Vader - "The Empire" (2016)

Muzycznego pracoholizmu nie trzeba się każdorazowo obawiać, ale właśnie podobne zjawisko po "Tibi Et Igni", na kilka lat, dotknęło Vadera. Najpierw w 2015 roku dostaliśmy bardzo fajną kontynuację płyty coverowej sprzed lat, czyli °Future Of The Past II - Hell In The East°, rok później premierowy krążek "The Empire", zaś w 2017 średnio potrzebny (bo chyba najbardziej samej grupie), ponownie nagrany debiut pod postacią "Dark Age". Dziś zatrzymujemy się nad tym środkowym epizodem, gdyż to premierowe utwory najmocniej przyciągają uwagę i zastanawiają jeśli chodzi o utrzymanie poziomu przy takiej nadprodukcji. Wiadomości pełnej optymizmu jednak nie mam, bo "The Empire" dość adekwatnie oddaje przypadłości pośpiechu wydawniczego między trasami, a z perspektywy ogólnej, może się on nawet ubiegać o miano najsłabszego longplaya w dorobku zespołu.

Znów więc wracamy do teorii sinusoidy, bo po bardzo dobrym krążku przyszedł czas na słabszy, z którego znacznie częściej schodzi para. "The Empire" niestety w kwestii rozczarowania idzie jeszcze dalej od "The Beast" oraz "Necropolis" i zupełnie trudno pojąć na nim kolejny brak wniosków z przeszłości. Nie jest to oczywiście niesłuchalny longplay, ale obok solidnego, vaderowego rzemiosła zadziwiająco licznie plątają się tutaj thrashujące banały, kalki z Judas Priest w solówkach oraz - paradoksalnie - średnia wyrazistość. Znacznie gorzej robi się, gdy to thrasherka i heavy metalowy oldschool przejmuje pierwszy plan, tak jak np. w "Iron Reign", "Send Me Back To Hell" i "Prayer To The God Of War". I ja wiem, że Vader (Peter) się z tego wywodzi, a takie wpływy są istotne dla ekstremalnej muzyki, ale w wydaniu podanym na Imperium uderza nachalna chwytliwość, brak krzepy i niezbyt płynne zespolenie tej części z brutalniejszą, deathową. Druga sprawa, o ile nie ważniejsza, większość krążka sprawia wrażenie komponowanego na kolanie.

Z opisu powyżej wyłania się mocno nierówna płyta. Po jednej stronie mamy tylko niezłe, dobre do potupania i z bardzo wyraźnymi, thrash metalowymi wpływami "The Army-Geddon", "Angels Of Steel", "Genocidius", "Tempest" (największy konkret na płycie - tytuł zobowiązuje) oraz "No Gravity"; po drugiej, jałowe wypełniacze, z których niewiele pozostaje w pamięci lub doskwiera im heavy metalowe rozcieńczanie w typie "Parabellum", "Feel My Pain" oraz trzech wymienionych we wcześniejszym akapicie. Na korzyść płyty na pewno działa krótki czas jej trwania, bo 33 minuty mija stosunkowo szybko, a przeciętności męczą mniej niż wskazuje na to ilość utworów. Brakuje jednak różnorodności, którą zachwycał "Tibi Et Igni" i - mimo jeszcze lżejszego charakteru muzyki - hitów. Większość kawałków z repertuaru Imperium jednym uchem wlatuje, a drugim wylatuje - co brzmi dziwnie w odniesieniu do death metalowego albumu.

"The Empire" to spore rozczarowanie w odniesieniu do poprzednich dwóch, wypasionych longplayów. Światowa produkcja z Hertza, charakterystyczne wokale Petera (niestety znów z okazjonalnymi, wrzeszczącymi), klasowe bębnienie Jamesa Stewarta czy trochę morbidowych riffów to jednak za mało, by podciągnąć ten krążek do kategorii bardzo dobrego. Gdzieś zanikła tutaj, nie tak dawna, wyrazistość (żaden z kawałków nie ma szans w starciu z nierdzewną klasyką w setliście), a także grupa zbyt mocno odjeżdża w stronę heavy/thrashu, zapominając z czego najbardziej zasłynęła w przeszłości. Pozycja zdecydowanie dla największych fanów, którzy akceptują każde oblicze Vadera, bo ktoś oczekujący rasowego death metalu może się srogo zawieźć.

