - nie zgadniecie! - Vadera, struktury utworów idzie szybko przyswoić (w większości z klasycznym podziałem na zwrotka-refren), a całość dobarwiają melodyjne i dość finezyjne solówki Jacka Hiro. Wszystko to było już na "Immolated", a bardziej dociekliwi wytkną "The Sin War" mieszankę kapel, z której muzycy się wywodzą, tj. Devilyn, Sceptic i Vader (!), aczkolwiek drugi longplay Olsztynian również nieśmiało zdradza chęci wykonania death metalu z pierwiastkiem czegoś swojego. Za to ostatnie należy się Dies Irae odnotować mały plusik.

Tego swojego nie ma oczywiście jakoś dużo, ale zawsze to coś. Wybija się zadziornym hiciarstwem "Incarnation Of Evil", slapującym basem na tle wgniatających pauz "Infinity", morbidowy "Genocide Generation", równie chwytliwy co "Incarnation..." "Another Being Wasted" (trochę też kojarzy się z Decapitated) oraz najbliższy thrashowania i całkiem klimatyczny "Nine Angels". Reszta materiału powiela zalety, jak i wady, debiutu. Mogłyby więc te utwory trafić na albumy Vadera i nikt nie wysunąłby znacznych odstępstw - nawet nudnawy, rozwleczony, choć trwający niedługie 5 minut, "Internal War". Wiadomo, miazga w przeważającej części jest w nich sowita, a wykonanie precyzyjne i łatwe do rozpracowania (w czym ma swój udział selektywna produkcja - podobna do tej z "Immolated"), aczkolwiek feeling, schematy i - zazwyczaj - zwięzły format utworów są bardzo bliskie patentów Piotra Wiwczarka. Niekiedy zbyt bliskie.

Wydając w bardzo szybkim tempie kontynuację debiutu, Dies Irae generalnie podołali oczekiwaniom i jego następca okazał się być nieco bardziej porywającym. Na "The Sin War" co prawda nadal doskwiera silny, vaderowy duch, ale grupa nadrabia chwytliwością, techniką i zwartym charakterem muzyki. Oryginalności tutaj nie uświadczymy za grosz, choć w przypadku takich płyt nie o to do końca chodzi. Całość "The Sin War" wyróżnia się fachową realizacją, umiejętnie wykorzystaną brutalnością oraz... bazowaniem na znanych patentach. Tylko tyle i aż tyle.

Ocena: 7,5/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

It doesn't take special skills of deduction to realize that Vader didn't always have blasting in their sights. Yes, it's a bit of a shock, but after releasing the all-out attack in the form of "Litany", its successor, "Revelations" allowed for some slowdowns and proved that greater diversity does not weaken the impact. And how did Dies Irae, a band very close to Vader, feel about this? Well, Mauser's group wasn't exactly keen on this approach at the time, and after the generally positive response to "Immolated", the band continued what they'd begun on their debut. The quartet focused to arrange their known influences in slightly different configurations. Whether they succeeded wasn't long in coming, as their second album, "The Sin War", was released in 2002.

Two years have passed, and Dies Irae... changes have been unwavering. The guys continue to play Vader-esque death metal, with the main differences based on elements like vocals, solos, and a reduction of thrash influences to an absolute minimum. It's brutal, yet very rhythmic, the blast beats are thick (Docent, as usual, proves that you also need to be creative to beat the shit out of it), Novy shows a bear-like growling and wild screams, the riffs are another (and successful) variation on Morbid Angel and - you won't guess! - Vader, the song structures are easy to pick up (mostly with the classic verse-chorus division), and the whole album is enhanced by melodic and rather sophisticated solos from Jacek Hiro. All of this was already on "Immolated", and the more discerning will point out that "The Sin War" is a mix of bands from which the musicians came, namely Devilyn, Sceptic, and Vader (!), although the Olsztyn band's second album also tentatively hints at their desire to perform death metal with a touch of their own. For the latter, Dies Irae deserves a small plus.

Of course, there's not much of their own, but it's still something. Standouts include the feisty hitmaking of "Incarnation Of Evil", the slapping bass against the crushing pauses of "Infinity", the morbidish "Genocide Generation", "Another Being Wasted" (somewhat reminiscent of Decapitated) as catchy as "Incarnation...", and the closest thing to thrashing and quite atmospheric "Nine Angels". The rest of the material replicates pros and cons from the debut. These songs could have landed on Vader's albums and no one would have pointed out any significant differences - even the rather dull, too long, yet barely five-minute-long, "Internal War". Of course, the brutality is very impressive in them, and the execution is precise and easy to follow (by the selective production, similar to that of "Immolated"), although the feel, structures and - usually - concise format of the songs are very close to Piotr Wiwczarek's. Sometimes too close.

Releasing the follow-up to their debut at a rapid pace, Dies Irae generally lived up to expectations, and its successor proved to be somewhat more captivating. Although "The Sin War" is still too heavily influenced by Vader, the band makes up for it with catchiness, technique, and a cohesive character. There's no shortage of originality here, though that's not entirely the point of such albums. "The Sin War" as a whole stands out for its professional production and musicians' skills, skillful use of brutality, and... reliance on familiar techniques. Such clear and obvious elements are definitely impressive here.

Rating: 7,5/10