Dies Irae - "Sculpture Of Stone" (2004)

Gdy już odfajkowano premierę "Immolated", z następnymi albumami Dies Irae zaczęli iść jak burza - do 2005 roku ukazywały się w naturalnych odstępach czasowych, a zespół rósł w siłę. Dla tych którym było wiecznie mało polskiej ekstremy w death metalowej odsłonie, taka wiadomość musiała szczególnie cieszyć. Dies Irae cisnęli vaderowanie na wysokim poziomie i stopniem brutalności zamiatali zawodowo, mimo że ogólnie z oryginalnością na pierwszych dwóch albumach bywało u kapeli Mausera mocno różnie. Jak wspominałem, po "The Sin War" nie zabrakło jednak chęci na stworzenie i wydanie trzeciej płyty - "Sculpture Of Stone" z 2004 roku. No i tym razem wyszło duże zaskoczenie, bo album różni się od poprzedników oraz przynosi pulę patentów, które nie są ślepo przeniesione z wiadomo-jakiego-zespołu.

W moim odczuciu, trzeci longplay Dies Irae jawi się jako ten najbardziej przemyślany i przykuwający uwagę - w skrócie, najlepszy! Na "Sculpture Of Stone" grupa wreszcie wyzbyła się łatki młodszego brata Vadera, a zamiast tego zagrała death metal po swojemu, bez notorycznego przywoływania fragmentu x brzmiącego jak fragment Vadera z płyty y. Co ciekawe, chłopaki wyraźnie zwolnili oraz o wiele mocniej położyli nacisk na masywność i chwytającą natychmiastowo motorykę. Ten pomysł, zazwyczaj przytępiający brutalność, w przypadku Dies Irae zatrybił wyśmienicie. Zanikło odczucie napinki w ściganiu się z innymi, blastującymi kapelami (w sumie, wcześniej mogło to kłuć w uszy), a Mauser i Hiro dokonali jeszcze więcej starań, by riffy i solówki zapadały w pamięć, z osobna się wyróżniały oraz nie powielały jednakowych schematów. Wiadomo, w takiej sytuacji, Docent nie wykorzystywał nawet połowy swoich możliwości, ale tu również mamy pewne zaskoczenie, bo pałker odnalazł się w takim graniu bezproblemowo i sprawił, że wolniejszy styl wcale nie musi oznaczać nudy. Redukcja blastów i vaderowego tremolo przyniosła bardzo ciekawy rezultat na "Sculpture Of Stone" - wzrosła wyrazistość i finezja muzyki, a jej ekstremalny charakter nie osłabł ani na milimetr.

Zasługa tkwi, jak zawsze, w kompozycjach. Nie dość, że bije z nich klasa i ww. wspomniane atuty, to mogą poszczycić się one wyśmienitą, selektywną produkcją, dzięki której walcowanie bywa tutaj tak bezlitosne. Na ile lepsze jest nowe oblicze świadczą chociażby "The Hunger" z rytmiką w stylu "Gateways To Annihilation" oraz wysmakowanymi melodiami rodem z późnego Death (czyli w zasadzie Sceptic?), miażdżący i poszatkowany à la Decapitated "Unrevealed By Words", otwierający "Beyond All Dimensions" z porywającym ugh! do sprawdzenia całości, "The Oceans Of Filth" z kapitalnym bujaniem w okolicach drugiej minuty i "The Beginning Of Sin", którego początkowy beat perkusyjny aż za bardzo podlatuje "A World Of Hurt" z "Litany", ale na szczęście utwór przechodzi w kroczącego wymiatacza ze świetnymi riffami. Fani szybszego grania też znajdą coś dla siebie. Najbliższy poprzednich płyt jest "Trapped In The Emptiness", natomiast kawałek tytułowy rozsądnie łączy blastowanie oraz wspomniane groove'y.

