Messiah - "Fracmont" (2020)

W dobie powrotów z niebytu, reaktywacja nie ominęła Szwajcarów z Messiah. Zryw był już co prawda w 2003 roku, ale nic, poza wspominkowymi koncertami, z tego większego nie wyszło - jeszcze w tym samym roku kapela ponownie się rozwiązała. W 2017 nastąpił kolejny reunion, tym razem na szerszą skalę i z nową muzyką. W tym przypadku, idei nowego albumu należało zdecydowanie przyklasnąć, bo zatarcie nie najlepszego wrażenia pozostawionego lata temu przez rozczarowujący "Underground" było wręcz konieczne. Okazja była zresztą nie byle jaka, bo - tak samo jak w 2003 roku - Messiah powrócił w składzie z "Choir Of Horrors". Szósty pełniak, zatytułowany "Fracmont", ujrzał światło dzienne w 2020 roku i... tyle. Wzbudził raczej umiarkowane reakcje.

Nie to żeby rozchodziło się o jakąś rewelację i niesłuszne jej potraktowanie - najwidoczniej nie do końca było większe zapotrzebowanie na nową muzykę od szwajcarskiego Mesjasza. Dobrą nowiną jest za to, że "Fracmont" przynosi niesłyszany od ponad 20 lat powiew normalności, który na pewno docenią fani starych płyt. Sprawa wygląda następująco, Szwajcarzy wzięli na tapet patenty z albumów nr 2 i 3 (niestety etap "Rotten Perish" został w większości pominięty), a następnie przepuścili je przez filtr bardziej nowoczesnej produkcji oraz dostosowali do swoich aktualnych możliwości. Wyszedł z tego przyzwoity album, który do najbardziej wyrazistych w dorobku grupy jednak nie należy. Jak na tyle lat czekania, można było oczekiwać znacznie więcej i zbyt często odczuwalne jest wypadnięcie z obiegu, ale z drugiej strony, jak na średniawkę, "Fracmont" nie drażni, nie próbuje się z nikim ścigać i ma nawiązania do chlubnej przeszłości. Fajnie też, że zespół nie przesadził z dopieszczaniem produkcji, bo tak selektywnie Messiah nigdy wcześniej nie brzmieli, a jednocześnie, w gitarach i perkusji nie brakuje mięcha oraz wokalowi towarzyszy oldschoolowy pogłos. Sama forma Andy'ego Kainy z kolei pozostawia sporo do życzenia - coś już było na rzeczy, tym większa szkoda, że facet odszedł ledwie rok po opuszczeniu kapeli.

Ze słuchalnością "Fracmont" jest różnie. Panowie powrócili do thrash/deathu, ale w wersji niespecjalnie szybkiej i pozbawionej dzikości - można niby tłumaczyć to wiekiem. Trafiają się sensowne riffy, żwawsze galopady, rozbudowane zagrywki na czysto (to chyba miało odnosić się do "Extreme Cold Weather"), klimatyczne interludia (to również) oraz ślady dawnej agresji, aczkolwiek przydarzają się też fragmenty mdłe, mniej zapadające w pamięć i mało interesujące pod kątem melodii. Kwartet najkorzystniej wypada tu w "Children Of Faith", "Morte Al Dente" (nie przerażajcie się groove metalowym riffem, bo ładnie się całość rozwija), "Singularity" i tytułowcu, w których najlepiej łączy łupankę, koncertowe rytmy i różnorodność na czele z wypasionymi solówkami. Jeszcze jedno, w aż czterech utworach (wliczając bonus) grupa przekracza licznik 6 minut i trudno jest mówić w ich przypadku, żeby Messiah nie potrafili zagospodarować czasu. Paradoksalnie, dłużyzny i słabsze trzymanie w napięciu częściej występuje tu w krótszych kawałkach.

Jak już można było zauważyć, moje odczucia wobec "Fracmont" są mieszane. Świetnie, że skład z "Choir Of Horrors" zdążył zebrać się na stare lata i nagrał coś nowego, nie przynoszącego wstydu i nie opierającego się wyłącznie o sentymentalne podróże. Po przeciwnej stronie barykady, jak na aż 26 lat oczekiwania, można było wymagać po tym albumie zdecydowanie więcej. "Fracmont" to taki thrash/death metalowy średniaczek zagrany przez starszych panów, którzy już niemało w życiu przeszli, ale po których nie ma co się spodziewać, że zdołają wykrzesać większy ogień niż za młodych lat. Najważniejsze, że jest znaczna poprawa względem "Underground".

Ocena: 6/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

In an age of comebacks, the Swiss band Messiah didn't miss a reunion time. There was a reunion in 2003, but nothing significant came of it, aside from some reminiscing concerts - the band split-up again that same year. In 2017, another reunion took place, this time on a larger scale and with new music. In this case, the idea of ​​a new album was definitely to be applauded, as erasing the negative impression left years ago by the disappointing "Underground" was absolutely necessary. The occasion was quite a special one, as - just like in 2003 - Messiah returned with the "Choir Of Horrors" line-up. The sixth full-length, titled "Fracmont", saw the light of day in 2020 and... that's all. It resulted in rather unenthusiastic reactions.

It's not that this was some kind of revelation or unfair treatment - ​​clearly, there wasn't necessarily a greater demand for new music from Messiah. The good news is that "Fracmont" brings a breath of normalcy unheard for over 20 years, which fans of old records will surely appreciate. The Swiss took the ideas from albums 2 and 3 (unfortunately, the "Rotten Perish" era was largely omitted), then filtered them through a more modern production and adapted them to their current capabilities. The result is a decent album, though not one of the band's most distinctive. Considering the long wait, one could have expected much more and too often the feeling of being off topic is felt, but on the other hand, for a mediocre album, "Fracmont" doesn't irritate, doesn't try to compete with anyone and has nods to its glorious past. It's also great that the band didn't overdo it with the production, as Messiah has never sounded so selective before, yet the guitars and drums are still plenty beefy, and the vocals are accompanied by old-school reverb. Andy Kaina's form, on the other hand, leaves much to be desired – something was definitely going on, it's all the more unfortunate that the guy left us barely a year after leaving the band.

Listening to "Fracmont" evokes mixed feelings. The guys have returned to thrash/death, but in a version that's not particularly fast and lacks ferocity - this can be explained by age. There are sensible riffs, livelier gallops, extended clean guitar patterns (this was probably a reference to "Extreme Cold Weather"), atmospheric interludes (that too), and traces of the old aggression, although there are also bland, less memorable, and melodically uninteresting sections. The quartet's best performances are "Children Of Faith", "Morte Al Dente" (don't run away from the groove metal riff, as the whole thing develops nicely), "Singularity" and the title track, where they best combine live rhythms and variety, led by impressive solos. One more thing, four of the tracks from the "Fracmont" (including the bonus track) exceed the six-minute mark, and it's hard to say Messiah doesn't know how to manage their time. Paradoxically, the longueurs and weaker suspense are more common in the shorter tracks.

As you might have noticed, my feelings about "Fracmont" are mixed. It's great that the "Choir Of Horrors" line-up has managed to get back together in their old age and record something new, something that's not embarrassing and isn't based solely on sentimental stories. On the other side, considering the 26-year wait, one could have expected much more from this album. "Fracmont" is a mediocre thrash/death metal album played by older gentlemen who have already been through a lot, but who shouldn't be expected to be able to summon more fire than they did in their younger years. The most important thing is that it's a significant improvement over "Underground".

Rating: 6/10