Pharmacist - "Vertebrae After Vertebrae" (2026)

Pewnie jestem w znacznie mniej licznej grupce słuchaczy, ale kierunek jaki ukraińsko-japoński Pharmacist odważnie obrał na "Flourishing Extremities On Unspoiled Mental Grounds" podobał mi się bardzo - nie był oczywiście bez wad, aczkolwiek wybijał się przed szereg goregrindu/death metalu zapatrzonego w złote czasy Carcass. No właśnie, album wyróżniał się nietuzinkowym podejściem, stąd też ortodoksi z miejsca mogli kręcić nosem po bardziej tradycyjnym debiucie (mimo że i tam były melodyjne naleciałości). Kierunek z "Flourishing..." odpowiadał mi mocno, bo udanych interpretacji "Symphonies Of Sickness" oraz "Heartwork" na jednym krążku słyszy się prawie tyle co nic i banalnie prosto na takiej mieszance się wyłożyć - u Pharmacist tego typu połączenie zadziałało wybornie. W przypadku ich trzeciego longa, "Vertebrae After Vertebrae" z 2026 roku, mój wcześniejszy entuzjazm... wyraźnie osłabł.

Niniejsze wydawnictwo śmierdzi mi (nie, nie zgnilizną), średnio przekonującą próbą kompromisu. Z jednej strony, duet znacząco odszedł od progresywnych/technicznych zapędów poprzednika; z drugiej, utkwił bardziej w death metalu niż goregrindzie. Nie do końca jasnym jest więc target tej płyty - czy "Vertebrae After Vertebrae" ma celować w fanów bulgotu i flaków z "Medical Renditions Of Grinding Decomposition" czy jeszcze tam gdzie projekt na dwójce poszybował na wspak. Wypadkowość z innych materiałów nie oznacza z miejsca czegoś złego, ale na tym krążku brakuje jasno zarysowanej myśli, melodie nie chwytają tak mocno i nie posiadają zadziorności poprzednika, brutalność wypada tylko przyzwoicie, a utwory potrafią zlewać się w jedno. Wiadomo, trafiają się riffy na miarę Billa Steera, czad nawiązujący do "Heartwork", klasowe wokale w typie Jeffa Walkera oraz imponująca dynamika w motywach jak np. w "Propelling Inwards", "Bubonic Malacia Bloom", częściowo "Endogenica", "Mimicring The Organics" i połowicznie "Zenith Of Mnemonic Forensication". Tylko, że... to strasznie mało w kontekście poprzedniego albumu. W wielu fragmentach "Vertebrae..." brzmi jak, po prostu, bezpieczny (?) death metal/goregrind, który odegrano od linijki, ale jako substytut za nowsze albumy Carcass sprawdza się on w dłuższej perspektywie niezbyt okazale i nudzi dość szybko.

Nie najlepsze odczucia wywołuje również produkcja. O ile blasty uległy (kolejnej) poprawie, tak znaczne podbicie centralek kosztem czytelności gitar uważam za dziwne rozwiązanie. Całość dudni i potrafi przykrywać bardzo fajne motywy - zwłaszcza te, gdzie przeważa sieczka. O słabszej wyrazistości kawałków wspominałem. Spokoju nie daje za to pominięcie wirtuozerskich - czy w ogóle jakkolwiek rozbudowanych - solówek. Rozumiem, że riffy, wokale i sprawna perka są ważne, ale pominięcie partii solowych zdecydowanie nie zapełni ogólnych braków w różnorodności.

Nie jest to jakaś fatalna płyta, ale w kategorii świetnej też ją trudno umieścić. Przez dość dużą ilość wyrachowania i znacznie mniejszą finezję, "Vertebrae After Vertebrae" będzie niezłą pożywką dla tych, którzy... za Pharmacist na co dzień nie przepadają. Tym razem, projekt nie wysilił się jakoś mocno, ot zaproponował wypadkową dwóch poprzednich płyt, dokleił jeszcze więcej patentów od Carcass i gdzieś po drodze zagubił wcześniejszą chwytliwość. A może to "Flourishing Extremities On Unspoiled Mental Grounds" pozostawił za sobą zbyt wysokie oczekiwania? Jestem skłonny przechylić się do takiej wersji.

Ocena: 6/10

(kawka dla "Trochę Subiektywizmu...")

[English version]

I'm probably in a minority of listeners, but I genuinely loved the direction the Ukrainian-Japanese outfit Pharmacist boldly took on "Flourishing Extremities On Unspoiled Mental Grounds". It certainly wasn't without flaws, yet it stood out from goregrind/death metal bnads endlessly fixated on Carcass' golden era. That was precisely the album's greatest strength: its unconventional approach. As a result, orthodox fans could easily could start complaining after the project's more traditional debut (despite the fact that even that record hinted at melodic tendencies). The "Flourishing..." direction resonated with me because successful interpretations of "Symphonies Of Sickness" and "Heartwork" on the same album are virtually nonexistent, and it's incredibly easy to fall flat trying to merge those two worlds. Pharmacist, however, pulled it off brilliantly. With their third full-length, "Vertebrae After Vertebrae" from 2026, my earlier enthusiasm... has faded considerably.

This albums reeks of (no, not rottenness) a rather unconvincing attempt at compromise. On one hand, the duo has significantly scaled back the progressive and technical ambitions of its predecessor; on the other, it leans more heavily into death metal than goregrind. As a result, the target for this album is not entirely clear. Is "Vertebrae After Vertebrae" supposed to appeal to fans of the gurgling carnage found on "Medical Renditions Of Grinding Decomposition", or where the project on the second album soared in spite of others? Taking the elements from previous releases isn't inherently a bad thing, but this album lacks a clearly defined artistic vision. The melodies aren't nearly as memorable, nor do they fascinate the bite of its predecessor. The brutality is merely respectable, while many of the songs blur together into one indistinct mass. Sure, there are riffs worthy of Bill Steer, bursts of intensity reminiscent of "Heartwork", excellent Jeff Walker-inspired vocals, and an impressive sense of dynamics in tracks such as "Propelling Inwards", "Bubonic Malacia Bloom", parts of "Endogenica", "Mimicring The Organics" and, to a lesser extent, "Zenith Of Mnemonic Forensication". Only that... it's terribly little in the context of the previous album. Too often, "Vertebrae..." comes across as little more than a safe (?) death metal/goregrind record, which was played line by line, but as a substitute for newer Carcass albums it doesn't work very well for a longer perspective and gets boring quite quickly.

The production doesn't leave the best impression either. While the blast beats have improved yet again, pushing the kick drums so far forward at the expense of the guitars' clarity feels like a very odd production choice. The entire mix rumbles and often buries genuinely strong ideas - especially during the more chaotic themes. I've already mentioned the songs' weaker distinctness. Equally frustrating is the complete absence of virtuosic - or indeed any sophisticated - guitar solos. I understand that riffs, vocals, and dense drumming are the foundation here, but omitting lead work certainly doesn't compensate for the album's lack of variety.

This isn't a terrible record by any means, but it's equally difficult to place it among the truly great ones. By its noticeably more calculated approach and the significant drop in finesse, "Vertebrae After Vertebrae" may actually end up satisfying listeners who... usually don't care much for Pharmacist. This time around, the project didn't exactly push itself. Instead, it simply blended the formulas of its two previous records, grafted on even more Carcass-inspired ideas, and somehow lost much of the infectious appeal that made its predecessor so compelling. Or perhaps "Flourishing Extremities On Unspoiled Mental Grounds" simply left expectations that were impossible to live up to? I am inclined to agree with this version.

Rating: 6/10