"Sculpture Of Stone" okazał się być domknięciem płytowej trylogii u Dies Irae. Tak jak wcześniej opis albumów kapeli Mausera można było w gruncie rzeczy sprowadzić do umiejętnej kopii Vadera, tak na trzecim longplayu zespół pokazał się z innej strony i nagrał utwory, które obfite są w oryginalne riffy, wystrzałowe solówki, wbijające w ziemię wokale, jakościowe bębnienie, a także brzmią nie gorzej niż zachodnie produkcje. "Sculpture Of Stone" to ostatnie co udało się wypuścić pod szyldem dosyć krótkiej aktywności Dies Irae, aczkolwiek album ten jest jednym z jaskrawszych przykładów potęgi polskiej ekstremy, mimo że aktualnie przykrywa go spora warstwa kurzu.

Ocena: 9/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

When "Immolated" was released, Dies Irae's subsequent albums began to go off without a hitch - they were released at regular intervals until 2005, and the band grew stronger and stronger. For those who were always looking for Polish extreme music from the death metal side, this news must have been particularly encouraging. Dies Irae were delivering high-level Vader-like death metal and professionally brutal music, although the band's overall originality on their first two albums was highly questionable. As I mentioned, after "The Sin War", they still had the will to create and release a third album - "Sculpture Of Stone" from 2004. And this time, it was a big surprise, as the album differs from its predecessors and brings a wealth of ideas that weren't just blindly lifted from you-know-what-band.

In my opinion, Dies Irae's third album comes across as their most well-thought-out and attention-grabbing - in short, their best! On "Sculpture Of Stone", the band finally shed the term of Vader's younger brother and instead played death metal in their own way, without the constant rehashing of x which sounds like Vader's cut from y. Interestingly, the guys slowed down considerably and placed a much stronger emphasis on massiveness and an instantly gripping, motor-like feel. This idea, which usually dulls brutality, worked brilliantly with Dies Irae. The feeling of pressure from competing with other, blasting bands disappeared (indeed, it may have been irritating before), and Mauser and Hiro went even further to ensure that the riffs and solos were memorable, stand out individually, and didn't repeat the same patterns. Obviously, in such a situation, Docent wasn't using even half of his potential, but here too we have a certain surprise, because the drummer found his way seamlessly into this style of playing, ensuring that a slower style doesn't have to mean boring. Reducing the blast beats and Vader-esque tremolo produced a very interesting result on "Sculpture Of Stone" - the music's clarity and finesse increased, while its extreme character didn't diminish even a millimeter.

The credit, as always, lies in the compositions. Not only do they exude class and have the advantages mentioned above, but they also boast excellent, selective production, which makes the slower rhythms so merciless here. The improvement of the new face is demonstrated by tracks like "The Hunger", with its "Gateways To Annihilation"-style rhythm and sophisticated melodies straight from late Death (so basically Sceptic?), the crushing and shredded "Unrevealed By Words" à la Decapitated, the opening track "Beyond All Dimensions" with its thrilling ugh! (a must-listen-to track), "The Oceans Of Filth" with its fantastic catchy riff around the two-minute mark, and "The Beginning Of Sin", which opening drum beat is almost a bit too close to "A World Of Hurt" from "Litany", but thankfully the track transforms into a rolling blaster with great riffs. Fans of faster music will also find something for themselves. "Trapped In The Emptiness" is closest to the previous albums, while the title track judiciously combines blast beats and the aforementioned grooves and climates.

"Sculpture Of Stone" proved to be the final album in Dies Irae's trilogy. While the band's previous albums could essentially be reduced to a skillful imitation of Vader, the band's third album showcased a different side, recording songs rich in original riffs, sophisticated solos, earth-shattering vocals, and quality drumming, all sounding just as good as releases from Florida. "Sculpture Of Stone" was the last release from Dies Irae's relatively short career, though the album remains one of the most striking examples of the power of Polish extreme metal, even though it's currently a bit forgotten.

Rating: 9/10