Mayhem - "Liturgy Of Death" (2026)

Już od jakiegoś czasu Mayhem przestali być specjalnie szokującą formacją, zarówno pod kątem muzyki, jak i otoczki - chyba, że ktoś dopiero wchodzi w ten temat. Stała się dla nich rzecz nawet mocno dziwna i sprzeczna z pierwotnymi założeniami - zaczęli być czynnym zespołem zarobkowym, który utrzymuje się z tras. Kiedyś jeszcze byłbym skłonny wieszać na nich psy za takie podejście i obrót spraw, natomiast dziś rozumiem, że czasy przecierania szlaków w black metalu są dawno za nimi i nie o to się u The True Mayhem teraz rozchodzi. Brutalne, ale prawdziwe. Jak na tak zauważalne kalkulacje, na następcę "Daemon" przyszło jednak sporo czekać, bo aż 7 lat. Czas ten zespół zagospodarował całkiem sensownie, ponieważ "Liturgy Of Death" nie odnosi się na oślep do brzmień z "De Mysteriis Dom Sathanas" oraz ma zamysł na poruszanie się w dobrze znanych rejonach. Z lepszym wyczuciem niż na albumie nr 6.

Szoku poznawczego nie ma, ale jak wspominałem, nie o to się tutaj do końca rozchodzi. Najważniejsze, że "Liturgy Of Death" nie przekleja riffów, wokali, wzorów perkusyjnych oraz klimatu z legendarnego debiutu, a jednocześnie wiadomo kto leci w głośnikach i całkiem szybko rzucają się w słuch (udane) starania, by nie popadać w auto-cytaty. Brawa dla zespołu należą się również za generowanie dusznej atmosfery, bo na "Daemon" tak dobrego wyczucia nie było, a tym razem rogatego czuć częściej i kwintet lepiej się zaangażował, mimo że o tak gęstym klimacie jak na "Ordo Ad Chao" można już co najwyżej pomarzyć. Nieźle prezentuje się forma poszczególnych muzyków. Gitarzyści Teloch i Ghul wiedzą jak wytworzyć ponury, black metalowy klimat, a zarazem potrafią od czasu do czasu zarzucić mniej przyjemnym, lekko dysonansowym riffem (lekkie puszczenie oczka do czasów "Ordo..."), Hellhammer niezmiennie zasuwa z blastami jak maszyna i podkręca stopień ekstremy w muzyce, a Attila swoimi markowymi skrzekami, szeptami, jękami i chóralnymi partiami nadaje całości tej wyjątkowej grozy i różnorodności. Jedynie Necrobutcher uchował się z tyłu, ale to akurat nie nowość.

Samą zawartość krążka najlepiej przyswajać w całości. Jako monolit, "Liturgy Of Death" najciekawiej wciąga w wisielczą atmosferę, najmocniej imponuje warsztatem Hellhammera, Telocha, Ghula i Attilii oraz najlepiej oddaje efekt czegoś na kształt wskrzeszenia rytuału sprzed lat, nawet jeśli niektóre utwory trochę zbyt długo budują napięcie lub wałkują mniej ciekawy riff. Najjaśniejsze (!) punkty albumu to zdecydowanie "Aeon's End", "Ephemeral Eternity" (z gościnnym udziałem Garma z Ulver - ciągnie wilka do lasu, nawet jeśli jego rolą są złowieszcze chórki, oj ciągnie), "The Sentence Of Absolution", "Despair" oraz "Weep For Nothing". Brak większej wyrazistości dokucza wyłącznie "Realm Of Endless Misery", który z jakiegoś dziwnego powodu został wytypowany na singiel. Całe szczęście, że reszta materiału nie zawiera tak rażącej monotonii. "Liturgy Of Death" zrównuje z poprzednikiem tylko jedna dość istotna rzecz w kwestii oceny. Mianowicie, brak hitu na miarę "Falsified And Hated", którego nawet nie słuchając przez kilka lat wciąż pamiętam jego główny motyw.

