Monstrosity - "Screams From Beneath The Surface" (2026)

Zabrzmię jak stary pierdziel, ale... kiedyś to było i czas jakby wolniej leciał. Dla mnie "The Passage Of Existence" to wciąż całkiem nowa płyta, zdaję się, że od jej wydania minęło 3-4 lata, a tu proszę, z bicza strzeliło prawie tyle co w przerwie wyczekiwanej na następcę "Spiritual Apocalypse". Z drugiej strony, Amerykanie z Monstrosity od zawsze nie rozpieszczali słuchaczy częstym wydawaniem krążków - przerwy wydawnicze wpisały się w ich tryb funkcjonowania. Niezależnie od odczuć, na "Screams From Beneath The Surface" trzeba było odczekać osiem lat. W międzyczasie zaszły kolejne, ważne zmiany w składzie (nic nowego dla tej kapeli), tj. ze starej gwardii pozostali perkusista, szef Monstrosity Lee Harrison oraz gitarzysta Matt Barnes, a na wokal zawitał Ed Webb oraz - stary znajomy z debiutu - basista Mark van Erp. Wyszedł z tego... póki co, najsłabszy album w dyskografii Monstrosity.

Amerykanie nigdy nie wyróżniali się jakimś wyjątkowym stylem, ale dobrze wpisywali się w death metal z Florydy, jeśli ktoś chciał poznać esencję gatunku i dali oni podwaliny na wpasowanie się Corpsegrindera do Cannibal Corpse. Tak było mniej więcej do czasów "Millennium". Tymczasem, przeskakujemy do siódmego albumu i estetyka ta nabrała znacznie więcej szarości (jak z okładki). Stało się coś wyraźnie niedobrego z Monstrosity. Owego czegoś dopatrywałbym się w wiecznych zmianach w składzie (najbardziej tęskno za Mikiem Hrubovcakiem), ale nie one są najgorsze, a brak wyrazistości, przez który niewiele jest się w stanie wyciągnąć z tej płyty. Znów, nie chodzi mi o oryginalność, bo jej po nich nie wymagam, ale o pierdolnięcie, pomysły na riffy, zabójcze wokale oraz chwytliwość. Tych czterech, jakże ważnych, elementów na "Screams From Beneath The Surface" nie znajdziecie. Wszystko jest oczywiście zawodowo odegrane i wyprodukowane, a płyta nie ma wysokiego progu wejścia, przez co łatwo się ją przyswaja. Niestety, całość jest do tego stopnia wtórna i utrzymana w aż nadto bezpiecznych ramach, że ma się poczucie obcowania z death metalem... dla niedzielnych słuchaczy.

Przeważająca część albumu jest więc mocno bezbarwna. Na plus wyróżniają się: w miarę żwawy "The Atrophied", bardziej klimatyczny "The Dark Aura", nawiązujący do poprzedniej płyty "Vapors" oraz z wyraźniejszą, koncertową motoryką "Fortunes Engraved In Blood". W nich jednak również znalazło się sporo przeciętnych/rozwodnionych rozwiązań, które sprawiają, że muzyka traci na brutalności i zaczepności. Średnio również sprawdza się na otwarcie długawy "Banished To The Skies", który pieści się ze słuchaczem i nie potrafi porządnie się rozwinąć. Później, jak już wiecie, jakoś lepiej nie jest, ale bynajmniej nie mamy tylu wahań ile posiada ten jeden utwór. Czasem też pobrzmiewa na krążku podrabianie obecnego wcielenia Cannibal Corpse, aczkolwiek tego po ekipie Lee Harrisona można już się było spodziewać.

Za sprawą "Screams From Beneath The Surface" widocznym jest, że amerykańska grupa odfajkowała kolejny album w karierze i tyle - jest pretekst do następnej, sentymentalnej trasy. Po takich wydawnictwach trudno nie oprzeć się wrażeniu, że powstają one tylko i wyłącznie przez nacisk fanów; byleby się ludzie odczepili od zespołu, na pytania związane z nowym albumem. Na "Screams..." niestety stanowczo zbyt często brakuje zamysłu na riffy, wyrazistości i chwytających melodii, przez co taka porcja muzyki nie zostawia za sobą żadnych wrażeń. Specjalnie negatywnych również nie, ale chyba nie to ma na celu przekazywać death metal.

Ocena: 5/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

I'm going to sound like an old fellow, but... those were the days, and time seems to be moving slower. For me, "The Passage Of Existence" is still a brand new album; it feels like three or four years have passed since its release, and yet here we are, almost as much has been passed as during the hiatus awaiting the follow-up to "Spiritual Apocalypse". On the other hand, the Americans from Monstrosity haven't always spoiled listeners with frequent releases - release breaks have become a part of their routine. Regardless of the impressions, "Screams From Beneath The Surface" took eight years to release. In the meantime, there have been further significant line-up changes (nothing new for this band), with drummer and Monstrosity leader Lee Harrison and guitarist Matt Barnes retaining the old guard, while vocalist Ed Webb and - an old friend from the debut - bassist Mark van Erp, joined to the band. What came out of it... so far, is the weakest album in Monstrosity's discography.

The Americans never distinguished themselves with any unique style, but they fit well into Florida death metal, if you wanted to grasp the essence of the genre, and they laid the foundation for Corpsegrinder's place in Cannibal Corpse. This continued until roughly the time of "Millennium". Meanwhile, fast-forward to their seventh album, and the aesthetic has become significantly more gray (as seen on the cover art). Something clearly went wrong with Monstrosity. I'd attribute that to the constant line-up changes (I miss Mike Hrubovcak the most), but that's not the worst part, but the lack of distinctness, which makes this album lacking much. Again, I'm not talking about originality, as I don't expect it from them, but about the brutality, the riff ideas, the killer vocals, and the catchiness. You won't find those four crucial elements on "Screams From Beneath The Surface". Everything is, of course, professionally played and produced, and the album doesn't have a high entry, making it easy to absorb. Unfortunately, the whole thing is so derivative and kept within an all-too-safe style that it feels like death metal... for casual listeners.

The majority of the album is therefore rather bland. The positives include: the relatively lively "The Atrophied", the more atmospheric "The Dark Aura", referring to the previous album "Vapors", and the more dynamic, straight to the live shows "Fortunes Engraved In Blood". However, these also contain a number of mediocre patterns, which detract from the music's brutality and bite. The lengthy opening track, "Banished To The Skies", is also mediocre, playing with the listener and failing to develop properly. Later, as you've probably already seen, things don't get so much better, but there aren't as many fluctuations as this one track. At times, the album also hints at an imitative version of the current face of Cannibal Corpse, though that's to be expected from Lee Harrison's band.

On "Screams From Beneath The Surface", it's clear that the American group has ticked off another album in their career and that's it - there is an excuse for another sentimental tour. After such releases, it's hard not to get the impression that they are created solely by fans' pressure; as long as people stop asking about the new album. Unfortunately, "Screams..." too often lacks thought for riffs, distinctness and catchy melodies, which is why such a portion of music leaves no impressions behind. Not particularly negative either, but I don't think that's what death metal is trying to relay.

Rating: 5/10