Ocena: 5,5/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

Płyty coverowe nigdy mnie specjalnie nie ruszają, ale w tym przypadku robię wyjątek, bo °Future Of The Past II - Hell In The East° to krążek, któremu należy się małe wyróżnienie. Na nim grupa sięgnęła po utwory mniej znanych, choć ekstremalnych i kultowych zespołów, a wśród nich mamy: Exorcist, Ghost (z Gdańska, nie ze Szwecji!), Imperator, Krabathor, Markiz De Sade, Merciless Death, Scarecrow, Slashing Death, Slaughter, Thrasher Death i Kat. Poza świetną produkcją, dzięki której młodsi słuchacze mogą skumać wartość tych nagrań na nowo, urzeka śpiew Petera po polsku! Autorski materiał Vadera z tekstami po polsku, to by było coś...

[English version]

Musical workaholism isn't something to be afraid of every time, but a similar phenomenon struck Vader for several years after "Tibi Et Igni". First, in 2015, we got a very good follow-up to a cover album from years ago, °Future Of The Past II - Hell In The East°; a year later, the premiere album "The Empire", and in 2017, a somewhat unnecessary (perhaps mostly for the band itself) re-recorded debut in the form of "Dark Age". Today, we're focusing on this middle episode, as it's the premiere tracks that most capture attention and raise questions about maintaining the quality of such overproduction. I'm not entirely optimistic, however, as "The Empire" quite adequately captures the pain of rushed releases between tours, and from a general perspective, it might even be the band's weakest album.

So we're back to the sine wave theory, because after a very good album, it's time for a weaker one, one that runs out of steam much more often. Unfortunately, "The Empire" is even further from "The Beast" and "Necropolis" in terms of disappointment, and it's completely difficult to understand another lack of lessons from the past. It's certainly not an unlistenable album, but alongside solid, Vader-esque metal, there's a surprising amount of thrashy clichés, Judas Priest-esque solos, and -paradoxically - mediocre distinctness of the songs. Things get much worse when thrasher and old-school heavy metal take center stage, as in "Iron Reign", "Send Me Back To Hell" i "Prayer To The God Of War". And I know Vader (Peter) comes from that, and such influences are essential for extreme music, but the "The Empire" version is striking for its overly catchy nature, lacking punch, and a rather unsmooth blend of this section with the more brutal, death metal. Secondly, if not more importantly, most of the album feels like it was composed on the spur of the moment.

The above description reveals a rather incoherent album. On one side, we have only decent, stomping tracks with very clear thrash metal influences: "The Army-Geddon", "Angels Of Steel", "Genocidius", "Tempest" (the album's highlight - the title obliges), and "No Gravity". On the other, we have barren fillers, few of which stick in the memory or are hampered by heavy metal dilutions like "Parabellum", "Feel My Pain" and the three mentioned in the previous paragraph. The album's short total time certainly works in its favor, as the 33 minutes pass relatively quickly, and the mediocrity is less tiresome than the number of tracks suggests. However, it lacks the variety that captivated "Tibi Et Igni" and - despite the even lighter nature of the music - the hits. Most of songs here go in one ear and out the other - which sounds odd for a death metal album.

"The Empire" is a major disappointment compared to the previous two, impressive longplays. The world-class production from Hertz, Peter's distinctive vocals (unfortunately, again with occasional screaming), James Stewart's classy drumming, and some morbid riffs aren't enough to consider this album as very good. The recent distinctness has been lost (none of the songs stand a chance against the classics in the setlist), and the band strays too far into heavy/thrash, forgetting what they were best known for in the past. This album is definitely for the most hardcore fans who accept all faces of Vader, as anyone expecting pure death metal may be sorely disappointed.

Rating: 5,5/10

Cover albums never really satisfy me, but in this case I'm making an exception, because °Future Of The Past II - Hell In The East° is an album that deserves a mention. On it, the band reaches for songs by lesser-known, yet extreme and iconic bands, including Exorcist, Ghost (from Gdańsk, not Sweden!), Imperator, Krabathor, Marquis De Sade, Merciless Death, Scarecrow, Slashing Death, Slaughter, Thrasher Death and Kat. Besides the excellent production, which allows younger listeners to appreciate the value of these recordings anew, Peter's singing in Polish is captivating! Vader's original material with lyrics in Polish would be something...