Największy popyt u Mayhem wciąż kręci się wokół "De Mysteriis Dom Sathanas" i to pozostanie niezmienne, aczkolwiek ich kolejny, nowy krążek opierający się o tamte brzmienia prezentuje się bardzo przyzwoicie, nie przynosi grupie wstydu i ma globalny sens. Kwintet nie kopiuje na "Liturgy Of Death" swoich znanych patentów, a z rozsądkiem inaczej kładzie akcenty na riffy, klimat i (bardziej współczesną) produkcję. Jak już się rzekło, rewolucji na miarę płyt 1, 2 i 4 brak, aczkolwiek odniesienia do zamierzchłych czasów wykonano tutaj na tyle dobrze, że krążka słucha się bez bólów. To duży atut w kontekście odtwórczych płyt.

Ocena: 7/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

For some time now, Mayhem have ceased to be a particularly shocking band, both musically and in terms of their visuals - unless someone's just getting into this band or genre. Something has even become quite strange for them, contradicting their original intentions - they've become a touring band. While I would have been inclined to announce their end for this approach and turn of events, today I understand that their days of creating innovations in black metal are long behind them, and that's not what The True Mayhem are about these days. Brutal, but true. Considering such noticeable calculations, the follow-up to "Daemon" has been a long wait - seven years. The band has managed this time quite wisely, as "Liturgy Of Death" doesn't blindly reference the sounds of "De Mysteriis Dom Sathanas" and intends to explore familiar territory, with greater sensitivity than on album no. 6.

There's no cognitive shock, but as I mentioned, that's not entirely the point. Most importantly, "Liturgy Of Death" doesn't rehash the riffs, vocals, drum patterns, and atmosphere of the legendary debut. At the same time, it's clear who's playing through the speakers, and the (successful) effort to avoid self-quotation quickly becomes apparent. Praise to the band for generating a sultry atmosphere, as "Daemon" lacked such a keen sense of purpose, and this time, the devil presence is felt more often and with greater commitment, even though the dense atmosphere of "Ordo Ad Chao" is already something distant. The individual musicians' form is also impressive. Guitarists Teloch and Ghul know how to create a gloomy, black metal atmosphere, while also managing to occasionally throw in a less pleasant, slightly dissonant riff (a slight reference to the "Ordo..." era), Hellhammer consistently blasts like a machine and cranks up the musical extremity, and Attila, with his trademark screeches, whispers, groans, and choral parts, lends the whole thing a unique sense of menace and diversity. Only Necrobutcher has held back, but that's nothing new.

The album's content is best absorbed in its entirety. As a monolith, "Liturgy Of Death" most captivates the listener with its gallows atmosphere, impresses most with the skills of Hellhammer, Teloch, Ghul, and Attila, and best captures the effect of a sort of resurrection of a long-ago ritual, even if some tracks take a little too long to build tension or churn out a less compelling riff. The album's highlights (!) are definitely "Aeon's End", "Ephemeral Eternity" (featuring Garm from Ulver - his role is ominous backing vocals, and it's good, regardless of the fact that it doesn't revolve around such things), "The Sentence Of Absolution", "Despair" and "Weep For Nothing". The only track lacking in clarity is "Realm Of Endless Misery", which, for some strange reason, was chosen as a single. Fortunately, the rest of the material does not contain such glaring monotony. There's only one thing that bothers "Liturgy Of Death" has only one quite important thing in common with its predecessor in terms of assessment. It lacks a hit like "Falsified And Hated", whose main theme, even after years of not listening, I still remember.

Mayhem's biggest demand is still for "De Mysteriis Dom Sathanas" and that will remain unchanged, although their next, new album, based on that sound, presents itself very decently, doesn't embarrass the band, and has a global appeal. The quintet doesn't copy their well-known techniques on "Liturgy Of Death", but sensibly places a different emphasis on riffs, atmosphere, and (more contemporary) production. As already mentioned, there's no revolution on par with albums 1, 2, and 4, although the references to the old times are composed and presented well enough to make the album a pleasant listen. This is a major asset in the context of imitative albums.

Rating: 7/10