Vader - "Welcome To The Morbid Reich" (2011)

Skoro wcześniej poruszany był temat słabszej płyty w dorobku Vadera, to teraz pora na zwyżkę formy. I tak też szczęśliwie się stało w przypadku ich dziewiątego longplaya, który podnosi ciśnienie (w dobrym tego słowa znaczeniu), znacznie częściej niż jego poprzednik. Brak zachwytów wobec "Necropolis" nie dziwił jakoś specjalnie, bo brakowało tam porywających kompozycji i auto-cenzury ze strony Petera, natomiast wszystkie te rzeczy udało się skorygować już dwa lata później. W międzyczasie, zespół odzyskał w miarę stabilny skład, dzięki czemu na bas zawitał Hal (oczywiście, głównie scenicznie) i - znany z gościnnych solówek na "Necropolis" - Spider na drugim wiośle. To w kontekście sprawnego tworzenia nowej płyty i wyraźnej poprawy jakościowej było tutaj nie lada gratką. "Welcome To The Morbid Reich" wydano w 2011 roku i bardzo szybko zyskał on przydomek drugiego, po "Impressions In Blood" krążka, który jest jednym z najlepszych w erze post-docentowej.

Na powrót do (studyjnej) formy wskazywać może już sam tytuł, choć trzeba to od razu zaznaczyć, że z sięganiem do czasów dema "Morbid Reich" z 1990 roku nie ma on zbyt wiele wspólnego. Mniejsza jednak o nazewnictwo, bo muzycznie jest lepiej niż poprzednim razem. Podobnie jak na "Impressions...", dziewiątka bardzo silnie wraca w death metal, któremu nie brak masywnego soundu, pomysłów na riffy, markowych wokali Petera (od razu wiadomo kogo słuchamy), imponującego blastowania (zaraz rozwinę) oraz hitowości. Jest to oczywiście dobra nowina, bo sporo utworów dotrzymuje towarzystwa nierdzewnej klasyce z pierwszych pięciu płyt, a zarazem nie powiela przeoranych patentów i brzmi świeżo. Poprzednie wpływy z nurtu thrash/heavy również tutaj występują, ale tym razem przygotowano je ze smakiem i nie powodują spadku napięcia. Tyczy się to przede wszystkim solówek Spidera, które są bardzo melodyjne i finezyjne - jedne z najciekawszych, jakie trafiły na album Vadera i jeszcze niezapatrzone ślepo w Judas Priest. Zaskoczył także Pavulon, którego partie są tutaj zabójcze, jedne z najszybszych (!) w historii zespołu - kojarzące się z obłędnymi prędkościami z "Immerse In Infinity" wrocławskiego Lost Soul.

Jak już wspominałem, "Welcome To The Morbid Reich" to kopalnia bardzo dobrych utworów. Na mnie, jak zwykle, największe wrażenie robią najbardziej żywiołowe strzały, a są to "Come And See My Sacrifice", "I Had A Dream", "Return To The Morbid Reich", "Lord Of Thorns" oraz "Only Hell Knows". Świetna jest również nowa wersja "Decapitated Saints" z "The Ultimate Incantation" - szybsza i jeszcze mocniej dająca w kość. Dodatkowo cieszy, że pomimo sporej dawki brutalności, grupa sensownie potrafi zwolnić, położyć nacisk na bardziej koncertowy patent oraz nie traci nic z czytelności. Mniej tylko podoba mi się pomysł dorzucenia wrzaskliwych wokali (z toną efektów) do normalnych, growlowanych, natomiast orkiestracje - podobnie jak na "Impressions In Blood" - sensownie dodają podniosłego klimatu, ale nie są nachalnie wciśnięte kosztem death metalowego wygaru.

Spośród nowszych płyt, "Welcome To The Morbid Reich" wyróżnia się in plus oraz - na tym etapie - zaprzecza jakoby Vadera interesowało klepanie takich samych albumów. W oparciu o znane składowe, olsztyński zespół stworzył porcję rasowego death metalu, który zawiera wiele charakterystycznych elementów dla tej grupy, a jednocześnie nie jest on nudnym recyklingiem ogranych motywów i płynie z niego szczera pasja. Swoje robi również niski próg wejścia, przez co materiał łatwo się konsumuje, ale jest on na tyle sycący, że można przy nim spędzić wiele seansów. Trudno więc o lepszą rekomendację dla wiekowej kapeli.

Ocena: 8,5/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

Since the topic of Vader's weaker album was discussed earlier, it's time for a revival of form. And fortunately, this is what happened with their ninth album, which raises the level much more than its predecessor. The lack of enthusiasm for "Necropolis"" wasn't particularly surprising, as it lacked captivating songwritting and Peter's self-censorship, but all of these issues were corrected two years later. Meanwhile, the band regained a relatively stable line-up, bringing in Hal on bass (of course, mainly for lives) and Spider - known for his guest solos on "Necropolis" - on second guitar. This, in the context of the efficient composing of the new album and the noticeable improvement in quality, was quite a treat. "Welcome To The Morbid Reich" was released in 2011 and quickly earned the name of their second album, after "Impressions In Blood", one of the best of the post-Docent era.

The title itself suggests a return to (studio) form, though it should be noted that it has little to do with harking back to the 1990 "Morbid Reich" demo. Nevermind the title, though, because musically, it's better than last time. Similar to "Impressions...", their nine album strongly returns to death metal, boasting a massive sound, creative riffs, Peter's trademark vocals (you know who you're listening to right away), impressive blast beats (I'll discuss shortly), and a lot of catchiness. This is, of course, good news, as many of the songs are kept company by the classics from the first five albums, while avoiding rehashes of old-school techniques and they sound fresh. Previous thrash/heavy influences are also present, but this time they're handled tastefully and don't impair the tension. This applies especially to Spider's solos, which are very melodic and sophisticated - some of the most interesting to appear on a Vader's albums, and not yet blindly obsessed with Judas Priest patterns. Pavulon was also a surprise, his parts here are killer, some of the fastest (!) in the band's history - reminiscent of the insane speeds of "Immerse In Infinity" by Lost Soul from Wrocław.

As I've already mentioned, "Welcome To The Morbid Reich" is a treasure trove of excellent songs. As usual, I'm most impressed by the most energetic tracks, such as "Come And See My Sacrifice", "I Had A Dream", "Return To The Morbid Reich", "Lord Of Thorns" and "Only Hell Knows". The new version of "Decapitated Saints" from "The Ultimate Incantation" is also excellent - faster and even more powerful. It's also encouraging that despite a significant dose of brutality, the band manages to slow down sensibly, emphasizing a more live-in feel without losing any of its clarity. I'm less fond of the idea of ​​adding screaming vocals (with a ton of effects) to the normal, growled ones, while the orchestrations - similar to those on "Impressions In Blood" - sensibly add a sublime atmosphere without being overly forced upon the death metal core. But that's just a detail.

Among their newer albums, "Welcome To The Morbid Reich" stands out positively and - at this time - disproves the notion that Vader is interested in rehashing the same albums over and over again. Building on familiar foundations, the Olsztyn band has released a slice of pure death metal that incorporates many of the band's signature elements, yet it's not a boring rehash of well-known motifs, and it's brimming with genuine passion. The low entry level also plays a role, making the material easy to consume, yet satisfying enough to sustain multiple sessions. It's hard to find a better recommendation for distinguished, inspiring and aged-old band.

Rating: 8,5/10